บทที่ 226 ความโกรธเกรี้ยวของเซี่ยจิน

บรรดาผู้บริหารมหาวิทยาลัยเห็นอู๋เสวี่ยเหมยออกปากไล่คน เดิมทีก็อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เลขาธิการหวังที่ตั้งสติได้กลับหัวเราะออกมา

"นักศึกษาอู๋เสวี่ยเหมยพูดถูกแล้ว นักศึกษาหลิวอันผิงได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ สมควรได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่จริงๆ นอกจากนี้ เนื่องจากเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของทางมหาวิทยาลัย ในช่วงที่นักศึกษาหลิวอันผิงพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ทางมหาวิทยาลัยจะจัดคนมาคอยดูแลนักศึกษาหลิวอันผิงให้เอง"

พูดจบ เลขาธิการหวังก็ไม่สนใจว่าผู้บริหารคนอื่นจะมีความคิดเห็นหรืออยากจะพูดอะไรอีก เขารีบหันหลังเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปทันที คนอื่นๆ เห็นเลขาธิการหวังเดินออกไปแล้ว จะมัวอยู่ต่อทำไมล่ะ จึงทำได้เพียงเดินตามออกไปติดๆ

"เลขาธิการหวัง เมื่อกี้ในห้องผู้ป่วย ทำไมท่านถึงยอมรับเงื่อนไขของอู๋เสวี่ยเหมยล่ะครับ นั่นมันเงินตั้งห้าพันหยวนเลยนะ เขาเป็นแค่นักศึกษาคนเดียว ทำไมต้องจ่ายค่าชดเชยให้เขาตั้งห้าพันหยวน ผมไม่เข้าใจจริงๆ ครับ!"

กลุ่มผู้บริหารมหาวิทยาลัยปักกิ่งเพิ่งจะเดินพ้นประตูโรงพยาบาล ก็มีคนเอ่ยถามเลขาธิการหวังขึ้นมาทันที