บทที่ 187 แบบแปลน

"ไอ้ทึ่มเอ๊ย ไอ้คนบื้อ พอเลิกเรียนก็หายหัวไปเลย ปล่อยให้ฉันรอเก้อตั้งชั่วโมง โมโหจะตายอยู่แล้ว!"

อู๋เสวี่ยเหมยเดินกระฟัดกระเฟียดออกมาจากมหาวิทยาลัย

เมื่อกี้เธอเพิ่งได้ยินคนอื่นบอกว่าหลิวอันผิงออกจากโรงเรียนไปตั้งแต่เลิกเรียนแล้ว เธอถึงได้โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ

แต่เธอลืมไปสนิทเลยว่า

ตอนเที่ยงเธอก็ไม่ได้นัดแนะกับหลิวอันผิงล่วงหน้าว่าให้รอ