บทที่ 51 มดปลวกมองฟ้า ปุถุชนฆ่าเซียน!

เหลยหยวนหง อายุยี่สิบแปดปี

บิดามารดา ปู่ย่าตายาย ล้วนอยู่ไกลถึงเมืองเซิ่งจิง

ตัวเขาเองยังไม่ได้แต่งงาน

ใต้เท้าไม่มีบุตรชายหญิง

หากมองเพียงฉากหน้า เขาย่อมไม่มีจุดอ่อนให้ใครเล่นงานได้เลยจริงๆ

อีกทั้งเพลงกระบี่เร็วของเขายังเฉียบคมไร้ผู้ต้าน ทั่วทั้งยุทธภพต่างตั้งฉายาให้เขาว่า ขุนพลกระบี่บิน

ทว่าเหลยสือจวิ้น พ่อบ้านไล่ต้า และคนอื่นๆ กลับไม่มีใครรู้เลยสักคนว่า แท้จริงแล้วเหลยหยวนหงเป็นมือกระบี่ที่เจ้าชู้ประตูดินและมีความรักอันลึกซึ้ง เขาตกหลุมรักเซี่ยงหลิงเอ๋อร์ หญิงคณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอชิวเซียนผู้แสนอ่อนหวานและน่ารัก จนถอนตัวไม่ขึ้น

ในแง่หนึ่ง

ด้วยสถานะที่เป็นถึงสายตรงของตระกูลเหลย และเป็นบุตรชายของขุนนางในเมืองหลวง ฐานะของเหลยหยวนหงย่อมไม่อนุญาตให้เขาแต่งงานกับหญิงสาวจากหอนางโลมเด็ดขาด

ในอีกแง่หนึ่ง

เหลยหยวนหงกลับรักเซี่ยงหลิงเอ๋อร์จนสุดหัวใจ

เขารักนาง

นางก็รักเขา

ทว่าเขาแกกลับไม่สามารถมอบฐานะและชื่อเสียงที่คู่ควรให้แก่นางได้เลย

ความรู้สึกผิดและความอัดอั้นตันใจภายในจิตใจของเหลยหยวนหง ย่อมมีมากเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้

จนกระทั่งวันหนึ่ง

เซี่ยงหลิงเอ๋อร์ถูกจับตัวไป เหลยหยวนหงคลุ้มคลั่งออกตามหาไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ทว่าสุดท้ายกลับได้คืนมาเพียงจดหมายฉบับหนึ่ง และปิ่นปักผมทองคำที่เขาเคยลงมือทำด้วยตัวเองเพื่อมอบให้แก่หญิงคนรัก

เหลยหยวนหงรู้ดีว่า ถึงเวลาที่เขาต้องตัดสินใจเลือกทางเดินแล้ว

...

"ไอ้แก่อายุใกล้ตายสิบคน"

"อยู่นานจนเกินพอแล้วล่ะ"

"เอาชีวิตของพวกมัน มาแลกกับการตัดขาดหนทางข้างหลังทั้งหมด"

"นับจากนี้ ข้าจะไม่มีพันธะหรือข้อผูกมัดกับวงศ์ตระกูลอีกต่อไป วันข้างหน้า ข้าขอเพียงได้พาลูกเอ๋อร์เดินทางไปให้สุดขอบฟ้า และจะไม่กลับมาที่เมืองซ่างหยางแห่งนี้อีกเลย"

เหลยหยวนหงหิ้วหัวคนแก่อันแห้งเหี่ยวเป็นพวงมาโยนทิ้งไว้ที่แทบเท้าของชายหนุ่มคนหนึ่ง

"ผู้นำอาวุโสโดนฆ่าหมดแล้ว หลิงเอ๋อร์อยู่ที่ไหน"

ชายหนุ่มหัวเราะร่า

"ดูให้ดีๆ สิ ก็นั่งอยู่ตรงนี้ไงล่ะ"

สิ้นเสียงของเขา

จู่ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วชั้นฟ้า

"กับดัก!"

เหลยหยวนหงตกใจเป็นล้นพ้น ฝ่าเท้าพบลมวูบ พื้นดินใต้ร่างยุบตัวดิ่งลงทันที ปรากฏให้เห็นหลุมขนาดใหญ่ที่มีความกว้างถึงห้าหกวา

จากนั้นดินรอบๆ หลุมใหญ่ก็เคลื่อนไหว มีชายฉกรรจ์สวมหมวกเหล็กในมือถือจอบเหล็กพุ่งกระโจนออกมาเป็นจำนวนมาก

"พวกแกหลอกข้า!"

เหลยหยวนหงทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น

เขามอบหัวใจให้แก่แสงจันทร์ ทว่าแสงจันทร์กลับสาดส่องลงสู่คูน้ำสกปรก

เขาลงมือสังหารผู้อาวุโสในตระกูลสิบคนตามคำสั่งแล้ว ในใจหวังเพียงจะได้พารักแท้เซี่ยงหลิงเอ๋อร์เดินทางท่องเที่ยวไปทั่วหล้า ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข

เหตุใดฝ่ายตรงข้ามถึงยังบีบคั้นไม่ยอมปล่อย ละเว้นชีวิตของคู่รักผู้ทุกข์ยากคู่นี้ไปเสียที!

เหลยหยวนหงโกรธจัดจนแทบจะบ้า

ทว่ายังไม่ทันจะได้ระเบิดความโกรธออกมา

มือกระชับกระบี่เร็ว อาศัยตัวกระบี่ค้ำยันกับกับดักภายในหลุม พลิกตัวหลบหลีกขวากหนามแหลมคมพุ่งทะยานกลับขึ้นมาด้านบน หวังจะกระโดดหนีออกจากหลุมกับดักนี้ให้ได้

ทว่า มีหรือจะสมปรารถนาได้ง่ายๆ!

สายตามองเห็นเพียงว่า จู่ๆ มีชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำล่ำสันถึงสองร้อยคนพุ่งกระโจนออกมาจากใต้ดิน

หนึ่งร้อยคนอยู่ทางทิศตะวันออก

อีกหนึ่งร้อยคนอยู่ทางทิศใต้

กลุ่มคนหนึ่งร้อยคนทางทิศตะวันออกอาศัยทิศทางลมซัดสาดถุงทรายเข้าใส่เหลยหยวนหงอย่างต่อเนื่อง ภายในถุงทรายเหล่านั้นล้วนบรรจุผงปูนขาวเอาไว้จนเต็ม

เหลยหยวนหงไม่ทันระวังตัว ตวัดกระบี่เร็วเข้าฟาดฟัน เสียงดังฉับๆ ทันใดนั้นทั่วทั้งชั้นฟ้าก็เต็มไปด้วยผงปูนขาวฟุ้งกระจายจนเข้าตา

วินาทีต่อมา

"ฟุ่บ ฟุ่บ!"

เหลยหยวนหงได้ยินเสียงเคลื่อนไหวผ่านสายลมดังเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ดวงตาทั้งสองข้างไม่สามารถเปิดออกมองเห็นสถานการณ์ภายนอกได้ แต่เขาก็พอจะเดาออกว่าคล้ายกับมีสิ่งของบางอย่างถูกระดมปาเข้าใส่ตัวเขา

"ไอ้พวกคนชั่ว!"

"พวกหนูสกปรก!"

เหลยหยวนหงหลับตาลง กระบี่อยู่ในมือ ร่ายรำอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ปัดป้องไปทั่วทิศทาง

พออาวุธเหล่านั้นพุ่งเข้าปะทะกับตัวกระบี่ ในที่สุดเขาก็รู้แจ้งว่า สิ่งที่ระดมปาเข้ามาเหล่านั้น แท้จริงแล้วคือขวานบินเล่มใหญ่จำนวนมากนั่นเอง

ขวานบินระดมปาเข้าใส่

ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้าสุดลูกหูลูกตา

ชายฉกรรจ์สองร้อยคน

แบ่งกำลังสลับกันซัดอาวุธเป็นสี่ระลอก

ส่งผลให้มีขวานบินห้าสิบเล่มพุ่งทะยานมาจากทิศตะวันออกและทิศใต้ในทุกชั่วพริบตา

เหลยหยวนหงที่ยังคงติดอยู่ภายในหลุมกับดัก ราวกับกำลังสวมรองเท้าเต้นรำอยู่บนปลายคมดาบ ท่าร่างหลบหลีกอันแสนลึกล้ำยากจะสำแดงอานุภาพได้อย่างเต็มที่ แถมยังต้องมาเจอกับขวานบินมหาศาลที่พุ่งเข้ามาปกคลุมทั่วทิศทาง ต่อให้เพลงกระบี่ในมือจะรวดเร็วปานสายฟ้าแลบเพียงใด ก็ยากที่จะปัดป้องได้อย่างหมดจด

"อ๊าก"

มีขวานเล่มหนึ่งที่ปัดป้องไม่ทัน พุ่งเข้าจามที่ท่อนแขนอย่างจัง

ส่งผลให้ท่าร่างที่ทรงตัวอยู่เกิดอาการบิดเบี้ยวและเสียจังหวะ จนกลายเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่ทำให้โดนขวานบินเล่มอื่นๆ ระดมจามเข้าใส่เนื้อตัวไม่หยุดหย่อน ทั้งที่ท่อนแขน หัวไหล่ ต้นขา หน้าอก และศีรษะ

ขวานบินเล่มหนึ่งพุ่งเข้าจามและปักคาอยู่ตรงกลางหน้าผากของเหลยหยวนหงพอดีเป๊ะ เหลยหยวนหงต้านทานไม่ไหวอีกต่อไป ทั่วทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยโลหิตไหลนอง ดวงตาทั้งสองข้างฉายแววไม่ยินยอมพร้อมใจเป็นที่สุด

"เหตุใดกัน เหตุใดสวรรค์ถึงได้ไร้ความยุติธรรมเช่นนี้ ข้าเพียงแค่ต้องการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันจนแก่เฒ่ากับหลิงเอ๋อร์เท่านั้นเอง สวรรค์เอ๋ย เหตุใดถึงได้ใจร้ายกับข้านัก"

เหลยหยวนหงแผดเสียงร้องตะโกนลั่นสามครั้งก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น

ในยามที่ร่างล้มลงไปนั้น ก็โดนคมดาบแหลมคมที่ปักอยู่ก้นหลุมแทงทะลุร่างจนพรุน ราวกับโดนกระบี่นับหมื่นเล่มทิ่มแทงทะลวงหัวใจ แถมบนเนื้อตัวยังมีขวานบินอีกเจ็ดแปดเล่มปักคาอยู่ ยอดฝีมือขุนพลกระบี่บินผู้เกรียงไกร เหตุใดถึงต้องมาพบกับจุดจบอันน่าอนาถใจขนาดนี้ด้วย

"อนาถแท้ อนาถแท้"

จั่วจิงประทับร่างนักรบเดนตายระดับเจ็ดผู้มีฉายาว่า พลธนูเทพ เจิ้งฉี เมื่อเห็นยอดฝีมือในระดับที่สี่ที่เกือบจะก้าวเข้าสู่ระดับที่ห้าต้องมาโดนฆ่าตายในสภาพแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทอดถอนใจ

ต่อให้เป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจค้ำฟ้า ก็ยังต้องสยบให้แก่ขวานปังตอ

เหลยหยวนหงคนนี้หากปล่อยให้มีพื้นที่ในการสำแดงฝีมือได้อย่างเต็มที่ เขาย่อมสามารถต่อสู้กับคนนับร้อยได้อย่างสบาย ถึงจะไม่กล้ารับประกันว่าจะสามารถฆ่านักรบเดนตายระดับหนึ่งหนึ่งร้อยคนได้หมดโดยไม่บาดเจ็บ แต่อย่างน้อยก็สามารถสู้ไปหนีไปได้อย่างอิสระ ไม่มีทางต้องมาจบชีวิตลงอย่างแน่นอน

ทว่ายามที่ต้องมาปะทะกับหน่วยเคลื่อนที่เร็ว ที่จั่วจิงเพิ่งจะจัดตั้งขึ้นมาใหม่กลุ่มนี้ มันช่างเป็นเรื่องที่น่าอัดอั้นตันใจสำหรับเขาเหลือเกิน

พวกนักรบเดนตายได้มาแอบขุดหลุมขนาดใหญ่เตรียมไว้ที่นี่ล่วงหน้า โดยใช้แผ่นไม้และท่อนไม้คอยค้ำยันเอาไว้ แล้วลงไปซ่อนตัวอยู่ภายในนั้น รอจนกระทั่งคนด้านบนส่งสัญญาณเสียงหัวเราะและออกคำสั่ง ชายฉกรรจ์สองร้อยคนก็พร้อมใจกันดึงท่อนไม้ค้ำยันออกทันที ส่งผลให้พื้นดินด้านบนทั้งหมดทรุดตัวดิ่งลงไปกลายเป็นหลุมกับดัก

พวกนักรบเดนตายใต้ดินต่างสวมหมวกเหล็กพุ่งกระโจนโผล่พ้นดินขึ้นมา

ในมือของทุกคนมีทั้งจอบเหล็ก ถุงปูนขาว และขวานบินคนละสี่เล่ม

เริ่มแรกจะใช้ถุงปูนขาวปาใส่เพื่อปั่นหัวศัตรูและบดบังทัศนวิสัยการมองเห็น

จากนั้นก็ใช้วิธีระดมยิงสลับระลอก คอยหมุนเวียนกันปาขวานบินเข้าใส่ ซึ่งแผนการนี้จั่วจิงได้รับแรงบันดาลใจมาจากพวกทหารรบห้าร้อยนายในเมืองทรายทอง พอเอามาลองใช้งานในวันนี้ดูแล้ว ปรากฏว่าได้ผลดีชะงัดนัก

ยอดฝีมือขุนพลกระบี่บินผู้เกรียงไกร บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงก้อนเนื้อเละๆ ก้อนหนึ่งไปเสียแล้ว

"ขนาดใกล้จะตายยังจะมัวแต่คิดถึงแม่นางโลมคนนั้นอยู่อีกนะ"

"นับว่าเป็นคนที่มีความรักอันลึกซึ้งแท้ๆ"

"แต่น่าเสียดาย ที่ในขณะเดียวกันแกก็เป็นคนชั่วช้าคนหนึ่งด้วย"

เหลยหยวนหงคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรเลยสักนิด เรื่องนี้จั่วจิงย่อมซาบซึ้งและเข้าใจดีที่สุด

ตัวเขาตั้งใบประกาศค่าหัวเอาหัวของคนในตระกูลเหลย ส่งผลให้ตระกูลเหลยเกิดปฏิกิริยาตอบรับด้วยความตื่นตระหนก ไล่จับผู้คนไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง ขอเพียงเป็นคนแปลกหน้าหรือคนที่มีท่าทางน่าสงสัยป้วนเปี้ยนอยู่รอบตัวของคนที่มีรายชื่อค่าหัว ก็จะโดนลากตัวไปจนหมด

ปากก็บอกว่าจับเฉพาะคนที่มีท่าทางน่าสงสัย แต่คำว่าคนที่มีท่าทางน่าสงสัย มันวัดจากอะไรกันล่ะ

แน่นอนว่าย่อมใช้วิธีจับผิดดีกว่าปล่อยให้หลุดมือไป อาศัยความรู้สึกและอารมณ์ของคนตระกูลเหลยเป็นหลัก ขอเพียงพวกมันรู้สึกว่าใครน่าสงสัย ก็จะลากตัวไปทันที

ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ ตระกูลเหลยไม่รู้ว่าลากตัวผู้คนกลับไปซ้อมทรมานเพื่อเค้นถามความจริงตั้งเท่าไหร่แล้ว ทำร้ายชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ตาดำๆ ไปไม่รู้กี่มากน้อย

และเหลยหยวนหงก็คือหนึ่งในผู้มีส่วนร่วม และเป็นหัวโจกในการนำกำลังคนออกไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองเสียด้วยซ้ำ

คนที่โดนเขาลากตัวไป คนที่โดนเขาซ้อมทรมาน และชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่ต้องมาโดนปรักปรำจนเดือดร้อนเพราะฝีมือของเขานั้น มีจำนวนไม่น้อยเลยสักนิด

บางคนต้องทนทุกข์ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจอย่างแสนสาหัส บางคนถึงกับต้องพบกับความพินาศย่อยยับครอบครัวแตกแยก

เหลยหยวนหงน่าสงสารงั้นหรือ ต่อให้เขาจะน่าสงสารกว่านี้อีกร้อยเท่า พันเท่า จะไปสู้น่าสงสารเท่ากับผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นได้อย่างไรกัน

"สมควรตายแล้ว"

"ตายไปก็ไม่น่าเสียดายเลยสักนิด"

จั่วจิงพ่นน้ำลายลงพื้นด้วยความรังเกียจ สั่งให้พวกนักรบเดนตายสับร่างของมันออกเป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปโยนทิ้งแม่น้ำเพื่อใช้เป็นอาหารปลา

เดือนหกผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

ช่วงเดือนนี้สำหรับตระกูลเหลยแล้ว เรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่มืดมนอนธการที่สุดในรอบสองร้อยปีนับตั้งแต่ตั้งตระกูลมาเลยทีเดียว

เงินทองในคลังโดนยกเค้า

ร้านแลกเงินต้องปิดตัวพังพินาศ

พวกครอบครัวลูกเมียโดนลักพาตัว

คนในตระกูลโดนตั้งค่าหัวในโลกมืด

แดนสวรรค์โดนแย่งชิง

เรื่องราวสารพัดเหล่านี้ยังไม่จบลงเพียงเท่านี้

วินาทีต่อมา ยอดฝีมือระดับสูงและจอมยุทธ์ผู้เก่งกาจในตระกูล นำโดยเหลยสือเอินและเหลยหยวนหง กลับลงมือเข่นฆ่าผู้อาวุโสในตระกูลที่เป็นที่เคารพนับถือภายในป้อมตระกูลเหลยไปถึงสี่สิบสี่คน เป็นการทำลายล้างวงศ์ตระกูลเข่นฆ่าบรรพบุรุษ ชั่วช้าเลวทรามจนไม่สามารถหาตัวอักษรมาจารึกความผิดได้หมด

ยอดฝีมือของตระกูลเหลยยังคงมีเหลืออยู่ ไม่ได้ล้มตายจนหมดสิ้น แต่จิตใจของพวกคนในตระกูลกลับพังทลายย่อยยับลงอย่างสมบูรณ์แบบไปเรียบร้อยแล้ว

ยอดฝีมือทยอยทรยศหักหลังไปทีละคน

ผู้อาวุโสในตระกูลโดนฆ่าตายไปทีละคน

คนในตระกูลพากันตัดขาดแยกตัวออกไปทีละคน

ตระกูลเหลยที่มีอายุยาวนานสองร้อยปี มีคนในวงศ์ตระกูลรวมกันเกือบหมื่นคน ป้อมตระกูลเหลยที่มีการป้องกันภายนอกแน่นหนาแข็งแกร่งดั่งขุนเขา สามารถต้านทานการบุกโจมตีของกองทัพนับหมื่นนับแสนนายได้อย่างสบาย ทว่ากลับไม่สามารถต้านทานการล่มสลายและแตกแยกที่ระเบิดขึ้นมาจากภายในได้เลยสักนิด

ช่วงต้นเดือน ตระกูลเหลยยังคงมีกำลังไปวางแผนจัดการกับตระกูลฉินอยู่เลย

ทว่าพอถึงปลายเดือน กลับตกอยู่ในสภาพโดนฝูงหมาป่ารุมล้อมพร้อมขย้ำอยู่รอบทิศทางเสียแล้ว

"นายท่านขอรับ"

"พวกเราได้ควักเงินอีกสองหมื่นตำลึงเพื่อไปติดสินบนและเดินเรื่องกับทางที่ว่าการกองปราบปรามทั่วทั้งมณฑลแล้วขอรับ ตอนนี้พวกเขาส่งมือปราบฝีมือดีเพิ่มมาอีกห้าสิบคนเพื่อเร่งเดินทางมาที่เมืองซ่างหยางแล้วขอรับ"

"หากนับรวมกับพวกมือปราบที่ทยอยเดินทางมาถึงก่อนหน้านี้อีกร้อยกว่าคน ในเวลานี้ภายในเมืองซ่างหยางมีมือปราบจากกองปราบปรามรวมตัวอยู่ถึงสองร้อยคนแล้วขอรับ"

"ยอดเงินรางวัลมหาศาล ย่อมต้องมียอดฝีมือผู้กล้าโผล่ออกมารับงานแน่นอนขอรับ"

"พวกมือปราบมีความสามารถยอดเยี่ยม"

"แถมตัวนายท่านเองก็มีเงินทองมหาศาล"

"ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่สามารถสืบหาความจริงของคดีนี้ได้ และไม่ต้องกลัวว่าจะไม่สามารถลากคอตัวการใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลังออกมาลงทัณฑ์ได้แน่นอนขอรับ"

พ่อบ้านใหญ่มีชื่อเรียกว่า ไล่ต้า เขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ของคนเฝ้าประตู ไล่เอ้อร์ สองพี่น้องนี้อยู่รับใช้เหลยสือจวิ้นมานานกว่าสามสิบปีแล้ว ความผูกพันลึกซึ้งยิ่งกว่าลูกชายแท้ๆ ของเขาเสียด้วยซ้ำ

เขามองดูเหลยสือจวิ้นที่จู่ๆ เส้นผมก็กลายเป็นสีขาวโพลนไปทั้งหัวภายในคืนเดียว ราวกับแก่ชราลงไปอีกยี่สิบปี ในใจเปี่ยมด้วยความรู้สึกสงสารและเห็นใจนายท่านของตนเป็นที่สุด