บทที่ 222 เรื่องบานปลาย

อันที่จริงแล้ว เมื่อสักครู่นี้ถ้าหลิวอันผิงไม่ใช้คำพูดเปรียบเปรยเรื่องสุนัขรับใช้ บางทีเซี่ยจินอาจจะยอมบอกว่าใครเป็นคนบงการให้เขามาเล่นงานหลิวอันผิงก็ได้

แต่ว่า... หลิวอันผิงก็รู้ดีว่า ในเมื่อเรื่องราวบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้เขายอมถอยสักก้าว เขากับรองอธิการบดีเซี่ยจินคนนี้ก็ถือว่าผูกใจเจ็บกันไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ความบาดหมางนี้จะกินเวลายาวนานถึงสี่ปีเต็ม

หลิวอันผิงกลัวว่าในช่วงเวลาสี่ปีหลังจากนี้ เขาจะต้องคอยรับมือกับการกลั่นแกล้งและแก้แค้นจากคนหน้าไหว้หลังหลอกอย่างเซี่ยจิน ท้ายที่สุดแล้ว อีกฝ่ายกุมอำนาจเบ็ดเสร็จในมือ ส่วนเขาก็เป็นเพียงแค่นักศึกษาธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น ระดับรองอธิการบดีผู้ทรงเกียรติ หากคิดจะเล่นงานนักศึกษาอย่างเขา บางทีอาจไม่ต้องลงมือเองด้วยซ้ำ แค่กระดิกนิ้วก็มีคนพร้อมจะออกโรงเล่นงานเขาแทนแล้ว

เพื่อความสงบสุขในชีวิตรั้วมหาวิทยาลัยตลอดสี่ปีนี้ หลิวอันผิงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำแบบนี้ เพราะหลิวอันผิงเป็นคนเกลียดความวุ่นวาย เขาจึงต้องตัดรากถอนโคนปัญหาความวุ่นวายนี้ให้สิ้นซากไปตั้งแต่ต้นลม

ขณะที่หลิวอันผิงกำลังประเมินว่าเซี่ยจินจะมีปฏิกิริยาตอบโต้อย่างไรต่อไป จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากหน้าประตูห้องพยาบาล พร้อมกันนั้น ก็มีเสียงอู๋เสวี่ยเหมยกำลังต่อว่าชุยเจิ้งจงดังแทรกเข้ามา "ชุยเจิ้งจง อาจารย์ยังมีความเป็นคนอยู่ไหม! ถึงยังไงหลิวอันผิงก็เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ ทำไมอาจารย์ถึงส่งลูกศิษย์ตัวเองไปให้ผู้บริหารเชือดล่ะ! ชุยเจิ้งจง ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าหลิวอันผิงเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่ปล่อยอาจารย์ไว้แน่!"