บทที่ 51 แนวทางตรงรวดเร็วของลู่เฟิง

เย็นวันรุ่งขึ้น ห้องแล็บคอมพิวเตอร์ 301 ตึกศูนย์คอมพิวเตอร์

ลู่เฟิงผลักประตูกันเสียงเข้าไป ทั้งหกคนมาถึงแล้ว

ข้างโต๊ะยาว หลี่เหาพิงพนักเก้าอี้เล่นมือถือ หวังเจ๋อกับหลิวอวี้รุมกันหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง เป็นระยะๆ มีเสียงหัวเราะเบาๆ

เฉินจิ้งกับโจวเสี่ยวเสี่ยวนั่งฝั่งตรงข้าม ตรงหน้าปูโจทย์แข่งขันปีก่อนๆ ที่พิมพ์ออกมาหลายชุด สองคนกำลังคุยเสียงเบา

ได้ยินเสียงประตู ทุกคนหันมาพร้อมกัน

"รุ่นน้องมาแล้ว?" เฉินจิ้งทักก่อน "กินข้าวยัง?"

"กินแล้วครับ" ลู่เฟิงดึงเก้าอี้นั่ง ยัดกระเป๋าลงลิ้นชักโต๊ะ

"อาจารย์สามท่านคืนนี้มีธุระ ไม่ได้มา" เฉินจิ้งยัดมือถือกลับกระเป๋า ตบโจทย์แข่งขันบนโต๊ะ "อาจารย์เย่ส่งข้อความมาบอกให้ฝึกตามปกติ ใช้โจทย์จริงจากระดับจังหวัดปีก่อน"

เธอหยิบชุดบนสุด ยื่นให้ลู่เฟิง

ลู่เฟิงรับมากวาดตา

"บริษัทผู้ผลิตแห่งหนึ่งมีสายการผลิตสามสาย อัตราของผ่านการตรวจสอบของแต่ละสายได้รับอิทธิพลจากตัวแปรสามตัวคือ อุณหภูมิ ความชื้น และระดับการเสื่อมสภาพของเครื่องจักร ปัจจุบันมีข้อมูลการผลิตสองปีที่ผ่านมา รวมถึงปริมาณการผลิตรายวัน ค่าควบคุมตัวแปรแบบเรียลไทม์ และผลการตรวจสอบคุณภาพ ให้สร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ กำหนดกลยุทธ์การจัดตารางการผลิตที่เหมาะสมที่สุดสำหรับบริษัท โดยภายใต้เงื่อนไขที่ตอบสนองความต้องการของคำสั่งซื้อ อัตราของเสียรวมต่ำที่สุด"

ปัญหาผสมระหว่างการถดถอยพหุคูณกับการวางแผนเชิงเส้นแบบคลาสสิก

เฉินจิ้งพูดก่อน

"ฉันคิดว่า ขั้นแรกใช้การวิเคราะห์องค์ประกอบหลักลดมิติตัวแปรส่งผลทั้งสามตัว ดึงออกองค์ประกอบหลักสำคัญหนึ่งถึงสองตัว จากนั้นสร้างแบบจำลองการวางแผนไม่เชิงเส้นโดยมีอัตราของเสียเป็นฟังก์ชันเป้าหมาย"

เธอพูดไปพร้อมกับวาดผังงานบนกระดาษร่าง

"เดี๋ยวก่อน" โจวเสี่ยวเสี่ยวขยับมาใกล้ ดันแว่น "ก่อนลดมิติน่าจะทำการทดสอบมัลติคอลลีเนียริตีก่อนไหม? ถ้าอุณหภูมิกับความชื้นมีความสัมพันธ์สูง การลดมิติตรงๆ จะเสียข้อมูล"

"ใช่ งั้นก็ต้องเพิ่มขั้นตอนคำนวณตัวประกอบขยายความแปรปรวนด้วย" เฉินจิ้งพยักหน้า เพิ่มกิ่งก้านในผังงาน

สองคนถามตอบกัน คุยกันไปราวห้านาที ผังงานบนกระดาษมีลูกศรกับกล่องแน่นขนัดไปหมดแล้ว ขั้นตอนยืดออกไปเจ็ดแปดขั้น

ลู่เฟิงนั่งเงียบตลอด ค่อยๆ มองผังงานที่วุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ

เฉินจิ้งสังเกตเห็นความเงียบของเขา เงยหน้า

"รุ่นน้อง นายคิดว่าแนวคิดนี้เป็นยังไง?"

ลู่เฟิงวางโจทย์แข่งขันลง ชี้ไปที่ผังงานสีสันฉูดฉาด

"ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนั้นนะครับ"

มือของเฉินจิ้งค้างกลางอากาศ

"สร้างแบบจำลองถดถอยพหุคูณตรงๆ เพื่อฟิตความสัมพันธ์ระหว่างอัตราของผ่านกับตัวแปรสามตัว ประมาณพารามิเตอร์ด้วยวิธีกำลังสองน้อยที่สุด" ลู่เฟิงหยิบปากกาของเธอ เขียนสมการเมทริกซ์บรรทัดหนึ่งบนกระดาษร่างว่าง

"พอฟิตเสร็จ เอาสมการถดถอยเป็นเงื่อนไขข้อจำกัด ยัดเข้าแบบจำลองการวางแผนเชิงเส้นมาตรฐาน ฟังก์ชันเป้าหมายคือผลรวมอัตราของเสียถ่วงน้ำหนักของสายการผลิตสามสาย"

"ใช้วิธีซิมเพล็กซ์หาคำตอบ สามขั้นได้ผล"

เขาพูดแบบไม่มีอารมณ์ เหมือนอ่านรายการอาหารสั่งเดลิเวอรี

เฉินจิ้งจ้องสมการเมทริกซ์บรรทัดนั้นสามวินาที ปากอ้างออกนิดหนึ่ง

"แต่ปัญหามัลติคอลลีเนียริตี……"

"ถ้าข้อมูลมากพอ ถดถอยริดจ์บวกเทอมปรับให้เหมาะสมก็กดไว้ได้แล้ว ไม่ต้องลดมิติโดยเฉพาะ" ลู่เฟิงเริ่มเขียนสมการถดถอยลงกระดาษแล้ว

โจวเสี่ยวเสี่ยวเอียงไปที่หูเฉินจิ้ง กระซิบ "เราทำให้ตัวเองอับอายเองหน่อยๆ นะนี่"

เฉินจิ้งยิ้มขม

สิ่งที่คนอื่นต้องการสามขั้นแก้ได้ เธอสองคนวนแปดขั้นยังไม่เข้าประเด็นเลย

เหมือนคนอื่นเย็บปักถักร้อยใช้เข็มเย็บปัก แต่เขาคว้าปืนกลกราดยิงตรงๆ หยาบแต่ได้ผล

แนวทางตรงรวดเร็วไม่อ้อมค้อม

ความเร็วของปากกาลู่เฟิงสูง

การสลับเมทริกซ์ การคำนวณอินเวิร์สเมทริกซ์ นิพจน์ค่าประมาณพารามิเตอร์ ปรากฏทีละบรรทัด

ไม่ถึงสิบห้านาที แบบจำลองทางคณิตศาสตร์สมบูรณ์ปรากฏบนกระดาษร่าง

ตั้งแต่สมการถดถอยพหุคูณจนถึงรูปมาตรฐานของการวางแผนเชิงเส้น พร้อมการพิสูจน์การมีอยู่ของคำตอบที่ดีที่สุด ตรรกะเชื่อมทุกขั้น ไม่มีขั้นตอนเกิน

เฉินจิ้งหยิบกระดาษร่างนั้น พลิกดูสองรอบ สีหน้าเปลี่ยนจากตะลึงเป็นยอมรับชะตา

เธอหันไปมองโจวเสี่ยวเสี่ยวที่นั่งมึนอยู่เหมือนกัน สองคนสบตากัน

"จะไม่ดีกว่าเหรอถ้าเราจะรับผิดชอบงานรับใช้ต่อไป?" เสียงเฉินจิ้งมีความโล่งอกของคนถูกความจริงบดขยี้

โจวเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าแรง

ลู่เฟิงไม่สนการยอมแพ้ตัวเองของทั้งสองคน เก็บสูตรกับแนวคิดอัลกอริทึมที่เขียนไว้ให้เป็นระเบียบ ฉีกกระดาษร่างออกมาสองสามแผ่น ลุกขึ้นเดินไปฝั่งกลุ่มโปรแกรมมิ่ง

"พี่หลี่ นี่คือผลจากการสร้างแบบจำลอง พารามิเตอร์ถดถอยกับแบบจำลองการวางแผนอยู่ในนี้หมด เขียนโค้ดตามนี้ได้เลยครับ"

หลี่เหารับกระดาษมา จ้องกับหวังเจ๋อและหลิวอวี้สามคน

ลู่เฟิงกลับไปนั่งที่ตัวเอง เพิ่งนั่งลง

"รุ่นน้อง~"

เฉินจิ้งย้ายมาอยู่ฝั่งซ้ายเขาตอนไหนไม่รู้ มือถือโจทย์จริงระดับชาติจากปีก่อน

"โจทย์แบบจำลองซิร์เรื่องโรคติดต่อข้อนี้ เงื่อนไขขอบเขตของสมการเชิงอนุพันธ์ตั้งยังไง? ฉันคิดว่าวิธีประมาณจำนวนผู้ติดเชื้อเริ่มต้นไม่ค่อยถูกต้อง"

ลู่เฟิงเพิ่งจะเปิดปาก ทางขวาก็ยื่นหัวมาอีกคน

"รุ่นน้อง รุ่นน้อง ฉันมีคำถามด้วย!" โจวเสี่ยวเสี่ยวยกกระดาษร่างในมือ "เงื่อนไขเคเคที (KKT) ของการหาค่าเหมาะที่สุดแบบนูนนี้ ตัวคูณลากรางจ์จะดูบวกลบยังไง?"

สองคนหนึ่งซ้ายหนึ่งขวา เหมือนนกหัวขวานสองตัว จิกทางนั้นทีทางนี้ที

มุมปากลู่เฟิงกระตุก

ปากสองแจวสุดๆ เลยนะพวกนี้

เขาหายใจเข้าลึก ตอบคำถามเฉินจิ้งก่อน แล้วหันไปจัดการข้อสงสัยของโจวเสี่ยวเสี่ยว

เพิ่งอธิบายเสร็จ เฉินจิ้งก็ถามต่ออีกเรื่องรายละเอียดการวิเคราะห์ความไวของพารามิเตอร์

ลู่เฟิงรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ฝึกซ้อม แต่กำลังเปิดคอร์สตอบข้อสงสัยอยู่

ช่วงที่สองคนก้มหน้าย่อยสิ่งที่เพิ่งอธิบาย ลู่เฟิงหยิบมือถือ เตรียมเคลียร์ข้อความค้าง

จอสว่างขึ้น ข้อความธนาคารเด้งมา

"บัญชีเลขท้าย 3847 ของท่านได้รับโอนเงิน 5,000.00 บาทเมื่อวันที่ XX ตุลาคม ยอดคงเหลือ 6,247.32 บาท"

เงินรางวัลการแข่งขันเข้าแล้ว

เลื่อนลงมาอีกข้อ

"บัญชีเลขท้าย 3847 ของท่านได้รับโอนเงิน 600.00 บาทเมื่อวันที่ XX ตุลาคม ยอดคงเหลือ 6,847.32 บาท"

ค่าเบี้ยเลี้ยงจากกลุ่มวิจัยของหลี่หงเต๋อ โอนมาพร้อมกัน

ลู่เฟิงสลับไปคิวคิว กลุ่มแชทห้องทดลอง 302 กำลังคึกคักอยู่

หลี่หงเต๋อ: "ทุกคนรับเงินกันแล้วนะ?"

โจวหมิงหย่วนส่งสติกเกอร์ผู้ชายร้องไห้

จ้าวเผิงเฟย: "รับแล้วครับอาจารย์!"

ซุนห่าวโยนสกรีนช็อตยอดเงิน พร้อมแคปชั่น "ในที่สุดก็ไม่ต้องกินขนมปังเดือนนี้อีกแล้ว"

โจวหมิงหย่วนส่งสติกเกอร์หัวสุนัขอีกอัน "พระคุณอาจารย์สุดล้น ตราบจนสิ้นแรง"

ลู่เฟิงมองกลุ่มที่ครึกครื้น ตามสะดวกส่งสติกเกอร์ขอบคุณเจ้านายตอบไปด้วยอัน

หกพันแปดร้อย

หกพันแปดร้อยบาทในปี 2012

เขาคำนวณเงียบๆ เก็บสองพันไว้เป็นค่าใช้จ่ายเดือนนี้กับค่าหนังสือ ที่เหลือโอนให้พ่อแม่หมด

สี่พันแปดร้อย ให้คนแก่สองคนร่าเริงกันได้สักพักแน่ๆ

ลู่เฟิงออกจากคิวคิว เปิดโมบายแบงกิ้ง ใส่เลขบัญชีของแม่

จำนวนเงิน: 4,800 บาท

หมายเหตุ: แม่ครับ อากาศหนาวแล้ว ซื้อเสื้อหนาให้พ่อกับแม่สองตัวนะ

กดยืนยัน

เสียงแจ้งโอนเงินสำเร็จยังไม่หาย ฝั่งกลุ่มโปรแกรมมิ่งก็ดังเสียงวุ่นวายขึ้นมา

"บักทีกซ้ำอีกแล้ว!" หวังเจ๋อตบมือลงโต๊ะดังปัง

"โมดูลไหน?" หลี่เหาขยับเข้าไปดู

"พอแทนค่าพารามิเตอร์ถดถอยเข้าไป มิติเมทริกซ์ข้อจำกัดของแบบจำลองการวางแผนไม่ตรงกัน โปรแกรมล้มเลย"

หลิวอวี้ดันแว่น เหงื่อชุ่มหน้าผาก จ้องข้อความบักทีสีแดงฉานเต็มจอ

โปรแกรมเมอร์หลักสามคนจากคณะวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ปีสาม ล้อมหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องเดียว หน้าตาดูยิ่งแย่ทุกคน

สายตาลู่เฟิงยกจากหน้าจอมือถือ ไปตกที่หลังสามคนที่ปวดหัวอยู่ฝั่งโน้น

เขาไม่รีบเดินไปทันที

แต่พิงพนักเก้าอี้ นั่งดูเงียบๆ ห้าวินาที

แล้วลุกขึ้น ยัดมือถือกลับกระเป๋า เดินไปทางกลุ่มโปรแกรมมิ่ง

"ให้ดูหน่อยนะครับ"