บทที่ 60 นาฬิกาสวยดีนี่

อู๋ต้าเป่าและพวกสิบกว่าคน หลังจากถูกหมัดหนักของหลิวอันผิงซัดเข้าที่ลิ้นปี่ ก็มีสภาพไม่ต่างจากจางเจ๋อ ต่างพากันอ้าปากพะงาบๆ สูดอากาศเข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตาย

พวกเขาได้ซึ้งถึงคุณค่าของชีวิต

และสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของความตาย

เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังก้องไปทั่วป่าละเมาะที่เงียบสงัด สร้างบรรยากาศน่าขนลุกจนเหล่านักเรียนที่มุงดูต่างพากันกระซิบกระซาบด้วยความตื่นตะลึง

"เขาทำได้ยังไง?"

"หรือว่าเขาใช้วิชาสกัดจุดเหมือนในหนังกำลังภายใน?"

"เขาต้องเป็น 'จอมยุทธ์ฮั่วหยวนเจี่ย' แน่ๆ จอมยุทธ์ฮั่วที่แฝงตัวอยู่ในโรงเรียนของเรา"

ละครโทรทัศน์เรื่อง 'ฮั่วหยวนเจี่ย' จากเกาะฮ่องกงเพิ่งจะเริ่มเข้ามาฉายในแผ่นดินใหญ่ ท่าไม้ตายปลิดชีพในหมัดเดียวของจอมยุทธ์ฮั่วได้ฝังรากลึกเข้าไปในใจของคนรุ่นใหม่ยุคนี้

กระแสกำลังภายในเริ่มระบาดไปทั่ว

การคาดเดาของเพื่อนนักเรียนเริ่มหลุดโลกไปกันใหญ่

บางคนถึงขั้นหมายมั่นปั้นมือว่าเดี๋ยวจะเข้าไปขอฝากตัวเป็นศิษย์หลิวอันผิง

ขอแค่เรียนได้สักกระบวนท่าก็ยังดี

ยิ่งไปกว่านั้น พวกคลั่งไคล้นิยายกำลังภายในบางคนถึงกับวาดฝันจะก่อตั้งสำนักยุทธ์ โดยยกให้หลิวอันผิงเป็นเจ้าสำนักผู้ก่อตั้งเลยทีเดียว

ในขณะเดียวกัน หลิวอันผิงจับจ้องไปที่จางเจ๋อซึ่งแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวอันผิงทำให้จางเจ๋อรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับยมทูตจากขุมนรก ที่พร้อมจะกระชากวิญญาณเขาไปได้ทุกเมื่อ

ความทรมานแสนสาหัสในช่วงสองสามนาทีที่ผ่านมา ความรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น ยังคงฝังลึกอยู่ในจิตใจของจางเจ๋อ

"เป็นไง จะต่อไหม? ถ้าอยากต่อ ฉันจัดให้ได้นะ จะได้ลิ้มรสความทรมานที่แม้แต่การหายใจยังเป็นเรื่องยากลำบากอีกสักรอบ"

รอยยิ้มเย็นยะเยือกของหลิวอันผิง ทำให้จางเจ๋อผงะถอยหลังกรูด

แววตาหวาดผวาไม่จางหาย "อย่าเข้ามา! อย่าเข้ามาใกล้ฉัน! ไสหัวไปให้พ้น!"

จางเจ๋อกลัวจนขี้ขึ้นสมอง

ดูจากแววตาก็รู้ว่า ชื่อของหลิวอันผิง และตัวตนของหลิวอันผิง ได้ถูกจารึกไว้ในบัญชีดำแห่งความหวาดกลัวในใจเขาเรียบร้อยแล้ว

หลิวอันผิงหัวเราะ หึหึ แล้วหันไปมองกลุ่มอู๋ต้าเป่า

พวกอู๋ต้าเป่าหลังจากโดนหมัดน็อคไป ในที่สุดก็เริ่มฟื้นตัว

พอเริ่มหายใจได้คล่อง พวกเขาก็รีบถอยกรูดไปข้างหลังหลายก้าว ยืนมองหลิวอันผิงจากระยะไกล ท่าทางกร่างๆ เมื่อครู่หายวับไปกับตา

โดยเฉพาะอู๋ต้าเป่า อาการหนักกว่าเพื่อน

พอหลิวอันผิงหันมามอง เขาถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดไปอีกสองก้าว ถ้าไม่ใช่เพราะติดกลุ่มนักเรียนที่ยืนมุงอยู่ข้างหลัง เขาคงใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปแล้ว

แต่ทว่า...

เขาไม่กล้าหนี

เพราะหลิวอันผิงกวักมือเรียกเขาแล้ว

พอเห็นหลิวอันผิงกวักมือเรียก อู๋ต้าเป่าก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว ขาสั่นพับๆ พยายามจะถอยหนี

แต่กลุ่มไทยมุงข้างหลังกลับขวางทางถอย แถมยังมีไอ้บ้ากำลังภายในคนหนึ่งผลักหลังเขาอย่างแรงด้วยความตื่นเต้น

แรงผลักทำให้อู๋ต้าเป่าเซถลาไปข้างหน้าหลายก้าว

เขาอยากจะหันไปด่าไอ้คนผลักใจจะขาด

แต่หลิวอันผิงขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นก่อน "อู๋ต้าเป่า ไม่เห็นหรือว่าฉันเรียก! ไสหัวมานี่!"

อู๋ต้าเป่าสะดุ้งเฮือก ส่ายหน้ารัวๆ ด้วยความกลัว

เขาไม่กล้าเข้าไป

เขากลัววิธีการทรมานคนของหลิวอันผิงจับใจ

หลิวอันผิงแค่นเสียงหนักๆ ในลำคอ

เพียงแค่เสียงแค่นเสียงเดียว

อู๋ต้าเป่าก็กลัวจนหัวหด รีบเดินคอตกเข้าไปหาทันที

"หลิวอันผิง ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่กล้าอีกแล้วจริงๆ สาบานเลยว่าต่อไปจะไม่มายุ่งกับนายอีกแล้ว ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ"

พอมาถึงตรงหน้าหลิวอันผิง ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเอ่ยปาก อู๋ต้าเป่าก็รัวคำขอร้องชีวิต

หลิวอันผิงยิ้มบางๆ กวาดสายตามองสำรวจอู๋ต้าเป่าตั้งแต่หัวจรดเท้า

นาฬิกาสักเรือนก็ไม่มี ยังสะเออะไปคบกับคนอย่างจางเจ๋อ

ดูอย่างจางเจ๋อสิ อย่างน้อยก็มีนาฬิกาข้อมือใส่

หลิวอันผิงเห็นว่าอู๋ต้าเป่าไม่มีของมีค่าอะไรติดตัว กะว่าจะสั่งสอนสักหน่อยแล้วปล่อยไป

แต่จู่ๆ หลิวอันผิงก็ยิ้มมุมปาก "นี่เงินหนึ่งเฟิน เดี๋ยวออกไปหน้าโรงเรียนแล้ว เอารถจักรยานของแกมาให้ฉัน จำไว้นะ เราเซ็นสัญญากันแล้ว แต่ถ้าแกจะเบี้ยว ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก"

หลิวอันผิงพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ

พร้อมกับผายมือยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

แต่คำว่า "ไม่ว่าอะไร" ของหลิวอันผิง กลับทำให้อู๋ต้าเป่ารู้สึกเหมือนโดนคำขู่ฆ่า

"ได้ๆๆ เดี๋ยวฉันเอารถจักรยานไปให้"

นาทีนี้อู๋ต้าเป่าไม่สนอะไรแล้ว ขอแค่หลิวอันผิงเลิกยุ่งกับเขา และปล่อยเขาไปไวๆ ก็พอ

หลิวอันผิงส่ายหน้ายิ้มๆ "ไม่ใช่เอามาให้ แต่เป็น 'ขาย' จำไว้ ฉันใช้เงินหนึ่งเฟิน 'ซื้อ' จักรยานของแก อย่าพูดมั่วซั่วล่ะ"

"ครับๆๆ คุณซื้อจักรยานผมครับ"

อู๋ต้าเป่าตัวสั่นงันงก รับคำรัวๆ

หลิวอันผิงพยักหน้าอย่างพอใจ โบกมือไล่อู๋ต้าเป่าให้ไสหัวไป

พอมีอู๋ต้าเป่าเป็นตัวอย่าง บรรดาเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวที่เหลือก็ไม่มีใครกล้าบิดพลิ้ว

ต่างพากันวิ่งกรูกันเข้ามา อ้อนวอนขอเงินหนึ่งเฟินจากหลิวอันผิง เพื่อขอร้องให้เขาช่วย 'ซื้อ' ของของตัวเอง

หลังจากกวาดซื้อจนครบทุกคน

หลิวอันผิงพบว่า ในบรรดาสิบกว่าคนนี้ มีแค่จักรยานของอู๋ต้าเป่าที่เป็นของใหญ่และพอมีราคา

คนอื่นๆ แทบไม่มีของมีค่าอะไรติดตัวเลย

หลิวอันผิงถอนหายใจยาว

ไอ้พวกนี้วันๆ ทำตัวกร่างในโรงเรียน นึกว่าจะรวย ที่ไหนได้ จนกรอบ

ขนาดคูปองอาหารโรงเรียนยังงัดออกมาขาย น่าสมเพชจริงๆ ที่ตามก้นจางเจ๋อแล้วได้แค่นี้

หลิวอันผิงโบกมือไล่

คนนับสิบคนรีบวิ่งหนีตายราวกับได้รับอภัยโทษ

จากสิบสามคนที่จางเจ๋อพามา ตอนนี้เหลือแค่จางเจ๋อยืนหัวโด่อยู่คนเดียว

เขาอยากจะหนีใจจะขาด แต่สายตาเพื่อนนักเรียนนับร้อยคู่จับจ้องอยู่ เขาต้องรักษาหน้าไว้บ้าง

เมื่อหลิวอันผิงเดินเข้ามาหาอีกครั้ง เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนหน้าหลิวอันผิง และนึกถึงชะตากรรมของพวกอู๋ต้าเป่าเมื่อครู่ จางเจ๋อก็เผลอเอามือไขว้หลังซ่อนของมีค่าโดยอัตโนมัติ

"ไม่ต้องซ่อนหรอก นาฬิกาข้อมือที่ใส่อยู่นั่นสวยดีนี่ น่าจะราคาหนึ่งเฟินนะ จางเจ๋อ นายว่าไง"

คำพูดของหลิวอันผิงเหมือนค้อนปอนด์ทุบลงกลางอกจางเจ๋อ

ไม่นะ

ไม่ได้เด็ดขาด

นาฬิกาเรือนนี้ฉันอ้อนแม่ตั้งหลายวันกว่าจะยอมซื้อให้ใหม่

คราวก่อน

ตอนไปที่คอมมูนเป่ยไหว เขาโดนดักปล้นนาฬิกาไปเรือนหนึ่งแล้ว

เรือนที่ใส่อยู่นี้เพิ่งซื้อมาใหม่ได้ไม่กี่วัน

เขาทำใจไม่ได้จริงๆ

หลิวอันผิงเห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ของจางเจ๋อ ก็หัวเราะ หึหึ "ถ้าไม่อยากขาย ฉันก็ไม่ว่าอะไรนะ"

พูดจบ หลิวอันผิงเห็นจางเจ๋อยังทำท่าหวงของ จึงแค่นหัวเราะ หันไปกวาดสายตามองกลุ่มไทยมุงรอบๆ

"ต่อไปนี้ ถ้าใครเจอหน้าจางเจ๋อ ห้ามเรียกว่าจางเจ๋อเด็ดขาด ต้องเรียกว่า 'ไอ้ชาติหมา' ในโรงเรียนนี้มันไม่มีชื่อ นอกจากชื่อ 'ไอ้ชาติหมา' เท่านั้น"

สิ้นเสียงหลิวอันผิง

จางเจ๋อกัดฟันกรอด "ฉันไม่ใช่ไอ้ชาติหมา!"

พูดจบ จางเจ๋อก็จำใจถอดนาฬิกาเรือนใหม่ออกจากข้อมือ ยื่นส่งให้หลิวอันผิงด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

หลิวอันผิงหัวเราะร่า

รับนาฬิกามา แล้วยัดเงินหนึ่งเฟินใส่มือจางเจ๋อ

"ดีมาก ถือว่ายังรู้จักรักษาตัวรอด ไสหัวไปได้!"

จางเจ๋อกัดฟันด้วยความเคียดแค้น มองหน้าหลิวอันผิงแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไป