บทที่ 505 ระบบกินเผือกเอาตัวรอด (4)

เซี่ยหยางกลัวว่าคุณย่าเซี่ยจะคิดสั้น เมื่อจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว มือซ้ายของเธอหิ้วถุงตาข่ายหลายใบที่บรรจุของเยี่ยมจากตัวแทนสหภาพแรงงาน ส่วนมือขวาประคองหญิงชราเดินกลับบ้าน

“คุณย่าคะ คนเราตายไปแล้วฟื้นคืนมาไม่ได้ เราต่างหากที่ต้องมีชีวิตอยู่ให้ดียิ่งขึ้น คุณปู่ พ่อกับแม่ แล้วก็อาเล็กกับอาสะใภ้ถึงจะไปสู่สุขคติได้อย่างวางใจ พอน้องชายกลับมาแล้ว ตอนกลางวันหนูต้องไปทำงาน คงต้องรบกวนคุณย่าช่วยดูแลเขา คุณย่าต้องรักษาสุขภาพให้ดีนะคะ”

คุณย่าเซี่ยฟังแล้วเห็นว่ามีเหตุผล จึงรีบปาดน้ำตาแล้วตบหลังมือหลานสาวเบา ๆ: “เจ้าพูดถูกแล้ว ย่าต้องเข้มแข็งขึ้น! ไอ้เรื่องดวงกาลกินีทำลายสามีทำลายลูกนั่นมันก็แค่ความเชื่อคร่ำครึ! ย่าไม่ยอมรับผิดนั้นเด็ดขาด! ย่าจะต้องอยู่ดูแลเจ้ากับน้อง ให้เห็นพวกเจ้าทั้งสองเติบโตเป็นฝั่งเป็นฝา แต่งงานมีลูก ย่าถึงจะตายตาหลับ...”

ย่าหลานทั้งสองกลับถึงบ้านประจวบเหมาะกับช่วงพักเที่ยงพอดี คนที่ทำงานใกล้บ้านมักจะกลับมาทำกับข้าวกินเองเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย

บรรยากาศในบ้านพักรวมตอนนี้ค่อนข้างคึกคัก