บทที่ 52 หลี่เจี้ยนจวินที่หายตัวไป

หลังเลิกเรียนภาคเช้า มีคนมาแจ้งให้หลิวอันผิงไปพบที่ห้องพักครู

หลิวอันผิงเดาว่า หวงเจี้ยนกั๋วน่าจะทำเรื่องขออนุญาตเป็น 'นักเรียนไปกลับ' ให้เขาเรียบร้อยแล้ว

เมื่อไปถึงห้องพักครู ยังไม่ทันที่หลิวอันผิงจะเอ่ยปาก หวงเจี้ยนกั๋วก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้ "อันผิง นี่เป็นบัตรผ่านเข้าออกโรงเรียนสำหรับนักเรียนไปกลับ เก็บรักษาไว้ให้ดีล่ะ อย่าทำหาย ถ้าหายจะออกจากประตูโรงเรียนไม่ได้นะ"

"ขอบคุณครับครูหวง"

หลิวอันผิงรับบัตรผ่านมา กล่าวขอบคุณแล้วเตรียมตัวจะไปกินข้าวเที่ยง

หวงเจี้ยนกั๋วเรียกเขาไว้ แล้วถามเสียงเบา "อันผิง เมื่อวานเธอรีบไปหน่อย ครูเลยไม่ทันได้ถาม ทำไมเธอถึงคิดจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกล่ะ ถึงเธอจะไม่ถูกกับเพื่อนร่วมห้อง แต่ครูช่วยทำเรื่องย้ายห้องพักให้ได้นะ การเช่าบ้านอยู่ข้างนอกค่าใช้จ่ายมันสูงไม่ใช่เล่น"

หลิวอันผิงยิ้มตอบ

"ขอบคุณในความหวังดีครับครูหวง แต่ต่อให้ย้ายห้อง ผมก็ไม่อยากนอนที่โรงเรียนแล้วครับ เรื่องที่เกิดขึ้นคราวก่อนมันสร้างปมในใจให้ผม ถ้าเกิดมีคนมาแกล้งผมอีก ผมคงมีร้อยปากก็แก้ตัวไม่ขึ้น"

หวงเจี้ยนกั๋วถอนหายใจเบาๆ

ความจริง เมื่อวานตอนหลิวอันผิงมาขอให้ช่วยทำเรื่อง เขาก็ได้ฟังเหตุผลไปแล้ว

แต่หวงเจี้ยนกั๋วรู้ฐานะทางบ้านของหลิวอันผิงดี จึงอยากช่วยประหยัดค่าใช้จ่าย

เมื่อหลิวอันผิงยืนยันเหตุผลเดิม หวงเจี้ยนกั๋วก็ไม่เซ้าซี้ต่อ

แต่ทว่า หวงเจี้ยนกั๋วกลับถามคำถามหนึ่งขึ้นมา "อันผิง วันนี้เธอเห็นหลี่เจี้ยนจวินไหม?"

คำถามนี้ทำเอาหลิวอันผิงชะงัก

หลี่เจี้ยนจวิน?

หมอนั่นไม่มาเรียนเหรอ?

เมื่อเช้าเขาไม่ได้สังเกตเลยจริงๆ

ตลอดทั้งเช้า หลิวอันผิงมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องบ้านเก่าตระกูลเหอ เลยไม่ได้ปรายตามองไปที่โต๊ะของหลี่เจี้ยนจวินเลย

"ไม่ได้สังเกตครับ ทำไมเหรอครับ หลี่เจี้ยนจวินไม่มาเรียนเหรอครับ?"

หลิวอันผิงถามกลับด้วยความสงสัย อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

หวงเจี้ยนกั๋วไม่พูดอะไรต่อ โบกมือไล่หลิวอันผิง "เอาเถอะ ครูเข้าใจแล้ว เธอรีบไปกินข้าวเถอะ"

หลิวอันผิงเดินออกจากห้องพักครู มุ่งหน้าไปโรงอาหารด้วยความกังขา

พอเดินเข้าโรงอาหาร ก็เห็นหวงอิ่งกำลังกวักมือเรียก

"อันผิง ทางนี้ๆ"

หลิวอันผิงเดินเข้าไปหา "หวงอิ่ง นี่เธอคงไม่ได้นั่งรอฉันตลอดเลยใช่ไหม กับข้าวก็ตักมาให้พร้อม แถมมีเนื้อด้วย... แบบนี้ฉันเกรงใจแย่"

ขณะพูด หลิวอันผิงเหลือบไปเห็นจางเจ๋อนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างๆ

จางเจ๋อกำลังจ้องมองหลิวอันผิงด้วยความโกรธเกรี้ยว

หลิวอันผิงยักคิ้วหลิ่วตา ยกปลายคางขึ้นท้าทายจางเจ๋อ แล้วนั่งลงข้างหวงอิ่งโดยไม่รอให้เธอตอบรับ

ท่าทางนั้นยิ่งยั่วโมโหจางเจ๋อจนแทบคลั่ง

เขากระแทกตะเกียบ ยัดข้าวเข้าปากอย่างดุเดือด ราวกับเห็นข้าวในชามเป็นตัวหลิวอันผิง กัดเคี้ยวบดขยี้กระดูกให้แหลกละเอียดลงท้อง

อย่าเพิ่งได้ใจไป

ก่อนปิดเทอม หลี่เจี้ยนจวินจ้างคนไปเล่นงานแกไม่สำเร็จ

แต่คราวหน้า ฉันจะทำให้แกรู้ซึ้งว่าการมีเรื่องกับคนอย่างจางเจ๋อ จุดจบมันเป็นยังไง

กล้ามายุ่งกับผู้หญิงของฉัน ฉันจะทำให้แกได้ลิ้มรสชาติที่เจ็บปวดเจียนตาย

จางเจ๋อกินข้าวอย่างรวดเร็ว แล้วแค่นเสียงฮึดฮัด เดินปึงปังออกไป

ในขณะเดียวกัน

หลิวอันผิงนั่งใกล้ชิดกับหวงอิ่ง พูดคุยหัวเราะต่อกระซิกราวกับคู่รัก จนนักเรียนหญิงที่นั่งตรงข้ามอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ "หวงอิ่ง หลิวอันผิง พวกเธอสองคนคบกันอยู่เหรอ?"

"พูดเรื่อยเปื่อยน่า สหายจง เรื่องแบบนี้เอามาพูดเล่นไม่ได้นะ เดี๋ยวชื่อเสียงฝ่ายหญิงจะเสียหายหมด อีกอย่าง เราก็แค่นั่งคุยกันเฉยๆ"

หลิวอันผิงรีบตัดไฟแต่ต้นลม

เรื่องแบบนี้ลือกันไม่ได้

ถ้าเรียนจบแล้วก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ยังอยู่ในโรงเรียน

นักเรียนหญิงแซ่จงหัวเราะคิกคัก "ล้อเล่นน่า ล้อเล่นเฉยๆ"

หวงอิ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินคำปฏิเสธของหลิวอันผิง หัวใจก็กระตุกวูบ

แม้สีหน้าจะไม่เปลี่ยน แต่ในใจกลับรู้สึกหม่นหมอง

หรือว่า... อันผิงจะไม่ได้ชอบเรา?

หรืออันผิงแค่กลัวฉันเสียชื่อเสียง เลยไม่กล้ายอมรับ?

หวงอิ่งคิดฟุ้งซ่านจนกินข้าวไม่ลง

ทันใดนั้น

นักเรียนหญิงตรงข้ามก็พูดขึ้นอีก

"หลิวอันผิง นายได้ข่าวหรือยัง หลี่เจี้ยนจวินห้องเราโดนคนซ้อมจนพิการเลยนะ"

คำพูดของสหายจง ทำเอาหลิวอันผิงที่กำลังกินข้าวชะงักกึก

โดนซ้อมจนพิการ?

เมื่อกี้ครูประจำชั้นเพิ่งถามหาหมอนั่น ที่แท้ก็โดนซ้อมจนเดี้ยงนี่เอง

หรือว่า...

หลิวอันผิงพอจะเดาออก เขาถามกลับไป "เธอรู้ได้ยังไง? หลี่เจี้ยนจวินโดนซ้อมจนพิการจริงเหรอ? หรือแค่เขาเล่าว่า?"

"บ้านหลี่เจี้ยนจวินอยู่แถวบ้านฉัน ฉันต้องรู้สิ พ่อฉันเล่าให้ฟังว่าคืนวันที่โรงเรียนปล่อยกลับบ้าน มีคนบุกเข้าไปในบ้านเขาตอนกลางดึก ตีขาเขาจนหัก ได้ยินว่าเสียงดังโครมครามเลย"

เพื่อนนักเรียนหญิงตอบ

หลิวอันผิงลอบคาดเดาในใจ

ดูท่า 'เจ้าแผลเป็น' พอเสียท่าให้ฉัน ก็เลยไปลงที่หลี่เจี้ยนจวินแทน

แบบนี้ก็ดี เท่ากับแก้แค้นให้ฉันทางอ้อม

ถ้าเจ้าแผลเป็นโหดกว่านี้อีกนิด ไปตีขาจางเจ๋อให้หักด้วยก็คงดี

คิดได้ดังนั้น หลิวอันผิงก็แสร้งทำสีหน้าเห็นอกเห็นใจ "มิน่าล่ะ เมื่อกี้ครูหวงเรียกฉันไปพบ ยังถามหาหลี่เจี้ยนจวินอยู่เลย ที่แท้ก็โดนซ้อมจนเดี้ยง คนพวกนั้นโหดเหี้ยมจริงๆ แล้วตำรวจจับคนร้ายได้ไหม?"

นักเรียนหญิงส่ายหน้า

"บ้านหลี่เจี้ยนจวินไม่กล้าแจ้งความด้วยซ้ำ"

หลิวอันผิงยิ่งรู้สึกโล่งใจ

ความจริงต่อให้บ้านหลี่เจี้ยนจวินแจ้งความ เขาก็ไม่กลัว

เพราะเขามีสัญญาซื้อขายรถจักรยานที่มีลายเซ็นและลายนิ้วมือของพวกเจ้าแผลเป็นอยู่ ต่อให้ตำรวจสาวมาถึงตัว เขาก็มีหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์

หลังเลิกเรียนตอนเย็น

หลิวอันผิงปั่นจักรยานพุ่งตรงไปที่ประตูโรงเรียน

ยามรักษาการณ์ตรวจบัตรผ่านแล้วก็ปล่อยให้ผ่าน

พอพ้นประตูโรงเรียน หวงอิ่งที่กำลังจะกลับบ้านเห็นหลิวอันผิงขี่รถออกมา ก็รีบวิ่งมาขวาง "อันผิง ทำไมนายออกมาได้ล่ะ นายไม่ใช่นักเรียนไปกลับไม่ใช่เหรอ ออกมาได้ยังไง?"

โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งอำเภอเหอชวน เป็นโรงเรียนประจำ

ปกติถ้านักเรียนไม่ได้ลงทะเบียนเป็น 'นักเรียนไปกลับ' จะออกจากโรงเรียนไม่ได้ และต้องอยู่เรียนคาบค่ำ

แต่นักเรียนไปกลับไม่ต้องเรียนคาบค่ำ

เพราะการเดินทางตอนกลางคืนไม่ปลอดภัย ทางโรงเรียนจึงอนุญาตให้กลับบ้านได้หลังเลิกเรียนภาคบ่าย

"ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันเป็นนักเรียนไปกลับแล้ว อีกอย่าง ฉันเช่าบ้านไว้ที่ 'ตรอกถนนเก่า' ต่อไปฉันจะพักที่นั่น ถ้าเธอว่างก็แวะไปนั่งเล่นได้นะ แต่บอกก่อนว่าตอนนี้ยังทำกับข้าวไม่ได้นะ"

หลิวอันผิงอธิบายคร่าวๆ

หวงอิ่งได้ยินดังนั้น ไม่พูดพร่ำทำเพลง กระโดดขึ้นซ้อนท้ายจักรยานทันที "ไป พาฉันไปดูหน่อยสิ เดี๋ยวพอนายจัดของเสร็จ ฉันจะไปชิมฝีมือนายทำกับข้าวสักมื้อ"

หลิวอันผิงพูดไม่ออก

ฉันกะว่าจะแวะไปโรงพยาบาลอำเภอสักหน่อย เธอนี่ไม่เกรงใจกันเลยนะ

ช่างเถอะ พาไปดูบ้านก่อนแล้วกัน

หลิวอันผิงไม่เรื่องมาก ปั่นจักรยานพาหวงอิ่งมุ่งหน้าไปยังบ้านเช่า

ในขณะเดียวกัน จางเจ๋อเพิ่งเดินออกมาจากโรงเรียน เห็นภาพบาดตานั้นเข้าพอดี ฟันในปากจึงต้องรับกรรม ถูกขบกัดจนแทบแตกละเอียดอีกครั้ง