บทที่ 56 การปะทะ

มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว

วินาทีนี้สายตาของนักเรียนชั้น ม.6/5 ทุกคู่ ต่างจับจ้องไปที่หลิวอันผิงและจางเจ๋อเป็นตาเดียว

ถึงขนาดมีบางคนวิ่งไปป่าวประกาศห้องข้างๆ ให้มาร่วมมุงดู

ไม่ถึงครึ่งนาที ห้อง ม.6/5 ก็เนืองแน่นไปด้วยนักเรียนที่แห่กันเข้ามาดูเรื่องสนุก

แม้กระทั่ง...

บรรดาเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวของจางเจ๋อ พอได้ข่าวก้รีบวิ่งมาสมทบเพื่อช่วยสร้างบารมีให้ลูกพี่ พวกเขายืนขนาบข้างจางเจ๋อ ทำท่าทางขึงขังราวกับจะกินเลือดกินเนื้อหลิวอันผิง

หลิวอันผิงมองดูพวก 'หมาหมู่' เหล่านี้แล้วหัวเราะในลำคอ มองจางเจ๋อและพรรคพวกด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน

ตอนแรกจางเจ๋อยังเกรงๆ หลิวอันผิงอยู่บ้าง แต่พอเห็นพรรคพวกแห่มาช่วยหนุนหลัง ความมั่นใจที่หดหายก็กลับคืนมา เขาชี้หน้าหลิวอันผิงแล้วตวาดลั่น "หลิวอันผิง ฉันขอสั่งให้นายขอโทษหวงอิ่งเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะซ้อมนายให้ฟันร่วงหมดปาก"

"จางเจ๋อ ไอ้หมอนี่เหรอที่หาเรื่องนาย ดูสารรูปมันสิ ผอมแห้งแรงน้อยอย่างกับขี้ก้าง นายตัวโตขนาดนี้จัดการมันไม่ได้เหรอวะ!"

"นั่นสิ จางเจ๋อ ถ้านายกลัวมือเปื้อน เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง"

"นับฉันด้วยคน ช่วงนี้กำลังคันไม้คันมืออยู่พอดี ถือโอกาสลับหมัดหน่อย"

พรรคพวกของจางเจ๋อต่างแย่งกันพูด แย่งกันเสนอตัวจะช่วยรุมยำ

เพราะพวกเขารู้ดีว่า ขอแค่ช่วยจางเจ๋อกระทืบหลิวอันผิงสักยก จางเจ๋อไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาเหนื่อยฟรี เผลอๆ อาจจะได้ค่าขนมติดไม้ติดมือกลับไปคนละหลายหยวน

ที่ผ่านมา พวกเขาก็หากินกันแบบนี้

ดังนั้นพอได้ข่าว พวกเขาถึงดีใจจนเนื้อเต้น

พอพรรคพวกจางเจ๋อเปิดประเด็น กองเชียร์ทั้งห้องตัวเองและห้องข้างๆ ก็เริ่มโห่ฮา "เอาเลย! ต่อยเลย!"

"ลงมือสิวะ รออะไร เดี๋ยวครูก็มาหรอก"

"เร็วๆ เข้า ถ้าไม่รีบตี เดี๋ยวออดเข้าเรียนดังก่อนนะเว้ย"

เสียงเชียร์ของพวกชอบดูไฟไหม้ดังกระหึ่ม กดดันให้จางเจ๋อต้องตัดสินใจ

จะตี หรือไม่ตี

ถ้าไม่ตี มีหวังขายขี้หน้าประชาชีแน่

แต่ถ้าตี แล้วโดนครูจับได้ มีหวังโดนเรียกพ่อมาพบผู้ปกครองที่โรงเรียนอีก

จางเจ๋อกลอกตาไปมา แล้วยิ้มมุมปาก ส่งสายตาให้สมุนคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ

สมุนคนนั้นรอจังหวะนี้อยู่แล้ว

พอได้รับสัญญาณจากจางเจ๋อ เขาก็เดินอาดๆ ออกมาข้างหน้าด้วยความฮึกเหิม มาหยุดอยู่ตรงหน้าหลิวอันผิง

เขามองหลิวอันผิงด้วยสายตาเหยียดหยาม ชี้หน้าแล้วตะคอกด้วยน้ำเสียงนักเลง "ไอ้หนู พี่เจ๋อสั่งให้แกขอโทษแฟนเขา ฉันขอสั่งแกซ้ำอีกรอบ รีบไปขอโทษซะ ฉันให้เวลาแกสิบวินาที ถ้าแกยังไม่ไปขอโทษ ระวังจะต้องคลานเข่าเข้าไปขอโทษแทนนะโว้ย"

หลิวอันผิงมองนักเรียนร่างยักษ์ท่าทางนักเลงตรงหน้า แล้วยิ้มบางๆ

"งั้นแกเริ่มนับถอยหลังได้เลย"

หลิวอันผิงมองหมอนี่ด้วยสายตาสมเพช

คนคนนี้ หลิวอันผิงถึงจะไม่สนิท แต่ก็รู้จักดี

เขาคือ 'อู๋ต้าเป่า' ขาใหญ่ประจำห้อง ม.6/6 ชอบใช้กำลังตัดสินปัญหา และเป็นตัวตึงประจำโรงเรียน

แน่นอนว่าขาใหญ่ในโรงเรียนไม่ได้มีแค่อู๋ต้าเป่าคนเดียว พวกที่ยืนล้อมหน้าล้อมหลังหลิวอันผิงอยู่ตอนนี้ ล้วนเป็นพวกตัวตึงทั้งนั้น

หลิวอันผิงก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า คนระดับจางเจ๋อทำไมถึงลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับพวกนักเลงข้างถนนแบบนี้

แต่พอคิดดูดีๆ ก็พอเข้าใจได้

คนรวยมีอิทธิพล ก็มักจะมีพวกนักเลงกระจอกคอยตามเลียแข้งเลียขา เป็นเรื่องปกติ

อู๋ต้าเป่ายักคิ้ว กำหมัดแน่นเตรียมลงมือ

ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด

หวงอิ่งทนดูไม่ไหว วิ่งเข้ามาแทรกกลาง กางแขนขวางไว้ "จางเจ๋อ นายห้ามตีหลิวอันผิงนะ แล้วพวกนายด้วย ออกไปให้หมดเลย ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องฝ่ายปกครองว่าพวกนายรังแกหลิวอันผิง"

จางเจ๋อยืนงง

ไหนเธอบอกว่าไม่ชอบมันไง

แล้วตอนนี้ทำไมถึงออกมาปกป้องมัน

หรือว่า... เธอยังตัดใจจากมันไม่ได้

จางเจ๋อขบกรามแน่น จ้องหลิวอันผิงด้วยสายตาอาฆาต โยนความผิดทั้งหมดไปที่หลิวอันผิง

อู๋ต้าเป่าและพวกนักเลงก็ชะงัก หันไปมองหน้าจางเจ๋อเพื่อรอคำสั่ง

ขอแค่จางเจ๋อพยักหน้า

อู๋ต้าเป่าไม่สนหรอกว่าหวงอิ่งจะไปฟ้องครูหรือไม่ หรือโรงเรียนจะลงโทษยังไง เขาพร้อมจะลงมือทันที

หลิวอันผิงที่ยืนนิ่งอยู่ ลอบยิ้มในใจ

ยัยตัวเล็ก นี่เธอจะมาไม้ไหนอีก

เมื่อกี้ยังทำท่ารังเกียจฉันอยู่เลย ไหงตอนนี้มาทำตัวเป็นนางเอกปกป้องพระเอก

ฮึ! ไปสนิทสนมกับจางเจ๋อขนาดนั้น แล้วยังมาเล่นลูกไม้นี้ คิดจะปั่นหัวฉันเหรอ ฝันไปเถอะ

หวงอิ่งพยายามจะหยุดการวิวาท

แต่หลิวอันผิงไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะยอมหลบอยู่หลังผู้หญิง เขาหัวเราะเบาๆ แล้วยื่นมือไปดึงหวงอิ่งออก "หวงอิ่ง นี่มันเรื่องลูกผู้ชาย เธอเป็นผู้หญิงถอยไปยืนดูเฉยๆ เถอะ"

พูดจบ เขาก็ดันหวงอิ่งออกไปให้พ้นทาง แล้วหันกลับมามองจางเจ๋อด้วยสายตาดูแคลน

"ไอ้หน้าตัวเมีย ดีแต่หลบอยู่หลังชาวบ้าน ถ้าฉันเป็นแกนะ ฉันเฉือนไอ้นั่นทิ้งไปนานแล้ว จะได้ไม่ต้องออกมาเดินประจานความขี้ขลาดของตัวเองให้ขายขี้หน้าชาวบ้าน"

คำด่าของหลิวอันผิง ราวกับราดน้ำมันลงบนกองไฟโทสะของจางเจ๋อ

โดนด่าว่า 'หน้าตัวเมีย' ต่อหน้าเพื่อนทั้งชั้นแบบนี้

คนอย่างจางเจ๋อจะทนได้ยังไง

ในขณะที่เขากำลังจะสั่งลุย หลิวอันผิงก็พูดขัดขึ้นมาก่อน "ไอ้หน้าตัวเมีย ไม่ต้องรีบร้อนโชว์พาวว่าตัวเองแน่ขนาดนั้น นี่มันจะเข้าเรียนแล้ว ถ้าแกคิดว่าตัวเองแน่จริง เลิกเรียนเย็นนี้ไปเจอกันที่ 'ป่าละเมาะหลังโรงเรียน' ไปพิสูจน์กันว่าใครกันแน่ที่ไม่มีน้ำยา"

ตอนนี้

ใกล้เวลาเข้าเรียนเต็มที

เสียงออดเตือนดังขึ้นแล้ว

ไม่ใช่ว่าหลิวอันผิงไม่อยากจัดการพวกสวะพวกนี้ให้จบๆ ไปตรงนี้เลย

แต่เขาไม่อยากให้การชกต่อยครั้งนี้ทำให้เขาโดนบันทึกประวัติ หรือร้ายแรงถึงขั้นโดนไล่ออก

อีกอย่าง หลิวอันผิงไม่อยากสู้ในสมรภูมิที่ตัวเองไม่ได้ประโยชน์อะไร

"หลิวอันผิง จางเจ๋อ พวกนายห้ามต่อยกันนะ" หวงอิ่งที่โดนผลักออกมา รีบตะโกนห้าม

ในใจหวงอิ่งสับสนว้าวุ่น

เมื่อวานเธอเห็นหลิวอันผิงสนิทสนมกับผู้หญิงสวยอย่างเหอเหม่ยจวน แถมเขายังไม่สนใจจะง้อเธอ ทำให้เธอเกิดความน้อยใจและโกรธเคือง

นั่นเป็นเหตุผลที่เธอโดดเรียนเมื่อเช้า

พอบ่าย เธอตั้งใจจะยืมมือจางเจ๋อมายั่วโมโหหลิวอันผิง แต่คาดไม่ถึงว่าแค่เส้นแบ่งโต๊ะเส้นเดียว จะทำให้หลิวอันผิงรำคาญจนย้ายที่หนี

และเพราะเรื่องนี้ จางเจ๋อที่โกรธแทนเธอ จึงจะมาหาเรื่องสั่งสอนหลิวอันผิง จนกลายเป็นเรื่องบานปลาย

หวงอิ่งไม่คิดเลยว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ จะลุกลามใหญ่โตจนคุมไม่อยู่ เธอแค่อยากหยุดการต่อสู้ เธอไม่อยากให้จางเจ๋อและพวกมารุมทำร้ายหลิวอันผิง

แต่จางเจ๋อในตอนนี้สติขาดผึงไปแล้วเพราะคำดูถูกของหลิวอันผิง เขาไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนฝูง และยิ่งไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าผู้หญิงที่เขาชอบ

หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็แค่นเสียงตอบหลิวอันผิง "ได้! เลิกเรียนเจอกันที่ป่าละเมาะหลังโรงเรียน มาดูกันว่าใครกันแน่ที่ไม่มีน้ำยา"

พูดจบ จางเจ๋อก็ตะโกนสั่งเพื่อนร่วมชั้นทุกคน

"เรื่องวันนี้ ห้ามใครเอาไปฟ้องครูเด็ดขาด ถ้าใครกล้าคาบข่าวไปบอก ระวังตัวไว้ให้ดี!"