บทที่ 235 ถ้าไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน ก็คงไม่ได้มาอยู่ครอบครัวเดียวกัน

"ฉันจะรอ แต่เกรงว่าเธอคงจะรอไม่ไหวหรอกนะ" หลิวอันผิงหัวเราะเยาะมองเฉินจวนด้วยสายตาเย็นชา

ส่วนสหายตำรวจทั้งสองนาย ก็กำลังมองหลิวอันผิงอยู่เช่นกัน ราวกับกำลังรอคำสั่งจากเขาว่าจะให้จัดการกับผู้หญิงคนนี้อย่างไร ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะบัตรประจำตัวสองเล่มของหลิวอันผิงนั้นมีความพิเศษบางอย่าง

หลิวอันผิงเห็นสหายตำรวจทั้งสองมองมาที่ตน ก็คิดไปว่าพวกเขาต้องการให้ตนไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวอันผิงจึงหันไปพูดกับทั้งสองคนว่า "สหายตำรวจ ถ้าต้องการให้ผมให้ความร่วมมือล่ะก็ ผมพร้อมเสมอครับ"

"สหาย คุณเข้าใจผิดแล้ว พวกเราแค่อยากจะถามคุณว่า ผู้หญิงที่ใส่ร้ายคุณคนนี้ จะให้จัดการยังไงดีครับ?" สหายตำรวจทั้งสองเอ่ยถามหลิวอันผิง

หลิวอันผิงชะงักไปเล็กน้อย จะจัดการยังไงทำไมต้องมาถามผมด้วย? ผมไม่ใช่ตำรวจสักหน่อย ทันใดนั้น หลิวอันผิงก็นึกขึ้นได้ถึงบัตรประจำตัวเล่มนั้นของตนเอง