บทที่ 68 หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ

หลิวหมิงหน้าด้านหน้าทน ไม่สนใจว่าหลิวอันผิงจะตอบหรือไม่

เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบกระซาบอย่างมีเลศนัย "พี่อันผิง เมื่อเช้าตอนพี่โดดเรียน จางเจ๋อมันแวะมาที่ห้องด้วยนะ มันมาถามหาพี่ แต่ผมไม่ได้สนใจมันหรอก"

พอได้ยินชื่อจางเจ๋อ

หัวใจของหลิวอันผิงก็กระตุกวูบ

หรือว่าหวังข่ายจะเป็นคนสนิทของหวงลี่จวินจริงๆ?

หรือว่าลุงของจางเจ๋อเตรียมจะลงมือจัดการฉันแล้ว?

"มันมาทำไม หรือยังอยากโดนอีก?"

หลิวอันผิงถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทั้งที่ในใจเริ่มตึงเครียด

ในตอนนี้

หลิวอันผิงเริ่มคิดแผนหนีทีไล่ไว้แล้ว

เขาไม่อยากโดนหวังข่ายจับเข้าคุก

ถ้าโดนจับ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะโดนจางเจ๋อเล่นงานยังไง แค่ความลำบากในคุก หลิวอันผิงก็ไม่อยากจะนึกถึง มันเป็นฝันร้ายที่เขาไม่อยากเจอซ้ำสอง

ชาติที่แล้วเขาเจอมาหนักหนาสาหัสพอแล้ว

กฎหมายยังไม่รัดกุม แถมอยู่ในยุคสมัยนี้ การซ้อมผู้ต้องหาเป็นเรื่องปกติ ตายคาคุกก็มีให้เห็นถมไป

ดังนั้น

หลิวอันผิงตัดสินใจแล้วว่า ถ้าลุงของจางเจ๋อพาคนมาจับ เขาต้องหาทางหนีออกจากที่นี่ให้ได้ แล้วไปร้องเรียนที่ศาลากลางจังหวัด

ถ้าจังหวัดไม่รับเรื่อง ก็จะไปร้องเรียนที่มณฑล

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ลุงของจางเจ๋อจะมีอำนาจล้นฟ้าปิดแผ่นฟ้าได้ด้วยมือเดียว

หลิวหมิงยิ้มเผล่ กำลังจะอ้าปากตอบ แต่เห็นหลิวอันผิงไม่ได้มองมาที่เขา สายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องเรียน

หลิวหมิงรีบหันตามไปดู

เชี่ย...

จางเจ๋อมันไม่กลัวตายจริงๆ

กล้ามาหาหลิวอันผิงอีกแล้ว

ไม่กลัวโดนอัดจนฟันร่วงหมดปากอีกรอบหรือไง

หลิวหมิงเห็นจางเจ๋อเดินนำขบวนเข้ามาในห้อง ม.6/5 พร้อมกับเหล่าสมุนเดนตายที่เคยโดนหลิวอันผิงสั่งสอนไปเมื่อวาน

"พี่อันผิง ดูท่าทางกร่างๆ ของพวกมันสิ หรือจะนัดไปเจอกันที่ป่าละเมาะหลังโรงเรียนอีกสักรอบ เอาให้น่วมไปเลยดีไหมพี่!"

หลิวหมิงรู้สึกหงุดหงิดแทน กระซิบยุยง

ใจจริงเขาก็อยากเห็นหลิวอันผิงโชว์ฝีมืออีกครั้ง เผื่อจะจับเคล็ดวิชาอะไรได้บ้าง

ตามประสาคนบ้าหนังจีนกำลังภายใน

หลิวอันผิงมองจางเจ๋อและพรรคพวกเดินตรงดิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้านิ่งสงบ

ถึงในใจจะอยากทำตามที่หลิวหมิงยุ

แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาใช้กำลังตัดสินปัญหา

หลิวอันผิงลุกขึ้นยืน ชะเง้อมองออกไปนอกห้องเรียน

ไม่เห็นเงาของลุงจางเจ๋อ ไม่เห็นตำรวจ และไม่เห็นผู้บริหารโรงเรียน

หลิวอันผิงเริ่มสงสัย

ในเมื่อผู้ใหญ่ไม่มาด้วย แล้วจางเจ๋อมันเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้มาทำกร่างต่อหน้าฉัน หรือว่าลุงมันมาถึงโรงเรียนแล้ว แต่ยังมาไม่ถึงห้องนี้?

นักเรียนทั้งห้องต่างจับตามองทั้งสองฝ่ายอย่างใจจดใจจ่อ

จางเจ๋อพาพรรคพวกเดินตรงเข้ามาหาหลิวอันผิง

มาหยุดยืนห่างออกไปหนึ่งช่วงโต๊ะ มองหลิวอันผิงด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม แล้วเยาะเย้ยว่า "หลิวอันผิง ได้ข่าวว่าเมื่อเช้ากลัวจนหัวหดหนีเรียนไปเลยเหรอ!"

หลิวอันผิงคร้านจะต่อปากต่อคำ สายตายังคงสอดส่ายมองออกไปนอกห้องเป็นระยะ

"หลิวอันผิง ขอแค่แกเอานาฬิกาของลูกพี่เจ๋อ และของพวกฉันคืนมา ลูกพี่เจ๋อบอกว่าจะยอมยกโทษให้เรื่องคราวก่อน แต่ถ้าแกไม่คืน วันนี้แกจบไม่สวยแน่"

อู๋ต้าเป่าตะโกนใส่หน้าหลิวอันผิง

แต่ทว่า... อู๋ต้าเป่าในตอนนี้ไม่ได้ดูน่าเกรงขามเหมือนเมื่อก่อน น้ำเสียงที่ตะโกนออกมาก็ไม่ได้ดุดัน แต่กลับฟังดูฝ่อๆ พิกล

เขากลัวหลิวอันผิง

แต่เรื่องที่เขาโดนหลิวอันผิง 'ซื้อ' จักรยานไปในราคาหนึ่งเฟิน มันกลายเป็นตราบาป เป็นเรื่องโจษจันให้คนทั้งโรงเรียนชี้หน้าหัวเราะเยาะ

ยิ่งไปกว่านั้น

เพื่อนฝูงบางคนยังคอยเอาเรื่องนี้มาล้อเลียน ทำให้เขาแทบแทรกแผ่นดินหนี

สองสามวันมานี้เขาถึงกับไม่กล้ามาเรียน เพราะอับอายขายขี้หน้า

แต่วันนี้ จางเจ๋อส่งข่าวมาบอกว่า ลุงของเขาจะมาจับหลิวอันผิง

พอได้ยินข่าวนี้ อู๋ต้าเป่าที่ตั้งใจจะโดดเรียนต่อ ก็รีบแจ้นมาโรงเรียนทันที กลับมาทำหน้าที่สมุนรับใช้จางเจ๋อเหมือนเดิม หวังเกาะบารมีล้างอาย

หลิวอันผิงตวัดสายตาเย็นชาใส่อู๋ต้าเป่า

แค่แวบเดียว อู๋ต้าเป่าก็รู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ ขาสั่นพับๆ ถอยหลังกรูดไปสองก้าว

จางเจ๋อเห็นหลิวอันผิงแค่มองตา ก็ทำเอาอู๋ต้าเป่ากลัวจนหัวหด ก็แสยะยิ้มมุมปากอย่างดูแคลน "หลิวอันผิง ฉันบอกแล้วไงว่าแกมันก็แค่เด็กบ้านนอกจนๆ ไม่มีทางสู้ฉันได้หรอก เดี๋ยวแกก็จะได้รู้ว่าจุดจบของคนที่บังอาจมางัดข้อกับฉันมันเป็นยังไง!"

หลิวอันผิงหัวเราะ หึหึ

"งั้นเหรอ! ฟังจากน้ำเสียงแล้ว นายคงกะจะให้ลุงนายมาจับฉันเข้าคุกสินะ ก็สมกับเป็นเด็กไม่รู้จักโต พอสู้ไม่ได้ก็วิ่งกลับบ้านไปฟ้องผู้ใหญ่ให้มาช่วย คนอย่างนาย ชาตินี้ก็คงมีปัญญาทำได้แค่นี้แหละ"

จางเจ๋อโกรธจัด ชี้หน้าด่ากราด "แก! แกอย่าปากดีไป เดี๋ยวฉันจะทำให้แกรู้ซึ้งว่า ชาตินี้ของแกมันจะจบสิ้นยังไง"

หลิวอันผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาเข้าใจความหมายในคำพูดของจางเจ๋อดี

ทันใดนั้น

ครูใหญ่เจิ้งก็ปรากฏตัวที่หน้าห้อง ม.6/5 พร้อมกับตำรวจสองนาย

ข้างหลังยังมีผู้บริหารโรงเรียนอีกหลายคนเดินตามมา

รวมถึงหวงเจี้ยนกั๋ว ครูประจำชั้น ม.6/5 ด้วย

พอเห็นกลุ่มคนเหล่านี้ปรากฏตัว จางเจ๋อก็ยิ้มร่าด้วยความลำพองใจ

เขามั่นใจว่ามีทั้งผู้บริหารและตำรวจหนุนหลัง จึงไม่กลัวหลิวอันผิงจะทำร้าย ขยับเข้าไปใกล้จนแทบประชิดตัว กระซิบเสียงเหี้ยมเกรียม

"หลิวอันผิง วันตายของแกมาถึงแล้ว รอให้แกเข้าไปนอนในคุกก่อนเถอะ ฉันจะเอาของที่แกชอบไปเยี่ยมถึงที่เลย"

หลิวอันผิงมองตำรวจสองนายนั้น หัวใจเต้นแรง

หนี?

หรือไม่หนี?

หรือรอดูก่อนค่อยหนี?

ในขณะที่หลิวอันผิงกำลังประมวลผลหาทางหนีทีไล่ จางเจ๋อที่กำลังได้ใจก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

หวงเจี้ยนกั๋วรีบเดินเข้ามาหาหลิวอันผิง ปรายตามองกลุ่มจางเจ๋อแวบหนึ่ง แล้วพูดกับหลิวอันผิง "หลิวอันผิง ตามครูมาหน่อย มีสหายตำรวจมาขอพบ"

จางเจ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ

ไม่รู้ว่าบ้าไปแล้ว หรือมั่นใจในอำนาจลุงจนเกินเหตุ จู่ๆ ก็หัวเราะร่า ตะโกนลั่นห้อง

"คุณตำรวจครับ มาจับหลิวอันผิงใช่ไหมครับ มันอยู่นี่ครับ รีบจับมันใส่กุญแจมือลากตัวไปเลยครับ"

คำพูดของจางเจ๋อ

เรียกสายตาของเพื่อนนักเรียนทั้งห้องให้หันมามองด้วยความสงสัย แล้วหันไปมองหลิวอันผิง

ทุกคนเดาไปในทางเดียวกัน

ตำรวจสองคนนี้ต้องเป็นคนที่ลุงของจางเจ๋อส่งมาแน่ๆ

จางเจ๋อมองหลิวอันผิงด้วยความสะใจ แววตานอกจากจะเยาะเย้ยแล้ว ยังมองหลิวอันผิงราวกับมองหมาข้างถนนที่กำลังจะโดนเทศบาลจับไปกำจัด รอให้เขาได้ระบายอารมณ์ทุบตีตามใจชอบ

ตำรวจสองนายที่ยืนอยู่หน้าห้อง ได้ยินจางเจ๋อพูดแบบนั้น ก็ขมวดคิ้วมุ่น

"นักเรียนทุกคนอย่าตกใจ เราไม่ได้มาจับคน แล้วก็ไม่ได้มาจับนักเรียนหลิวอันผิงด้วย เราได้รับคำสั่งให้มาเชิญนักเรียนหลิวอันผิงไปช่วยราชการที่สถานีตำรวจ ขอให้นักเรียนคนนั้นอย่าพูดจาซี้ซั้ว และอย่าทำให้ชื่อเสียงของนักเรียนหลิวอันผิงเสียหาย"

เสียงประกาศของตำรวจดังก้องไปทั่วห้องเรียน

นักเรียนทุกคนอึ้งกิมกี่ จ้องมองตำรวจตาไม่กะพริบ

ส่วนจางเจ๋อ หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ "คุณตำรวจครับ ไม่ใช่ว่าพวกคุณมาจับหลิวอันผิงเหรอครับ?"

ตำรวจสองนายเดินเข้ามา จ้องหน้าจางเจ๋อด้วยสายตาเย็นชา

"เธอคือหลิวอันผิงใช่ไหม เราได้รับคำสั่งให้มาเชิญเธอไปช่วยงานที่สถานีตำรวจ ถ้าเธอสะดวก รบกวนตามเราไปหน่อยนะครับ"

จางเจ๋อยืนแข็งทื่อเหมือนถูกสาป สมองขาวโพลน

ทำไมเป็นแบบนี้...

ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้

ลุงไม่มีทางหลอกฉันแน่ๆ มันต้องมีการเข้าใจผิด ต้องเข้าใจผิดแน่ๆ