บทที่ 249 เกือบไปแล้ว

ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก เวลาล่วงเลยไปอีกครึ่งชั่วโมง ซุนเจียวยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่าง โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการปริปากคุยกับหลิวอันผิงเลยสักคำ หลิวอันผิงมองซ้ายมองขวา แต่สายตาก็มักจะเหลือบไปมองซุนเจียวที่นั่งหันข้างอยู่ที่โต๊ะทำงาน ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างอยู่เสมอ รูปร่างที่เย้ายวนใจขนาดนั้น ต่อให้เป็นหลิวอันผิงที่ผ่านโลกมาแล้วถึงสองชาติและพบเจอเรื่องราวมามากมาย ก็อดไม่ได้ที่จะแอบจินตนาการไปไกล

หลังจากนั่งรอมาเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดหลิวอันผิงก็ทนไม่ไหว "อาจารย์ซุนครับ ผมรอมาเป็นชั่วโมงแล้ว ไม่ทราบว่าอาจารย์จะเริ่มสอนเสริมให้ผมตอนไหนครับ?"

หลิวอันผิงไม่เชื่อหรอกว่าซุนเจียวตั้งใจจะสอนเสริมให้เขาจริงๆ เพราะระดับภาษาอังกฤษของหลิวอันผิงนั้น เขาคิดว่าตัวเองก็พอตัวอยู่ ท้ายที่สุดแล้ว ในชาติก่อน ตอนที่เขาติดตามเจ้านายเดินทางไปทั่วสารทิศ เขาไม่เพียงแต่เรียนรู้ภาษาอังกฤษเท่านั้น แต่ยังพูดภาษาอื่นได้อีกสองสามภาษาด้วย ไม่ใช่ว่าหลิวอันผิงมีพรสวรรค์ด้านภาษาอะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะสถานการณ์บังคับให้เขาต้องเรียนรู้ต่างหาก โดยธรรมชาติแล้ว ระดับภาษาอังกฤษของหลิวอันผิงจึงไม่มีปัญหาเลยสำหรับการสื่อสาร ต่อให้เป็นการทำข้อสอบ หลิวอันผิงก็สามารถรับมือได้อย่างสบายๆ

ในที่สุด ซุนเจียวก็วางปากกาในมือลง และเงยหน้าขึ้น เธอหันตัวมามองหลิวอันผิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เมื่อสายตาสี่คู่ประสานกัน หลิวอันผิงก็รู้สึกได้ว่า ในแววตาของซุนเจียวที่มองมานั้น แฝงไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมเธอถึงให้ความรู้สึกเหมือนกับว่า เธอกำลังจะกินผมอย่างนั้นแหละ ผมก็แค่เดินชนเธอไปทีเดียวเมื่อเช้าเอง จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?