บทที่ 231 ควบคุมจากแดนไกล

จางข่ายโกรธจนหน้าเขียวหน้าม่วง เขาชี้หน้าหลิวอันผิง สะบัดมืออย่างเจ็บแค้น แล้วเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

เขาจะไม่ไปก็ไม่ได้ เขาไม่ได้กลัวหลิวอันผิงหรอก แต่เขากลัวอู๋เสวี่ยเหมยต่างหาก เขากลัวว่าอู๋เสวี่ยเหมยจะลงไม้ลงมือกับเขาจริงๆ และเขาก็รู้ดีว่า หากอู๋เสวี่ยเหมยลงมือกับเขาเมื่อไหร่ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็จะไม่มีวันเป็นไปได้อีก

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ยังมีความหวังในตัวอู๋เสวี่ยเหมยอยู่ แต่ทว่า จางข่ายหารู้ไม่ว่า อู๋เสวี่ยเหมยเกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำไปตั้งนานแล้ว จะไปยอมคบหาดูใจกับเขาได้อย่างไร เพียงแต่จางข่ายมักจะคิดเข้าข้างตัวเองเสมอว่า ภายใต้สถานการณ์ที่พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายต่างเห็นดีเห็นงาม ความเข้าใจผิดเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างเขากับอู๋เสวี่ยเหมย สักวันก็คงจะมลายหายไปเอง

ทันทีที่เดินพ้นประตูโรงพยาบาล จางข่ายก็หันกลับไปมองด้วยความเคียดแค้น "เจ็บใจนัก! เจ็บใจจริงๆ! อุตส่าห์จะได้จัดการมันให้สิ้นซากแล้วเชียว คิดไม่ถึงเลยว่า ไอ้เด็กนี่จะตาไวเห็นเครื่องบันทึกเสียงที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าของฉัน! หึ! อย่าคิดนะว่ามองแผนฉันออกครั้งนี้แล้วแกจะเก่งกาจอะไร ต่อให้แกจะเก่งแค่ไหน แกก็เป็นแค่เด็กยากจนจากชนบทเท่านั้นแหละ แกคิดจริงๆ เหรอว่าเสวี่ยเอ๋อร์จะชายตามามองแก!" จางข่ายแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างแรงอีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไป

เมื่อคืนนี้ เขานอนคิดทบทวนอยู่ทั้งคืน กว่าจะคิดแผนแสร้งทำเป็นอ่อนข้อนี้ขึ้นมาได้ เดิมทีเขาตั้งใจจะซ่อนเครื่องบันทึกเสียงเอาไว้ ขอเพียงบันทึกเสียงตอนที่หลิวอันผิงยอมรับจากปากตัวเองว่า แผลบนตัวเขา เขาเป็นคนทำตัวเองได้สำเร็จ เขาก็จะใช้เทปบันทึกเสียงม้วนนั้นของหลิวอันผิง ปิดจ็อบรวดเดียวสามเรื่องเลย