บทที่ 110 ไม่ได้

หลิวลั่วเซิงมองดูเพื่อนฝูงที่วิ่งหนีหายกันไปโดยไม่บอกลาแม้แต่คำเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เขาโดนหลิวอันผิงตบ เพื่อนพวกนี้กลับไม่มีใครกล้าออกหน้าปกป้องเขาเลยสักคน

ตอนนี้ เขาโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ดวงตาแดงก่ำราวกับเลือดคั่ง จ้องมองหลิวอันผิงด้วยความอาฆาต

นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว

กูจะไม่ปล่อยให้มึงอยู่อย่างเป็นสุขแน่

หลิวลั่วเซิงขบกรามแน่น สายตาอาฆาตจ้องเขม็งไปที่หลิวอันผิง