บทที่ 117 ตาเป็นมัน

โจวเปี่ยวเหมยจ้องมองมือขวาของหลิวอันผิงที่ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเขม็ง

คนอื่นๆ ก็จับจ้องไปที่มือขวาของหลิวอันผิงเช่นกัน

แค่ปึกคูปองสารพัดชนิดก็ทำเอาทุกคนตื่นตะลึงกันไปหมดแล้ว การที่หลิวอันผิงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้ง ย่อมทำให้จินตนาการของทุกคนเตลิดเปิดเปิง

แต่สำหรับหลิวอันผิงในเวลานี้ เขาไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน

เขามีเพียงความคิดเดียว คือถือโอกาสที่ครอบครัวคุณยายกำลังจะแยกบ้าน มอบสิ่งของบางอย่างไว้ให้คุณยายติดตัว