บทที่ 53 ข้าไม่ตกลง!

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง! แบบนี้ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย

ไม่ใช่แค่หอสำราญหรู่เหมิงโหลว ทว่าคนทั่วทั้งเมืองซ่างหยางต่างปักใจเชื่อไปแล้วว่า คนที่ลงมือเล่นงานหอสำราญหรู่เหมิงโหลวก็คือแก๊งชิงจู๋นั่นเอง

ต่อให้มีปากก็แก้ตัวไม่ได้!

หากไม่ใช่เพราะเบื้องหลังของแก๊งชิงจู๋มีคนคอยหนุนหลังอยู่เหมือนกัน และหากไม่ใช่เพราะจางจือว่านยอมสาบานอย่างหนักแน่นว่าไม่ได้ทำ ดีไม่ดีแก๊งชิงจู๋คงจะล่มสลายหายไปจากเมืองซ่างหยางก่อนหอสำราญหรู่เหมิงโหลวเสียอีก

มาถึงตอนนี้ หอสำราญหรู่เหมิงโหลวทนไม่ไหว ฝั่งแก๊งชิงจู๋เองก็ทนต่อไปไม่ไหวเช่นกัน

เบื้องบนจึงได้ส่งคำสั่งลงมาว่า "ในเมื่อแก๊งชิงจู๋ของพวกเรายืนยันเป็นมั่นเหมาะว่าไม่ได้ทำ เช่นนั้นก็ให้แก๊งชิงจู๋เป็นคนออกหน้าจัดการเรื่องนี้เอง"

"ทั้งสองฝ่ายยอมจับมือสงบศึกกัน หอสำราญหรู่เหมิงโหลวได้รอดชีวิต ส่วนพวกเราได้ผลประโยชน์ ได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย"

จางจือว่านสีหน้ามืดมนดิ่งลงทันที "ไอ้พวกชาติหมากลุ่มนั้นมันจงใจมาตกปลาในน้ำขุ่น ป้ายความผิดทำลายชื่อเสียงคนอื่น แต่กลับปล่อยให้แก๊งชิงจู๋ของข้าต้องมาแพะรับบาป เรื่องแบบนี้มันจะยอมทนได้ล่ะ!"

แก๊งชิงจู๋ในช่วงสองเดือนกว่าที่ผ่านมานี้ ออกไปบุกเบิกแย่งชิงพื้นที่ จริงๆ แล้วก็สามารถฉีกทึ้งเนื้อหนังมาจากแก๊งพยัคฆ์เหินและหอสำราญหรู่เหมิงโหลวได้ไม่น้อย ได้ครองทั้งกิจการและอาณาเขตตั้งมากมาย ถือว่ากอบโกยผลประโยชน์มาได้มหาศาลแล้ว

ในเวลานี้ ต่อให้ไม่มีผลประโยชน์ครึ่งส่วนจากหอสำราญหรู่เหมิงโหลว จางจือว่านก็คิดว่าถึงเวลาที่ควรจะยอมล่าถอยได้แล้ว

ดังนั้น ผลประโยชน์ครึ่งส่วนนั้นหากจะบอกว่าเป็น ผลพลอยได้จากสงคราม ก็คงสู้บอกว่าเป็นเงินค่าเหนื่อยที่หอสำราญหรู่เหมิงโหลวยอมจ่าย เพื่อจ้างให้แก๊งชิงจู๋ช่วยออกไปขจัดปัญหาและผลกระทบด้านลบให้จะดีกว่า

คนทั่วหล้าพากันวิ่งวุ่นก็เพื่อผลประโยชน์ทั้งนั้น บนโลกใบนี้ไม่มีศัตรูที่ถาวร มีเพียงผลประโยชน์ที่ถาวรเท่านั้นเอง

และแล้ว ในเวลาข้ามคืน สองขุมกำลังที่เคยต่อสู้ห้ำหั่นหมายเอาชีวิตกันก่อนหน้านี้ กลับกลายมาเป็นพันธมิตรกันได้หน้าตาเฉย

ในเวลานี้ พอหันกลับไปมองดูซากศพมหาศาลและกองเลือดที่นองเต็มพื้นเหล่านั้น นอกเหนือจากความรู้สึกสมเพชเวทนาแล้ว ก็คงมีแต่ความตลกขบขันเท่านั้นเอง

...

"น่าขำสิ้นดี!"

"คิดจะจับมือสงบศึกกันงั้นรึ"

"มาเอ่ยปากถามความเห็นของฉันแล้วหรือยังล่ะ"

จั่วจิงไม่มีวันยอมตกลงอย่างเด็ดขาด

ทว่าเมื่อเขาประทับร่างอยู่ในตัวของโจวซาน หลังจากฟังเนื้อหาของการเจรจาสงบศึกจนจบ เขากลับลอบยิ้มออกมาทันที "สั่งให้แก๊งชิงจู๋ไปจัดการเรื่องที่แขกเหรื่อของหอสำราญหรู่เหมิงโหลวโดนลอบสังหารติดต่อกันงั้นเรอะ"

ฮ่าๆ! เรื่องแบบนี้มันต่างอะไรจากการส่งลิงไปเฝ้าสวนท้อ หรือส่งหนูไปเฝ้าคลังข้าวสารกันล่ะ

เดิมทีหอสำราญหรู่เหมิงโหลวต้องปิดกิจการชั่วคราวเพื่อปรับปรุงระบบ ทำให้ไม่มีแขกเหรื่อมาใช้บริการ แผนการลอบสังหารจึงต้องหยุดชะงักลงตามไปด้วย

ทว่าในเวลานี้หลังจากเจรจาสงบศึกกันแล้ว หอสำราญหรู่เหมิงโหลวกำลังจะเปิดให้บริการอีกครั้ง

ถ้าอย่างนั้น—

"ช่วงเวลาแห่งการไล่ล่า"

"ได้เริ่มเปิดฉากขึ้นอีกครั้งแล้ว!"

...

"แม่มันเถอะ!"

"โคตรสะใจเลยโว้ย!"

หลิวไห่ซินเดินก้าวออกมาจากประตูหอสำราญหรู่เหมิงโหลว ทั่วทั้งร่างรู้สึกเบาสบายผ่อนคลายอย่างที่สุด

ภายในเมืองซ่างหยางมีสถานที่เที่ยวเตร่หาความสำราญตั้งมากมาย ทว่าในฐานะที่เป็นถึงบุตรชายของเจ้าเมืองซ่างหยาง สถานที่แห่งอื่นเขาไปจนเบื่อหน่ายหมดแล้ว มีเพียงหอสำราญหรู่เหมิงโหลวแห่งเดียวเท่านั้นที่มีลูกเล่นและของใหม่ๆ มาคอยสับเปลี่ยนหมุนเวียนอยู่ตลอดเวลา ทำเอาเขาหลงเสน่ห์จนแทบไม่อยากกลับบ้านกลับช่อง

ช่วงก่อนหน้านี้หอสำราญหรู่เหมิงโหลวเกิดเรื่องจนต้องปิดกิจการเพื่อปรับปรุงระบบ ทำเอาเขาอัดอั้นตันใจจนแทบคลั่ง

วันๆ เอาแต่คอยเป่าหูบิดา รบเร้าให้ท่านเจ้าเมืองเร่งสืบหาความจริงของคดีรีบจับตัวพวกชาวบ้านสารเลวและพวกโจรชั่วมาลงทัณฑ์ตามกฎหมายให้หมด เพื่อจะได้คืนความสงบสุขให้แก่เมืองซ่างหยาง และคืนความรุ่งเรืองเฟื่องฟูให้แก่หอสำราญหรู่เหมิงโหลวเสียที

จนถึงวันนี้

เวลาได้ล่วงเลยเข้าสู่เดือนเจ็ด

หอสำราญหรู่เหมิงโหลวในที่สุดก็เปิดให้บริการอีกครั้ง หลิวไห่ซินดีใจเป็นล้นพ้น รีบเดินทางมาอุดหนุนเป็นคนแรกทันที

เขาโอบกอดแม่นางเสี่ยวหงและเสี่ยวฉุ่ยหาความสำราญจนหนำใจก่อนจะเดินทางกลับ

"เบาสบายตัวชะมัด!"

หลิวไห่ซินใบหน้าเบิกบานราวกับมีดอกไม้ผลิบาน

หากไม่มีพวกผู้คุ้มกันสี่คนที่ทำหน้าตาบูดบึ้งเหมือนคนสูญเสียบิดามารดาคอยเดินตามหลังอยู่ล่ะก็ ความสำราญในครานี้คงจะยอดเยี่ยมขึ้นกว่านี้อีกเป็นกอง

"ถอยไปห่างๆ ฉันหน่อย!"

"เสียบรรยากาศหมด!"

หลิวไห่ซินไม่พอใจที่มีคนคอยตามคุ้มกัน "ใครหน้าไหนมันจะกินดีหมีหัวใจเสือ กล้ามาลงมือกับลูกชายของเจ้าเมืองกันล่ะ ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วหรืออย่างไร"

แกนั่นแหละไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ!

ห่วงแต่จะเที่ยวหาความสำราญจนไม่รักชีวิตตัวเองเลยสักนิด!

พวกผู้คุ้มกันต่างพากันลอบเบือนหน้าหนีพลางถอนหายใจยาวอยู่ในใจ

เรื่องราวร้ายแรงที่เคยเกิดขึ้นกับหอสำราญหรู่เหมิงโหลวก่อนหน้านี้จำไม่ได้แล้วหรืออย่างไร

ขนาดเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้นยังจะกล้ามาเที่ยวอีก

ไม่กลัวโดนคนมาปลิดชีพหรืออย่างไร

คำพูดไม่ทันขาดคำ

ทางฝั่งนี้ หลิวไห่ซินเพิ่งจะสิ้นเสียงพูด วินาทีต่อมา จู่ๆ ที่กลางถนนก็มีคนสิบกว่าคนพุ่งกระโจนออกมา ในมือของทุกคนถือขวานบินคนละเล่ม ระดมปาตรงมาที่ศีรษะของหลิวไห่ซินทันที

"คุ้มกันคุณชาย!"

ผู้คุ้มกันทั้งสี่คนแผดเสียงร้องตะโกนลั่น ชักดาบและกระบี่ออกมากวัดแกว่งปัดป้องขวานบินเหล่านั้นพัลวัน

ทว่า

ท่ามกลางความโกลาหล จู่ๆ มีลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งฝ่าสายลมเข้ามาเงียบๆ อย่างไร้ซากเสียงและเฉียบคมเหนือคณา พุ่งทะลวงผ่านแนวคุ้มกันของผู้คุ้มกันทั้งสี่คน เจาะเข้าที่กลางหน้าอกของหลิวไห่ซินพอดีเป๊ะ—

"ฉันยังไม่สามารถ—"

"…ตายได้!"

หลิวไห่ซินดวงตาเบิกกว้าง ขาดใจตายคาที่ทันที

"คุณชาย!"

ผู้คุ้มกันทั้งสี่คนเห็นดังนั้นก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด "รนหาที่ตาย!"

แน่นอนว่าคำคำนี้ไม่ได้หมายถึงหลิวไห่ซินหาเรื่องตาย แต่หมายถึงพวกที่ลงมือลอบสังหารต่างหากที่หาเรื่องตาย

คนทั้งสี่รีบก้าวเท้าออกวิ่งไล่ตามไปทันที ทว่าในเวลานั้นประจวบเหมาะกับที่มีหน่วยลาดตระเวนของแก๊งชิงจู๋กลุ่มหนึ่งเดินทางมาถึงแถวนั้นพอดี เมื่อเห็นสถานการณ์โกลาหลตรงหน้าจึงพากันตะโกนลั่น

"มีมือสังหาร! มีมือสังหารสี่คน!"

ผู้คุ้มกันทั้งสี่คนชะงักฝีเท้าลงทันที รีบหันหลังกลับมาเอ่ยปากอธิบาย

"พวกเราเป็นผู้คุ้มกัน ไม่ใช่มือสังหารนะโว้ย!"

ทว่าหัวหน้าหน่วยย่อยฝั่งโน้นกลับทำสีหน้าเย็นชา

"มีอะไรก็รอไว้พูดตอนที่ท่านผู้เฒ่าฟางเดินทางมาถึงก่อนก็แล้วกัน!"

ผ่านไปไม่นาน

ฟางซิ่ง หัวหน้าลำดับที่ยี่สิบเอ็ดแห่งแก๊งชิงจู๋ก็เดินทางมาถึง

พอสายตามองเห็นศพที่นอนนิ่งอยู่กับพื้น—

วิ้ง!

ในสมองพลันเกิดเสียงดังสนั่นจนหูอื้ออึงไปหมด

เขารู้ดีว่า คราวนี้เกิดเรื่องใหญ่หลวงขึ้นแล้ว!

...

"แม่นางหง แม่นางหง แย่แล้วเจ้าค่ะ!"

"เกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นแล้วเจ้าค่ะ!"

มีคนวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานข่าว

แม่นางหงลุกขึ้นมาจากเตียงนอนด้วยใบหน้าแดงก่ำ บนร่างกายยังคงมีชายหนุ่มรูปร่างกำยำล่ำสันคนหนึ่งคอยกอดรัดนัวเนียอยู่ไม่ยอมปล่อย "หงหนูจ๋า"

แม่นางหงระทดระทวยไปทั้งร่างทันที

ไม่มีวิธีรับมือเลยสักนิด

เจ้าหนุ่มที่ชื่อเจิ้งสิบแปดคนนี้ ไม่เพียงแต่จะมีส่วนสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร และมีอายุอานามดูเหมือนเด็กหนุ่มอายุสิบแปดปีเท่านั้น ทว่าไม่ว่าเรื่องไหนๆ บนตัวเขาก็ดูเหมือนเลขสิบแปดไปหมด แแถมยังเชี่ยวชาญวิชาบนเตียงสารพัดกระบวนท่า ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนเต็มก็สามารถทำเอาแม่นางหงหลงเสน่ห์จนถอนตัวไม่ขึ้นเรียบร้อยแล้ว

ชายหนุ่มนับสิบคนที่เคยเลี้ยงดูไว้ก่อนหน้านี้ ไม่มีใครเก่งกาจและสู้เจ้าหนุ่มคนนี้ได้เลยสักคนเดียว

แม่นางหงลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น

นางบอกให้เจิ้งสิบแปดปล่อยมือก่อน พลางเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "นายท่านทำตัวดีๆ นะจ๊ะ หงหนูขอตัวออกไปจัดการธุระประเดี๋ยวเดียวก็กลับมาแล้วจ้ะ"

เรื่องงานสำคัญกว่า

แม่นางหงไม่กล้าเอ้อระเหย หลังจากเอ่ยปากปลอบโยนชายคนรักเสร็จแล้ว นางก็รีบเดินก้าวออกมาด้านนอก ทั่วทั้งใบหน้ายังคงมีรอยแดงระเรื่อหลงเหลืออยู่ ทว่ากลับแสร้งทำสีหน้าเย็นชาแล้วเอ่ยปากถามเสียงเข้ม

"มีเรื่องอะไรกัน"

คนรายงานรีบกล่าวด้วยความร้อนรน "คุณชายหลิวไห่ซินโดนลอบฆ่าตายแล้วเจ้าค่ะ ท่านเจ้าเมืองหลิวชุนหลินโกรธจัดจนแทบคลั่ง ตอนนี้กำลังนำกำลังคนมุ่งหน้ามาที่หอสำราญหรู่เหมิงโหลวแล้วเจ้าค่ะ"

"ซวยแล้ว!"

แม่นางหงร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง "แก๊งชิงจู๋มันทำงานกันยังไงเนี่ย! คนสำคัญระดับนี้ ทำไมถึงไม่ส่งคนไปคอยคุ้มกันเป็นพิเศษหา!"

นางนึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหอสำราญหรู่เหมิงโหลวเพิ่งจะกลับมาเปิดให้บริการได้ไม่ถึงสามวันเต็ม ก็เกิดเรื่องราวร้ายแรงและโหดเหี้ยมขนาดนี้ขึ้นมาอีกแล้ว

คราวนี้!

รับมือยากแล้วล่ะ!

แม่นางหงรีบก้าวเท้าเดินจากไปทันที

หลังจากนางเดินจากไปแล้ว บนเตียงนอนหลังนั้น จั่วจิงได้ประทับร่างอยู่ในตัวของเจิ้งสิบแปด พลางพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"หลิวไห่ซินโดนฆ่าตายแล้ว หลิวชุนหลินกำลังนำกำลังคนมาล้อมหอสำราญหรู่เหมิงโหลว แม่นางหงรวมถึงพวกเผิงติ้งฉิวต่างก็ต้องออกไปรับหน้าคอยรับมือศัตรู เจ้าจงรีบสั่งการให้คนของเราลงมือ ค้นหาบัญชีรายรับรายจ่ายในแต่ละปีและม้วนรายชื่อซื้อขายมนุษย์ของหอสำราญหรู่เหมิงโหลวออกมาให้หมดเดี๋ยวนี้เลย!"

เจิ้งสิบแปดคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือนักรบเดนตายระดับเจ็ดในสังกัดของจั่วจิงนั่นเอง

เขาไม่มีความสามารถด้านอื่นเลย ทว่ากลับเชี่ยวชาญวิชาบนเตียงเป็นพิเศษ มีลูกเล่นและกระบวนท่าสารพัดรูปแบบคอยปรนนิบัติ อาศัยพวกนักรบเดนตายที่เป็นสายสืบอยู่ภายในหอสำราญหรู่เหมิงโหลวคอยช่วยเหลือเดินเรื่อง จนสามารถส่งตัวเขาไปปรากฏอยู่ต่อหน้าของแม่นางหงที่ชอบเลี้ยงดูชายหนุ่มรูปงามได้สำเร็จ และโดนเก็บไว้เป็นชายบำเรอส่วนตัว คอยปรนนิบัติรับใช้ทั้งกลางวันกลางคืน

และเจิ้งสิบแปดก็สามารถสืบหาข้อมูลความลับตั้งมากมายที่มีเพียงผู้บริหารระดับสูงของหอสำราญหรู่เหมิงโหลวเท่านั้นที่รู้แจ้ง มาจากปากของ แม่นางหงหนู คนนี้ได้สำเร็จ

ยกตัวอย่างเช่น เรื่องบัญชีรายรับรายจ่าย

และรวมถึง—

"ม้วนรายชื่อ!"

...

"คิดจะสร้างกิจการธุรกิจขึ้นมาสักอย่าง มันช่างยากเย็นแสนสาหัสเหลือกเกิน"

"ทว่าหากคิดจะป่วนทำลายกิจการธุรกิจของคนอื่น กลับเป็นเรื่องที่ง่ายดายเหลือเกิน"

"เพราะฉะนั้นพวกที่ทำมาค้าขาย ถึงได้ให้ความสำคัญกับคำว่า สามัคคีนำพามาซึ่งทรัพย์สิน"

"เรื่องที่เกิดขึ้นในครานี้ไม่แน่ว่าจะเป็นฝีมือของแก๊งชิงจู๋ และรวมถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นฝีมือของแก๊งชิงจู๋เหมือนกัน"

"มีคนจงใจมาตกปลาในน้ำขุ่น เล่นงานหอสำราญหรู่เหมิงโหลว แต่กลับปล่อยให้แก๊งชิงจู๋ต้องมาเป็นแพะรับบาปแทน"

"ท่านเจ้าหอเผิงลองทบทวนดูให้ดีๆ สิว่า ช่วงที่ผ่านมานี้เคยไปล่วงเกินผู้มีอำนาจหน้าไหนมาบ้างหรือเปล่า"

เผิงติ้งฉิวยืนนิ่งสงบเสงี่ยมอยู่ราวกับเป็นลูกสมุนปลายแถว คอยรับฟังคำสั่งสอนจากชายชราที่อยู่เบื้องหน้า

ศัตรูคู่อาฆาตคนอื่นงั้นหรือ

เขาครุ่นคิดอย่างหนัก "ช่วงนี้มีเพียงแก๊งชิงจู๋เท่านั้นที่คอยตามตื้อไม่ยอมเลิกรา ส่วนในอดีตล่ะก็…"

เรื่องนี้มันยากที่จะอธิบายจริงๆ

เผิงติ้งฉิวนึกไม่ออกเลยสักนิด ไม่ใช่ว่าไม่มีศัตรู แต่เป็นเพราะมีเยอะเกินไปต่างหาก—

"ท่านผู้เฒ่าอู๋ท่านก็รู้นี่ขอรับ หอสำราญหรู่เหมิงโหลวทำกิจการใหญ่โต ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องไปขวางทางรวยของคนอื่นจนโดนคนเกลียดชัง"

"ตกลงแล้วใครเป็นคนแอบวางแผนป่วนอยู่เบื้องหลัง เรื่องนี้เดาทางได้ยากจริงๆ ขอรับ"

เผิงติ้งฉิวจนปัญญา

ท่านผู้เฒ่าอู๋เอ่ยปากสั่งสอนเขา "ลองทบทวนดูให้ดีๆ สิว่า ใครเป็นผู้ที่ได้ผลประโยชน์มากที่สุดจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครานี้ บนโลกใบนี้ไม่มีการเจาะจงเล่นงานโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยหรอกนะ ย่อมต้องมีผลประโยชน์เกี่ยวพันกันอยู่แน่นอน หากหอสำราญหรู่เหมิงโหลวต้องล่มสลายลงไป ใครเป็นคนได้ผลประโยชน์มากที่สุด คนๆ นั้นแหละคือผู้ต้องสงสัยที่ใหญ่ที่สุด"

...

จบตอน