บทที่ 90 จากความสงสัยสู่การแย่งชิง

"เป็นไปไม่ได้!"

"คะแนนของเขาจะพุ่งขึ้นเร็วขนาดนี้ได้ยังไง! ฉันไม่เชื่อ ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด!"

ครูประจำชั้นห้อง 3 ยังคงไม่อยากจะเชื่อว่าหลิวอันผิงจะทำคะแนนได้สูงขนาดนี้

บางที อาจเป็นเพราะหลิวอันผิงโผล่มาเป็นม้ามืด แย่งโควตาสอบเอนทรานซ์ของนักเรียนห้อง 3 ไปหนึ่งที่นั่ง เขาถึงได้พูดจาแบบนั้นออกมา

แต่ทันทีที่เขาพูดจบ หัวหน้าฝ่ายวิชาการก็หน้าเปลี่ยนสี ตวาดเสียงเข้ม "ครูจง คุณกำลังดูถูกการคุมสอบของผมอยู่นะ!"

เสียงตวาดของหัวหน้าฝ่ายวิชาการ เรียกสติของครูประจำชั้นห้อง 3 ให้กลับคืนมา

"เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้น ผม... ผมแค่ไม่อยากเชื่อว่านักเรียนห้อง 5 อย่างหลิวอันผิงจะมีพัฒนาการก้าวกระโดดขนาดนี้เฉยๆ ครับ ไม่ได้มีเจตนาสงสัยท่านหัวหน้าครับ"

หัวหน้าฝ่ายวิชาการทำท่าจะพูดต่อ

แต่เจิ้งอ้ายกั๋วพูดขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน "พอได้แล้ว เลิกทะเลาะกันสักที รีบตรวจข้อสอบของนักเรียนคนอื่นให้เสร็จเถอะ ถ้าพรุ่งนี้สอบเสร็จแล้วคะแนนของหลิวอันผิงยังดีเหมือนรอบแรก ก็ให้ยึดคะแนนและอันดับตามการสอบคัดเลือกประกาศออกไปเลย"

เจิ้งอ้ายกั๋วดึงเรื่องผลสอบคัดเลือกของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งไว้ ยังไม่ยอมประกาศออกไป

เรื่องนี้รู้ไปถึงหูโรงเรียนอื่น จนมีคนโทรมาสอบถามสถานการณ์

เจิ้งอ้ายกั๋วได้แต่หาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงไปก่อน แต่เขาก็รู้ดีว่าคงดึงเรื่องไว้ได้ไม่นาน เขาเองก็อยากรีบจบเรื่องนี้เหมือนกัน ขืนยืดเยื้อเดี๋ยวพวกผู้ใหญ่ในอำเภอจะเพ่งเล็งเอาได้

ยังไงซะ

คะแนนสอบคัดเลือกก็ต้องประกาศให้สาธารณชนรับรู้อยู่ดี

...

ในการสอบวันที่สอง

หลิวอันผิงรู้สึกถึงความผิดปกติได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น

นอกจากหัวหน้าฝ่ายวิชาการที่นั่งเฝ้าอยู่หลังห้องแล้ว ครูคุมสอบอีกคนก็ถูกเปลี่ยนหน้า

มิหนำซ้ำ ยังมีครูคุมสอบเพิ่มมาอีกหนึ่งคน นั่งจ้องเขม็งอยู่ตลอดเวลา

ที่หนักกว่านั้นคือ รองผู้อำนวยการโรงเรียนถึงกับลากเก้าอี้มานั่งประกบอยู่ด้านหลังหลิวอันผิง จ้องมองเขาราวกับกำลังจับตาดูหัวขโมย

หลิวอันผิงยิ่งมั่นใจ

การสอบครั้งนี้ จัดขึ้นเพื่อทดสอบเขาโดยเฉพาะ

หลิวอันผิงลอบหัวเราะในใจ

พวกคุณจัดฉากสอบครั้งนี้ขึ้นมา ก็เพราะไม่เชื่อว่าฉันจะสอบได้คะแนนดีขนาดนั้นสินะ สงสัยคงเห็นกระดาษคำตอบของเมื่อวานกันแล้ว แต่ถึงจะเห็นคะแนนแล้วก็ยังไม่เชื่อในฝีมือฉันอยู่ดี วันนี้เลยต้องเกณฑ์คนมาเฝ้าเพิ่มอีกสองคน

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะแสดงให้เห็นกับตา ให้พวกคุณได้รู้ซึ้งว่า เด็กหลังห้องในสายตาพวกคุณ กลายร่างเป็น 'เทพเจ้าแห่งการเรียน' ได้ยังไง!

การสอบในวันนั้น

ดำเนินไปท่ามกลางสายตาจับผิดของเหล่าคณาจารย์ที่พุ่งเป้ามาที่หลิวอันผิงโดยเฉพาะ

เมื่อการสอบสิ้นสุดลง

หลิวอันผิงเก็บอุปกรณ์การสอบ ลุกขึ้นยืน ปรายตามองเหล่าครูคุมสอบและผู้บริหารที่นั่งอยู่ด้านหลังด้วยสายตาเหยียดหยินเล็กน้อย แล้วสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดไม่จา

"ไอ้เด็กคนนี้ ไม่มีสัมมาคารวะเอาซะเลย!" รองผู้อำนวยการชี้ไล่หลังหลิวอันผิงด้วยความโมโห ที่เด็กหนุ่มเดินจากไปโดยไม่ลา

หัวหน้าฝ่ายวิชาการส่ายหน้า "เด็กมันคงดูออกน่ะครับว่าการสอบเพิ่มรอบนี้จัดขึ้นเพื่ออะไร ก็เลยไม่ให้เกลียดพวกเราเท่าไหร่ ท่านรองฯ อย่าไปถือสาเด็กมันเลยครับ"

รองผู้อำนวยการแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์

เขาจะไปถือสาอะไรได้

ขนาดครูใหญ่เจิ้งยังไม่ถือสา แล้วเขาจะไปทำอะไรได้

หลิวอันผิงจูงจักรยานออกจากประตูโรงเรียน

หลิวหมิงมายืนรออยู่นอกโรงเรียนนานแล้ว

"พี่อันผิง สอบเป็นไงบ้าง?"

หลิวอันผิงยิ้มมุมปาก "ทำไม หรือว่าพวกนายเปิดโต๊ะพนันกันอีกแล้ว?"

"เปล่าครับ เปล่าเลย พี่อันผิง ถ้าพี่ไม่เชื่อลองไปถามดูได้ พวกเราไม่ได้เปิดพนันกันอีกแล้วจริงๆ"

หลิวหมิงเห็นหลิวอันผิงจ้องเขม็ง ก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน

หลิวอันผิงยิ้มอีกครั้ง "จะว่าไป ฉันยังไม่ได้ถามนายละเอียดเลย การพนันรอบที่แล้ว นายฟันกำไรไปเท่าไหร่? ดูท่าคงได้มาไม่น้อย สองวันมานี้ฉันติดสอบเลยไม่ได้ไปทวงส่วนแบ่ง พอดีเลย สอบมาสองวัน พลังงานหดหาย อยากกินของดีๆ เพิ่มไขมันหน่อย"

"พี่อันผิง พูดซะห่างเหิน ไปครับ ไปร้านอาหารรัฐ วันนี้ผมเลี้ยงเอง จัดชุดใหญ่ให้พี่บำรุงกำลังเต็มที่!"

หลิวหมิงรู้มารยาท

การพนันช่วงสอบคัดเลือกคราวก่อน เขาโกยเงินเข้ากระเป๋าไปเพียบ

คนขี้งกที่ไม่เคยใจป้ำมาก่อนอย่างเขา ครั้งนี้ถึงกับยอมทุ่มทุน เอ่ยปากเลี้ยงข้าวหลิวอันผิงที่ร้านอาหารรัฐ

หลิวอันผิงไม่เกรงใจ กระโดดขึ้นจักรยาน มุ่งหน้าสู่ร้านอาหารรัฐทันที

เมื่อมาถึงร้านอาหารรัฐ

ผู้อำนวยการหลี่ได้ยินว่าหลิวอันผิงมา ก็รีบออกมาต้อนรับจากห้องทำงาน "นักเรียนหลิวอันผิง หายหน้าหายตาไปนานเลยนะ ผ่านไปเดือนกว่าถึงเพิ่งจะนึกถึงฉันได้"

"ผอ.หลี่ครับ ผมต้องเรียนหนังสือนี่ครับ หาเวลาว่างยากจริงๆ อีกอย่าง อาหารที่นี่แพงจะตาย ลำพังนักเรียนอย่างผมจะเอาปัญญาที่ไหนมากินบ่อยๆ"

หลิวอันผิงรู้ตัวว่าหายไปนาน จึงรีบหาข้ออ้างแก้ตัวตามมารยาท

หลิวหมิงที่เดินตามหลังมา เห็นหลิวอันผิงสนิทสนมกับผู้อำนวยการร้านอาหารรัฐขนาดนี้ ก็ได้แต่งุนงงสงสัย

ผู้อำนวยการหลี่เห็นว่ามีเพื่อนนักเรียนมาด้วย จึงไม่ได้คุยอะไรกับหลิวอันผิงมากนัก

หลังจากสั่งการพนักงานให้ดูแลเรียบร้อย เขาก็ขอตัวไปทำงานต่อ

พอนั่งลง หลิวหมิงก็จ้องหน้าหลิวอันผิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พี่อันผิง พี่รู้จัก ผอ.หลี่ แห่งร้านอาหารรัฐด้วยเหรอ?"

"ก็พอรู้จักบ้างน่ะ"

หลิวอันผิงตอบปัดๆ

หลิวหมิงอยากจะซักไซ้ต่อ แต่พนักงานยกน้ำชามาเสิร์ฟพอดี จึงต้องสงบปากสงบคำไว้

แต่ในใจเขามีคำถามเป็นหมื่นล้านคำที่อยากได้คำตอบ

กะว่ากินข้าวเสร็จเมื่อไหร่ จะต้องเค้นถามหลิวอันผิงให้รู้เรื่อง

ขณะที่หลิวอันผิงและหลิวหมิงกำลังกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย

ในห้องประชุมใหญ่ของโรงเรียน

เสียงอุทานด้วยความตกใจและเหลือเชื่อดังขึ้นอีกครั้ง "นี่... นี่... เขาเป็นเด็กห้อง 5 จริงๆ เหรอ?"

"คะแนนระดับนี้ ทำไมถึงไปหมกตัวอยู่ห้อง 5 ได้?"

"หวงเจี้ยนกั๋ว คุณทำเพชรในตมหมองไปตั้งนานนะเนี่ย"

เจิ้งอ้ายกั๋วที่นั่งหัวโต๊ะ ถือกระดาษคำตอบทั้ง 6 ชุดของหลิวอันผิงไว้ในมือ คิดยังไงก็คิดไม่ตก ว่าเด็กหลังห้องจากห้อง 5 คนนี้ สามารถเปลี่ยนจากอันดับที่ 405 มาทำคะแนนระดับปรากฏการณ์ที่แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่อยากจะเชื่อ ภายในเวลาแค่สองเดือนได้อย่างไร

หวงเจี้ยนกั๋วที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าแดงก่ำ

แต่เขาไม่สนคำครหาของครูคนอื่นอีกแล้ว

หลิวอันผิง นายมันแน่จริงๆ

เมื่อก่อนทำไมฉันดูไม่ออกนะว่านาย 'คมในฝัก' ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้

รอบคัดเลือกติด 1 ใน 8 รอบนี้คะแนนก็ยังติด 1 ใน 8 เหมือนเดิม

หลิวอันผิง นายทำเซอร์ไพรส์ฉันชุดใหญ่เลยนะเนี่ย

ในใจของหวงเจี้ยนกั๋ว เริ่มมองหามหาวิทยาลัยให้หลิวอันผิงแล้ว

ดูจากคะแนนที่ทำได้ในตอนนี้ หวงเจี้ยนกั๋วมั่นใจว่าหลิวอันผิงสามารถสอบติด 'มหาวิทยาลัยชั้นนำ' ได้แน่นอน

ถึงอาจจะยังไม่ถึงขั้น 'จิงต้า' หรือ 'ชิงต้า' แต่มหาวิทยาลัยระดับท็อปของประเทศไม่หลุดมือแน่นอน

แค่คิดว่าห้อง 5 ที่เขาดูแล จะมีนักเรียนสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำ หวงเจี้ยนกั๋วก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

"ท่านครับ นักเรียนคนนี้ ห้อง 1 ของเราขอจองตัวนะครับ ขอท่านอนุมัติด้วย"

"ท่านครับ ห้อง 2 ของเราก็อยากได้เด็กคนนี้ครับ"

ในขณะที่เจิ้งอ้ายกั๋วกำลังพิจารณาคะแนนของหลิวอันผิง ครูประจำชั้นห้อง 1 และห้อง 2 ก็เปิดศึกแย่งชิงตัวหลิวอันผิงกันต่อหน้าต่อตา

หวงเจี้ยนกั๋วที่กำลังฝันหวานเรื่องมหาวิทยาลัยของลูกศิษย์ พอได้ยินว่าห้อง 1 กับห้อง 2 จะมาฉกตัวนักเรียนของเขา ก็ของขึ้นทันที "ไม่ได้! ผมไม่ยอม! หลิวอันผิงเป็นนักเรียนห้อง 5 ของผม พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาแย่ง!"

"เหล่าหวง... ต้นกล้าชั้นดีขนาดนี้ คุณไม่อยากเห็นเขาเติบโตไปเข้าจิงต้าหรือชิงต้าเหรอ? ขอแค่หลิวอันผิงย้ายมาห้อง 1 ของเรา ในเวลาหนึ่งเดือนที่เหลืออยู่ ผมรับรองว่าจะติวเข้มจนคะแนนของเขาพุ่งไปถึงระดับจิงต้าหรือชิงต้าได้เลย"

ครูประจำชั้นห้อง 1 โยนเหยื่อล่อชิ้นโตที่หวงเจี้ยนกั๋วแทบจะปฏิเสธไม่ลงออกมา