บทที่ 319 ความโกรธเกรี้ยวของอาเธอร์

ในเวลานี้ ใบหน้าของอาเธอร์เรียกได้ว่าดำมืดทะมึนสุดๆ 'หลิวอันผิง ไอ้บัดซบ' 'แกคิดจะทำอะไรเนี่ย! หรือว่าแกคิดจะฉีกข้อตกลงระหว่างพวกเราทิ้งงั้นเหรอ!' ตอนนี้อาเธอร์รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้ว

เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนรูปร่างผอมบางอย่างหลิวอันผิง จะมีฝีมือร้ายกาจถึงเพียงนี้ ภายในเวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่นาที ก็สามารถเตะฟิลลิปกับเพื่อนจนปลิวได้ แม้เขาจะโกรธเคืองการกระทำของหลิวอันผิงอยู่บ้าง แต่ในใจก็ยังแอบดีใจไม่หยุด เขาไม่ใส่ใจคำพูดเยาะเย้ยของท่านผู้นำหลี่เลยแม้แต่น้อย เพราะเขาเชื่อมั่นว่า ตัวเองจ่ายเงินไปตั้งมากมายขนาดนั้น หลิวอันผิงจะต้องเชื่อฟังเขาอย่างแน่นอน แม้เขาจะไม่รู้ว่าทำไมหลิวอันผิงถึงต้องเตะพวกฟิลลิปจนปลิว แต่เขาก็ยังคงเชื่อมั่นในอำนาจของเงิน และยิ่งเชื่อมั่นในอำนาจของเงินปอนด์

บรรดาผู้นำบนอัฒจันทร์ประธานต่างพากันเบิกบานใจ ส่วนนักศึกษาด้านล่างเวทีในเวลานี้ก็แทบจะคลุ้มคลั่งไปแล้ว "หลิวอันผิง ทำได้เยี่ยมมาก อัดพวกมันให้ยับไปเลย" "หลิวอันผิง นายมันลูกผู้ชายตัวจริง พี่ล่างคนนี้ยังสู้ไม่ได้เลย วันหลังฉันจะเรียกนายว่าลูกพี่ก็แล้วกัน" "หลิวอันผิง จับพวกมันโยนลงมาเลย ฉันก็อยากจะเป็นลูกผู้ชายตัวจริงดูสักครั้งเหมือนกัน!"

เหล่านักศึกษาตะโกนเชียร์กันอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าตื่นเต้นดีใจราวกับว่าพวกตนเป็นผู้เข้าร่วมการแข่งขันเสียเอง อู๋เสวี่ยเหมยที่จับตาดูบนเวทีมาตลอด ตั้งแต่เริ่มแรกที่กำหมัดแน่นด้วยสีหน้าตึงเครียด จนกระทั่งได้เห็นฉากเมื่อครู่นี้ ในที่สุดอู๋เสวี่ยเหมยก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก และยิ่งเข้าใจถึงความเก่งกาจของหลิวอันผิงลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น ที่แท้ ฝีมือของอันผิงก็ร้ายกาจถึงเพียงนี้ ฉันนึกมาตลอดว่าต่อให้อันผิงจะต่อสู้เก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางเอาชนะทหารหน่วยรบพิเศษของจอห์นบูลสองคนนี้ได้หรอก แต่ฉันก็ยังประเมินอันผิงต่ำไปจริงๆ

ยิ่งคิด อู๋เสวี่ยเหมยก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น ส่วนเย่หลิงที่อยู่ตรงมุมหนึ่ง พอเห็นหลิวอันผิงเตะพวกฟิลลิปปลิวไปสองเท้า ก็ตื่นเต้นดีใจจนกระโดดโลดเต้น "พี่เขย พี่เก่งเกินไปแล้ว" นักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอมองเย่หลิงด้วยความประหลาดใจ "สาวน้อย เธอเรียกใครว่าพี่เขยงั้นเหรอ?"