บทที่ 209: เทพโลหิตเพียงหยดเดียว!

"สหายเก่ามาเยือน เหตุใดท่านเทพธิดาจึงไม่ปรากฏกายออกมาพบกันสักหน่อย?"เสียงของจี้ชิงส่งตรงลงไปยังก้นแม่น้ำ เข้าสู่ตำหนักวารีโดยตรง เขาเชื่อว่าเทพธิดาอวิ๋นม่งต้องได้ยินแน่นอน<em>ซ่า!</em>เป็นดังคาด ผิวน้ำที่เคยสงบนิ่งพลันปรากฏวังวนขนาดมหึมา จากนั้นที่ใจกลางวังวนก็ปรากฏร่างหนึ่งขึ้นมาเทพธิดาอวิ๋นม่ง!เพียงแต่เทพธิดาอวิ๋นม่งในยามนี้กลับแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง นางมี "ร่างกาย" แล้ว! และเป็นกายาที่แข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ แข็งแกร่งจนเทียบเคียงได้กับระดับ "มหาบุรุษยุทธ์" (อู่เซิ่ง) ทว่านางไม่ใช่เซียนยุทธ์ เพียงแต่มีความแข็งแกร่งทางกายภาพทัดเทียมกันเท่านั้นนี่เป็นเรื่องผิดปกติอย่างยิ่ง เทพธิดาอวิ๋นม่งมักยกย่องตนเองว่าเป็น "เทพธิดา" และอ้างว่าเดินบนวิถีแห่งเทพ จี้ชิงเคยเชื่อเช่นนั้น แต่ตอนนี้ผ่านมาหลายสิบปีแล้ว ในเขตอู๋เลี่ยงอันกว้างใหญ่ นอกจากนางแล้วยังมีเทพองค์อื่นอีกหรือ? ไม่มีเลยสักองค์!เทพธิดาอวิ๋นม่งคือ "หนึ่งเดียว" คือตัวตนที่พิเศษที่สุด แต่เหตุใดนางถึงพิเศษขนาดนั้น? หากวันนี้จี้ชิงไม่มาเยือนแม่น้ำอวิ๋นม่ง เขาคงไม่มีวันค้นพบความลับของนาง"ท่านเทพธิดา ท่านซ่อนความลับไว้ลึกเหลือเกิน..." จี้ชิงกล่าวด้วยสีหน้าซับซ้อน"จี้ชิง... เจ้ากลับมาแล้วหรือ? แถมดูเหมือนเจ้าจะเลื่อนระดับเป็น 'เทพยุทธ์' (อู่อัน) แล้วด้วย?" เทพธิดาอวิ๋นม่งประหลาดใจ นางถึงกับรู้ว่าจี้ชิงเป็นเทพยุทธ์ ทั้งที่เหล่านักพรตในเขตอู๋เลี่ยงไม่มีใครรู้จักระดับนี้ แต่นางกลับเรียกออกมาได้อย่างเต็มคำ"ท่านเทพธิดา มีบางเรื่องที่ท่านควรจะอธิบายให้ชัดเจนหน่อยไหม?" คำพูดของจี้ชิงทำให้เทพธิดานิ่งเงียบไป"ช่างเถอะ ตามข้าลงไปที่ตำหนักวารีเถิด" จี้ชิงพยักหน้า เขาเห็นความผิดปกติมาจากตำหนักวารีนี่เอง ตำหนักใต้ก้นแม่น้ำนี้ไม่ธรรมดา เพียงแต่เมื่อก่อนเขามีตบะต่ำต้อยจึงมองไม่ออก ตอนนี้ดูเหมือนที่นี่จะซ่อนความลับอันยิ่งใหญ่ไว้ทั้งคู่เข้ามาในตำหนักวารีและนั่งลงเผชิญหน้ากัน จี้ชิงเอ่ยเรียบๆ "ท่านเทพธิดา ตำหนักนี้สร้างอยู่ก้นแม่น้ำ และท่านก็พำนักอยู่ที่นี่ตลอด หรือว่าที่นี่จะมีปัญหา?"คำพูดของเขาทำให้สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางถอนหายใจยาว "ความจริงข้าไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังท่านจี้ แต่เมื่อหลายสิบปีก่อน ความจำของข้าไม่สมบูรณ์ มีเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ความทรงจำเริ่มกลับมาสมบูรณ์ขึ้นเรื่อยๆ ทว่าข้ากลับปรารถนาที่จะไม่มีความทรงจำเหล่านี้เสียยังดีกว่า..."จี้ชิงฟังเงียบๆ โดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ"สหายจี้ หากข้าไม่พูด เรื่องนี้ท่านคงไม่ปล่อยผ่าน และต้องขุดคุ้ยให้ถึงที่สุดใช่หรือไม่?" เทพธิดาถามขึ้นทันควัน"ใช่! ข้าไม่อนุญาตให้เขตอู๋เลี่ยงมีขุมพลังที่ข้าควบคุมไม่ได้!"เทพธิดาอวิ๋นม่งเงียบไปอีกครั้ง หากเป็นเทพยุทธ์ทั่วไป นางคิดว่าหากทุ่มสุดกำลังคงพอต้านทานได้บ้าง แต่กลับเป็นจี้ชิง แม้เขายังไม่ลงมือ แต่นางสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ในกาย โดยเฉพาะกายา พลังของเขานั้นมหาศาลเกินกว่าระดับเทพยุทธ์ หรือแม้แต่ระดับอภินิหาร (เซินทง) ก็เทียบไม่ติด พลังระดับนี้ต่อให้นางใช้เล่ห์เหลี่ยมทั้งหมดก็ไม่อาจขัดขืน"ช่างเถอะ บอกท่านก็ไม่เสียหาย... ข้าเคยบอกท่านว่าข้าเดินบนวิถีแห่งเทพ เป็นเทพแห่งศรัทธา คำพูดนั้นไม่ผิด แต่ไม่ครบถ้วน พูดให้ถูกคือ ข้าถือกำเนิดมาจาก 'จิตสำนึกหนึ่งเส้น' ที่เกิดใน 'ซากศพ' จากนั้นจึงเริ่มเดินบนวิถีเทพ"ดวงตาของจี้ชิงหดวูบ จิตสำนึกที่เกิดจากซากศพ? เขารู้ว่าตัวตนที่แข็งแกร่งบางอย่างเมื่อตายไป ศพจะน่าเกรงขามและไม่เน่าเปื่อยตามกาลเวลา เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า จิตสำนึกใหม่สามารถก่อตัวขึ้นในศพเหล่านั้นได้"ศพอยู่ที่ไหน?" จี้ชิงถามเทพธิดาไม่ตอบโดยตรงแต่ถามกลับ "สหายจี้ ท่านคงไปถึงเขตฮวาง (แดนร้าง) ที่อยู่อีกฟากของทะเลแล้วใช่ไหม? ท่านเคยสงสัยไหมว่าในท้องทะเลอันกว้างใหญ่ เหตุใดจึงมีแผ่นดินที่ใหญ่โตเท่าเขตอู๋เลี่ยงได้?""นี่... ดูเหมือนจะไม่เคยเห็นที่อื่นเลยจริงๆ""ท่านไม่รู้สึกแปลกใจหรือว่าทำไมที่อื่นไม่มีแผ่นดิน แต่ที่นี่กลับมีทวีปที่ใหญ่โตขนาดนี้?"จี้ชิงจมลงในความคิด เขาไม่เคยฉุกคิดเรื่องนี้มาก่อน หลังจากศึกษาประวัติศาสตร์ของเขตฮวางและเขตจงหยวน (ภาคกลาง) เขาพบว่าโลกฮวางเจี้ยมีเพียงทวีปเดียวมาแต่โบราณ ส่วนเขตอู๋เลี่ยงนั้นปรากฏเพียงประปรายในตำรา"แล้วท่านเทพธิดาต้องการจะบอกอะไร?""ข้าจะบอกว่า ศพนั้นอยู่ข้างล่างนี่" นางชี้ลงไปใต้ตำหนักวารีจี้ชิงตาเป็นประกาย "ใต้ตำหนักมีศพงั้นหรือ?""ไม่ใช่อยู่ใต้ตำหนัก แต่คือสิ่งที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเรา... อยู่ใต้แผ่นดินเขตอู๋เลี่ยงทั้งหมด!"จี้ชิงเบิกตากว้าง แม้เขาจะเป็นศิษย์หลักของสำนักนรก 13 สายในเฮยซวี (ห้วงอนธการ) แต่เขาก็ยังรู้สึกสะเทือนขวัญ "ท่านจะบอกว่า ใต้แผ่นดินอู๋เลี่ยงทั้งหมด คือศพหนึ่งศพงั้นหรือ?""พูดให้ชัดคือ เพราะมีศพนี้ จึงเกิดแผ่นดินอู๋เลี่ยงขึ้นมา ท่านสามารถเข้าใจได้ว่า ศพนี้ก็คือเขตอู๋เลี่ยงนั่นเอง"<em>ตูม!</em> หัวใจของจี้ชิงสั่นสะเทือน ความจริงนี้ช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก ทวีปทั้งทวีปคือซากศพอย่างนั้นหรือ? "เป็นไปได้อย่างไร?"เทพธิดาอวิ๋นม่งนำเขาไปยังชั้นล่างสุดของตำหนักวารี ซึ่งมีหลุมลึกที่มองไม่เห็นก้น จี้ชิงแผ่จิตสัมผัสออกไปพลันรู้สึกถึงกลิ่นอายแห่งความรกร้าง ลึกลับ และน่าหวาดกลัวพุ่งเข้าใส่ ขณะเดียวกันเขากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่าง ราวกับมีบางสิ่งเรียกหาเขาในภวังค์ เขาเห็นยักษ์ผู้ยิ่งใหญ่เหนือพรรณนาทอดกายอยู่ในเฮยซวี ทุกการเคลื่อนไหวสะเทือนเลื่อนลั่น ทว่ายักษ์ที่น่ากลัวขนาดนี้กลับดับสูญ และศพตกลงมาในท้องทะเลของโลกฮวางเจี้ยเมื่อกลับมายังตำหนักวารี เทพธิดาถามว่า "สหายจี้ เห็นเป็นอย่างไรบ้าง?"จี้ชิงนิ่งเงียบไปนานก่อนจะถาม "ศพยักษ์นั่นมีที่มาอย่างไร? แม้แต่ในเฮยซวีอันกว้างใหญ่ ดูเหมือนจะไม่มีเผ่ายักษ์ที่น่ากลัวขนาดนี้ หากมีจริงสำนักนรก 13 สายย่อมต้องมีบันทึกไว้ แต่นี่กลับไม่มีเลย""ศพนี้คือ 'ศพเทพ' จากเศษเสี้ยวความทรงจำ เขามาจาก 'แดนเซียน'! เขาเรียกตนเองว่า 'จวูหลิงเสิน' (เทพยักษ์จวูหลิง) ดูเหมือน 'จวูหลิง' จะเป็นชื่อเผ่าพันธุ์""เขาคือเซียนหรือ?" จี้ชิงโพล่งออกมา"ไม่... เขาคือ 'เทพ'! แม้มาจากแดนเซียนแต่ไม่ใช่เซียน ส่วนความแตกต่างระหว่างเทพกับเซียนข้าเองก็ไม่ทราบ ข้าเป็นเพียงจิตสำนึกที่เกิดในศพ มีเพียงภาพจำขาดๆ หายๆ อ้อ... ชื่อเทพของเขาคือ 'จวูหลิงถูหลัน'"จี้ชิงตรองดู "จวูหลิง" คือแซ่หรือชื่อเผ่า ส่วน "ถูหลัน" คือชื่อตัว แต่คำถามคือ ใครคือผู้ที่สังหารเทพผู้ทรงพลังขนาดนี้ได้?เทพธิดาส่ายหน้า "ข้าไม่รู้ ข้ารู้เพียงว่าศพเทพนี้ตกลงมานานมากแล้ว ก่อนที่โลกฮวางเจี้ยจะมีสิ่งมีชีวิตเสียด้วยซ้ำ การที่โลกนี้กำเนิดชีวิตขึ้นมาได้ อาจเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากศพเทพนี้ก็ได้""และที่สำคัญที่สุดคือ ชาวอู๋เลี่ยงถือกำเนิดมาจากศพเทพจวูหลิง พวกเจ้าเปรียบเสมือนผู้สืบสายเลือดของศพนี้ แม้จะเจือจางเพียงใดแต่ก็มีสายเลือดจวูหลิงอยู่ในกาย ดังนั้นสหายจี้ ท่านจึงสามารถเข้าใกล้และเข้าไปในศพเทพได้ ประโยชน์ที่ซ่อนอยู่นั้นมหาศาลเกินจินตนาการ ข้าสร้างตำหนักวารีไว้ที่นี่เพราะข้างล่างคือบาดแผลของศพเทพ ซึ่งเป็นแผลถาวรที่ใช้เป็นทางเข้าได้"จี้ชิงถามต่อ "ท่านเทพธิดา ท่านไม่ได้ต้องการแค่สร้างกายาใช่ไหม ท่านต้องการอะไรกันแน่?"นางกัดฟันยอมรับเพราะรู้ว่าสู้เขาไม่ได้ "เทพจวูหลิงตายไปแล้ว แต่ในศพยังมี 'โลหิตสกัด' หลงเหลืออยู่ แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใดมันก็ไม่เลือนหาย ข้าต้องการโลหิตสกัดนั้น แต่แรงกดดันของมันมหาศาลจนข้าเข้าใกล้ไม่ได้ ข้าจึงต้องเดินบนวิถีเทพเพื่อใช้พลังศรัทธาต้านทาน แต่ก็ยังทำไม่สำเร็จ"จี้ชิงตัดสินใจใช้ "อาคมผนึกวิญญาณ" เพื่อผูกมัดชีวิตของเขากับเทพธิดาอวิ๋นม่งเพื่อให้แน่ใจว่านางจะไม่หักหลัง นางยอมจำนนและเป็นคนร่ายอาคมใส่ตนเองเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ โดยแลกกับเงื่อนไขว่าหากเขาได้โลหิตสกัดมา ต้องแบ่งให้นางบ้างการหลอมรวมและกำเนิดใหม่จี้ชิงบุกเข้าไปในศพเทพ เขาผ่านแรงกดดันมหาศาลโดยใช้ "ผลมรรค" ทั้งสี่ของเขา (มรรคหลอมเทพ, มรรคเพลิงโลหิต, มรรคห้าธาตุ และมรรคมังกรแท้) เพื่อเข้าใกล้ "บ่อโลหิต" ขนาดมหึมาที่เกิดจากโลหิตสกัดเพียงหยดเดียวเมื่อเขาสัมผัสโลหิต ร่างกายของเขาก็เริ่มพังทลายทันที เพราะกายามนุษย์ไม่อาจรองรับพลังระดับเทพได้ จี้ชิงจึงตัดสินใจใช้วิธีเดิมที่เคยทำตอนปลุกสายเลือดหงส์ คือการปล่อยให้ร่างกาย "ดับสูญ" ครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อกระตุ้นสายเลือดจวูหลิงที่ซ่อนอยู่ในตัวเขาใช้เวลาถึง 20 ปีในบ่อโลหิต ดับสูญและสร้างใหม่ถึง 40 ครั้ง! จนในที่สุดเขาก็ปลุกสายเลือดจวูหลิงได้สำเร็จ และเริ่มกระบวนการ "เปลี่ยนเผ่าพันธุ์"ข้อมูลจากโลหิตสกัดเปิดเผยความจริง: ในแดนเซียนแบ่งเป็น "เซียน" (ผู้ฝึกตนจากเบื้องล่าง) และ "เทพ" (เผ่าพันธุ์ดั้งเดิมที่ทรงพลังมาแต่เกิด) ทั้งสองฝ่ายเคยทำสงครามกันจนเทพพ่ายแพ้ เผ่าจวูหลิงเป็นหนึ่งในเผ่าเทพชั้นสูงที่เน้นการฝึกกายาเพียงอย่างเดียว ไม่ต้องฝึกจิตหรือกฎเกณฑ์ใดๆ แค่กินกับนอนก็แข็งแกร่งขึ้นตามกาลเวลา<ul><li><p>ขั้น 1 (วัยเยาว์): เทียบเท่าระดับอภินิหาร</p></li></ul><ul><li><p>ขั้น 2 (วัยหนุ่ม): เทียบเท่าระดับมหาอำนาจ</p></li></ul><ul><li><p>ขั้น 3 (วัยฉกรรจ์): จุดสูงสุดใต้ระดับเซียนแท้</p></li></ul><ul><li><p>ขั้น 4 ขึ้นไป: บรรลุเป็นเทพ สังหารเซียนแท้ได้</p></li></ul>จี้ชิงตัดสินใจผสานสองวิถี: "กายาแห่งเทพ" ควบคู่กับ "ผลมรรคแห่งเซียน" หนึ่งปีต่อมา เขาลืมตาขึ้นในร่างยักษ์สูง 10 จาง (ประมาณ 30 เมตร) กลายเป็น "เผ่าจวูหลิง" ขั้นที่ 1 อย่างสมบูรณ์!เขายังได้รับ "วิชาเทพ: ตัดฟ้าดิน" ซึ่งเป็นวิชาประจำสายเลือด เขาใช้แต้มต้นกำเนิดนับร้อยล้านแต้มที่สะสมมา อัปเกรดวิชานี้จนถึงระดับ "สมบูรณ์" พลังหมัดของเขายามนี้รุนแรงจนสามารถทำลายระดับฟ่าเซี่ยงหรือเลี่ยนซวีได้ง่ายดายเมื่อจี้ชิงเดินออกมาจากศพเทพและกลับสู่ตำหนักวารี เขาเก็บซ่อนร่างยักษ์กลับมาเป็นขนาดมนุษย์ปกติ ทันทีที่พบเทพธิดาอวิ๋นม่ง กลิ่นอายเทพที่แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจทำให้นางถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นด้วยความยำเกรงทางสายเลือด"ท่านเทพธิดา เหตุใดต้องทำความเคารพข้าขนาดนี้ด้วยเล่า?" จี้ชิงกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ<p><br /><br /></p>