บทที่ 58 เปิดฉากปุ๊บก็ร่วงปั๊บ

ไม่มีใครคิดว่า...

ลำพังหลิวอันผิงคนเดียว จะสามารถเอาชนะกลุ่มของจางเจ๋อได้

หลิวอันผิงตัวเล็กกว่าพวกจางเจ๋อ แถมเมื่อก่อนยังดูผอมแห้งแรงน้อยจากการขาดสารอาหาร

อันที่จริง หลิวอันผิงไม่ได้เตี้ย เขาสูงถึงร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตร ซึ่งถือว่าสูงมากเมื่อเทียบกับนักเรียนมัธยมปลายทั่วไปในโรงเรียน

แต่เมื่อเทียบกับจางเจ๋อและพรรคพวกที่มีส่วนสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรขึ้นไป พอหลิวอันผิงไปยืนประจันหน้า ก็เลยดูตัวเล็กไปถนัดตา

หลิวอันผิงยืนนิ่ง มองดูพวกจางเจ๋อราวกับมองตัวตลก ไม่ใส่ใจเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของฝ่ายตรงข้ามแม้แต่น้อย

ตอนนี้หัวเราะได้ก็หัวเราะไป เดี๋ยวอีกสักพักจะร้องไห้ไม่ออก

หลิวอันผิงกวาดตามองกลุ่มนักเรียนที่มามุงดูเรื่องสนุก แล้วแค่นเสียงในลำคอเบาๆ

เขารู้ดีว่าไทยมุงพวกนี้ไม่ได้แค่มาดูความบันเทิง แต่มาเพื่อดูความพินาศของเขาต่างหาก

เพราะในใจทุกคนปักธงไปแล้วว่า หลิวอันผิงต้องโดนพวกจางเจ๋อกระทืบจนฉี่ราดแน่นอน

ผลลัพธ์สุดท้ายคงหนีไม่พ้นหลิวอันผิงต้องขอโทษต่อหน้าธารกำนัล หรือไม่ก็ต้องยอมให้พวกจางเจ๋อซื้อของติดตัวไปในราคาหนึ่งเฟิน

แต่ดูจากการแต่งตัวของหลิวอันผิงแล้ว ทุกคนก็นึกไม่ออกว่าพวกจางเจ๋อจะอยากได้อะไรจากเขา

ถึงหลิวอันผิงจะหาเงินจากการขายเห็ดได้เยอะ แต่เขาก็ยังใส่เสื้อผ้าชุดเดิม

ตัวไหนปะชุนก็ยังปะชุนเหมือนเดิม

ตัวไหนเก่าก็ยังเก่าเหมือนเดิม

ทว่า... มีนักเรียนบางคนนึกขึ้นได้ว่าสองวันมานี้เห็นหลิวอันผิงขี่จักรยานมาโรงเรียน จึงตะโกนขึ้นมาว่า "ต้าเป่า หลิวอันผิงมีจักรยานคันหนึ่ง ดูท่าทางยังใหม่อยู่เลย เดี๋ยวพอซ้อมมันจนหมอบแล้ว จักรยานคันนั้นก็เสร็จนายแน่"

อู๋ต้าเป่าได้ยินดังนั้น ตาเป็นประกายด้วยความโลภทันที

"หลิวอันผิง พร้อมหรือยัง! ถ้าแกกลัวจนหัวหด ตอนนี้รีบคุกเข่าขอโทษจางเจ๋อ ขอโทษหวงอิ่ง แล้วขายจักรยานคันนั้นให้พวกเราในราคาหนึ่งเฟิน พวกเราอาจจะปรานีไม่กระทืบแกก็ได้นะ! ฮ่าๆๆๆ"

เสียงหัวเราะของอู๋ต้าเป่า เรียกเสียงฮาครืนจากพรรคพวกตัวยักษ์นับสิบคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"ใช่ๆ หลิวอันผิง ถ้ายอมแพ้ตอนนี้ อาจเจ็บตัวน้อยหน่อยนะ"

"ถ้าฉันเป็นนายนะหลิวอันผิง ป่านนี้ฉันวิ่งหนีหางจุกตูด หรือไม่ก็ไปฟ้องครูแล้ว"

จางเจ๋อมองหลิวอันผิงด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "หลิวอันผิง แกอุตส่าห์ร่างสัญญาบ้าบอนั่นขึ้นมา แกนึกว่าตัวเองเป็น 'จอมยุทธ์ฮั่วหยวนเจี่ย' หรือไง จะมาสู้หนึ่งต่อสิบเนี่ยนะ! นึกว่าถ่ายหนังอยู่เหรอวะ!"

พูดจบ จางเจ๋อก็หันไปพูดกับหวงอิ่ง

"หวงอิ่ง ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเธอต้องไปเข้าข้างไอ้คนหลงตัวเองพรรค์นี้ด้วย เดี๋ยวคอยดูเถอะ ฉันจะทำให้เธอเห็นมันคุกเข่าต่อหน้าพวกเรา จะให้เธอเห็นกับตาว่าเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอมันขี้ขลาดตาขาวแค่ไหนตอนที่ร้องขอชีวิต"

เวลานี้ ใบหน้าของหวงอิ่งเต็มไปด้วยความกังวล

ในใจเธอเต้นระรัวด้วยความกลัว

แน่นอนว่าเธอไม่อยากให้หลิวอันผิงเจ็บตัว

แต่เธอก็รู้ดีว่าห้ามเขาไม่ได้

เธอเคยคิดจะวิ่งไปฟ้องครูเพื่อหยุดการวิวาท

แต่จางเจ๋อไม่เปิดโอกาสให้ทำแบบนั้น เขาส่งคนมาคอยประกบเธอไว้ ถ้าเธอขยับตัวจะไปฟ้องครู ก็คงโดนขวางทางทันที

หวงอิ่งมองจางเจ๋อด้วยสายตารังเกียจ แล้วหันไปเกลี้ยกล่อมหลิวอันผิงด้วยความเป็นห่วง "อันผิง อย่าฝืนเลยนะ เราไปหาครูกันเถอะ ถ้าครูมา พวกมันไม่กล้าทำอะไรหรอก"

ถึงหวงอิ่งจะรู้ว่าหลิวอันผิงมีพละกำลังพอตัว

เธอเคยเห็นกับตาตอนที่เขาจัดการหมูป่าหนักสองร้อยกว่าจินด้วยตัวคนเดียว

และเห็นเขาแบกหมูป่าตัวนั้นลงจากภูเขากลับบ้านมาได้

แต่สถานการณ์ตอนนี้คือสิบกว่ารุมหนึ่ง เธออดห่วงและร้อนใจแทนไม่ได้จริงๆ

ส่วนเรื่องเข้าใจผิดก่อนหน้านี้ มันมลายหายไปจากใจเธอจนหมดสิ้นแล้ว

หลิวอันผิงมองหน้าหวงอิ่ง ยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน

"เป็นไง... หายหึงแล้วเหรอ"

คำพูดที่ผิดคาดของหลิวอันผิง ทำเอาหวงอิ่งหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู เธอยกมือขึ้นตีไหล่หลิวอันผิงแก้เขินโดยไม่รู้ตัว

ประโยคหยอกเย้าและการกระทำอันสนิทสนมของทั้งคู่ ทำเอาจางเจ๋อที่ยืนดูอยู่แทบกระอักเลือดด้วยความโกรธ

หลิวอันผิงยิ้มกว้างขึ้น เขาจงใจพูดประโยคนั้นต่อหน้าจางเจ๋อ

และเขาก็คาดไม่ถึงว่าหวงอิ่งจะให้ความร่วมมือดีขนาดนี้

"เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ ยังกล้าจีบกันต่อหน้าจางเจ๋ออีก"

"ดูสิ จางเจ๋อโกรธจนหน้าเขียวแล้ว งานนี้สนุกแน่"

"ก็ใช่น่ะสิ คนเขารู้กันทั้งโรงเรียนว่าจางเจ๋อชอบหวงอิ่ง ไอ้หนุ่มบ้านนอกนี่กล้ามาแย่งผู้หญิงกับจางเจ๋อ รนหาที่ตายชัดๆ"

"บ้านนอกแล้วไง บ้านนอกก็มีสิทธิ์จีบสาวสวยเหมือนกันแหละน่า ที่จางเจ๋อมันกร่างได้ขนาดนี้ ก็เพราะมีลุงเป็นหัวหน้าหน่วยงานใหญ่โตไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่มีลุง มันก็ไม่มีน้ำยาอะไรหรอก"

"จริง ถ้าไม่มีลุงคอยคุ้มกะลาหัว ป่านนี้โดนคนกระทืบจนแม่จำหน้าไม่ได้ไปนานแล้ว"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเพื่อนนักเรียน ยิ่งกระตุ้นโทสะของจางเจ๋อให้พุ่งสูงขึ้น

จางเจ๋อจ้องหลิวอันผิงตาขวาง ตวาดลั่น "หลิวอันผิง จะสู้หรือไม่สู้ ถ้าไม่สู้ก็รีบคุกเข่าขอโทษเดี๋ยวนี้!"

หลิวอันผิงหัวเราะ

หวงอิ่งดึงแขนหลิวอันผิงไว้ พยายามจะรั้งเขาไม่ให้เดินออกไป

หลิวอันผิงหันกลับมามองเธอ

"เธอไม่มั่นใจในฝีมือฉันเหรอ ถ้าฉันสู้คนพวกนี้ไม่ได้ วันนั้นฉันคงตายคาตีนหมูป่าไปแล้ว อีกอย่าง... ถ้าฉันไม่มั่นใจว่าจะชนะ ฉันจะเขียนสัญญานั่นขึ้นมาทำไม"

หลิวอันผิงพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น

หวงอิ่งชะงัก คิดตามครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมปล่อยมือ

หลิวอันผิงก้าวเดินเข้าไปหาจางเจ๋ออย่างช้าๆ ด้วยท่วงท่าสบายๆ ไร้ความกังวล ท่าทางนั้นยิ่งยั่วโมโหให้จางเจ๋อขบกรามแน่น

บรรดาเพื่อนกินหางแถวของจางเจ๋อรีบกรูเข้ามายืนตั้งรับอยู่ด้านหลังลูกพี่

สิบสามคน

หลิวอันผิงกวาดตามองสิบสามคนที่ยืนอยู่หลังจางเจ๋อ ในใจเริ่มเลือกแล้วว่าเดี๋ยวจะซื้ออะไรจากใครดี

อู๋ต้าเป่าเหม็นขี้หน้าหลิวอันผิงมานานแล้ว ไม่รอให้จางเจ๋อสั่ง เขาพุ่งตัวออกมาขวางหน้าหลิวอันผิง "จางเจ๋อ ฉันขอเปิดก่อน"

จางเจ๋อมองหลิวอันผิงด้วยสายตาเหยียดหยาม ยิ้มเยาะ

"เอาสิ ต้าเป่า แต่อย่าเพิ่งเล่นงานมันจนพิการนะ เหลือไว้ให้ฉันกระทืบซ้ำตอนมันหมอบด้วย"

อู๋ต้าเป่าหัวเราะ หึหึ พยักหน้าให้จางเจ๋อที่ถอยฉากออกไป

พอหันกลับมา สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือรอยยิ้มเย็นยะเยือกของหลิวอันผิง ทำเอาเขาตกใจสะดุ้งโหยง "เชี่ย! แกอยากตายนักใช่ไหม!"

พูดจบ อู๋ต้าเป่าก็ง้างหมัดชกใส่หน้าหลิวอันผิงเต็มแรง

เดิมที เขาคิดว่าหมัดนี้ต้องส่งหลิวอันผิงลงไปกองกับพื้น แล้วเขาจะได้ตามไปกระทืบซ้ำให้หนำใจ

แต่ผลลัพธ์กลับตาลปัตร

หลิวอันผิงยังยืนอยู่ที่เดิม หมัดของอู๋ต้าเป่าวืดผ่านหน้าไปไม่โดนแม้แต่ปลายขน แต่กลับเป็นตัวอู๋ต้าเป่าเองที่รู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรงที่ลิ้นปี่

ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงจนเขาเปล่งเสียงร้องไม่ออก หายใจไม่ทัน หลิวอันผิงตามซ้ำด้วยลูกเตาะเข้าที่ลำตัว ส่งร่างอู๋ต้าเป่าล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น

เหตุการณ์เกิดขึ้นในชั่วพริบตา ทำเอาทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง

ผู้คนในสนามต่างจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ สมองประมวลผลไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้น

แม้แต่จางเจ๋อและพรรคพวกก็คาดไม่ถึงว่าหลิวอันผิงจะล้มอู๋ต้าเป่าได้ในพริบตา ทุกคนมองร่างที่นอนกองอยู่กับพื้นสลับกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของหลิวอันผิงด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา