บทที่ 256 มีคนอิจฉาตาร้อนเข้าให้แล้ว

สิบนาทีต่อมา หลิวอันผิงและอู๋เสวี่ยเหมยก็เดินออกมาจากหน่วยงานแห่งหนึ่ง "อันผิง คุณวางใจเถอะ อารองโทรไปจัดการให้แล้ว ป่านนี้คุณอาสะใภ้รองกับลูกพี่ลูกน้องของคุณคงจะถูกปล่อยตัวออกมาแล้วล่ะ" อู๋เสวี่ยเหมยเอ่ยปลอบใจหลิวอันผิงทันทีที่เดินพ้นประตูหน่วยงานออกมา

ในทางกลับกัน แม้หลิวอันผิงจะคลายความกังวลไปได้มาก แต่ลึกๆ ในใจก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้ว ทางเมืองหงโจวก็ยังไม่ได้ติดต่อกลับมาเพื่อแจ้งข่าวคราวใดๆ

หลิวอันผิงมองอู๋เสวี่ยเหมยด้วยความซาบซึ้งใจ กุมมือนุ่มของเธอไว้หลวมๆ แล้วพยายามฝืนยิ้ม "ผมแค่กลัวว่าคุณอาสะใภ้รองกับพวกเธอจะตกใจกลัวน่ะครับ คุณก็รู้นี่นาว่าพวกเจ้าหน้าที่ระดับล่าง พอมีอำนาจอยู่ในมือหน่อย ก็มักจะใช้อำนาจในทางที่ผิด เผลอๆ เพื่อผลประโยชน์บางอย่าง อาจจะถึงขั้นทำร้ายร่างกายคนอื่นจนบาดเจ็บสาหัสก็มีนะ"

"อันผิง คุณไม่ต้องห่วงหรอกน่า มีอารองของฉันอยู่ทั้งคน ใครกล้าทำแบบนั้น อารองของฉันไม่เอาพวกมันไว้แน่" อู๋เสวี่ยเหมยพูดด้วยน้ำเสียงขึงขัง

หลิวอันผิงพยักหน้ารับ "รีบกลับบ้านกันก่อนเถอะครับ ผมต้องรีบโทรไปถามสถานการณ์ให้แน่ใจอีกที"