บทที่ 517: ระบบกินเผือกเอาตัวรอด (16)

“หรือว่าจะเอาขวดหนึ่งไปแลกเป็นของอย่างอื่นดี” ย่าเซี่ยครุ่นคิดแล้วพูดขึ้น “เธอยังต้องส่งของขวัญตอบแทนกลับไปไม่ใช่เหรอ? ถ้าเก็บไว้กินเองหมด แล้วจะเอาของที่ไหนมาส่งตอบแทนเขาล่ะ?”

ของในห้างสรรพสินค้าของรัฐถ้าไม่แพงจนหูฉี่ก็ต้องใช้คูปอง

ย่าเซี่ยมองดูของดีๆ มากมายเหล่านี้แล้วรู้สึกว่าถ้าเก็บไว้กินเองหมดมันจะฟุ่มเฟือยเกินไป สู้แบ่งครึ่งหนึ่งไปแลกอย่างอื่น แล้วบวกกับของที่ซื้อจากห้างอีกนิดหน่อย จัดเป็นของขวัญสองชุดส่งกลับไป แบบนี้ไม่เปลืองเงินแถมยังไม่มีใครมาว่าเราขี้เหนียวได้ด้วย

เซี่ยหยางหยิบน้ำผึ้งขวดหนึ่งไปวางบนโต๊ะยาวในห้องนอนของหญิงชราทันที: “คุณย่าคะ เชื่อหนูเถอะค่ะ หนูจัดการได้ น้ำผึ้งนี่เราเก็บไว้กินเอง ส่วนเทียนหม่าเก็บไว้หนึ่งชั่ง ไว้หนูจะตุ๋นซุปไก่บำรุงร่างกายให้คุณย่า อีกหนึ่งชั่งหนูจะเอาไปให้น้าฮุ่ยค่ะ น้าเขาช่วยบ้านเราไว้เยอะเลย”

“นั่นก็ควรอยู่จ้ะ งั้นแถมเห็ดป่าไปด้วยสิ ยังไงมันก็เยอะจนบ้านเรากินไม่หมดหรอก”