บทที่ 98 เหล่าอูหลิ่ง

"ฮ่าๆๆ สวรรค์ยังเข้าข้างข้า! ไอ้หนู ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าแกจะเก่งกาจขนาดนี้ เป็นแค่นักเรียนแต่ฝีมือร้ายกาจไม่ใช่เล่น แต่น่าเสียดายที่แกคงนึกไม่ถึงว่า ดึกดื่นป่านนี้จะมีตาแก่โผล่มาช่วยชีวิตข้าแบบนี้"

หลิวอันผิงเองก็คาดไม่ถึงเช่นกัน

ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ ยังจะมีชาวบ้านออกมาไขน้ำเข้านาอีก

อาศัยแสงจันทร์ที่ส่องสว่างเพียงเลือนราง หลิวอันผิงเพ่งมองแล้วอุทานด้วยความตกใจ "ปู่เป่า!"

เสียงเรียก 'ปู่เป่า' ทำเอาชายชราที่ถูกหวังต้าขุยล็อกคออยู่ ร้องอู้อี้ออกมาได้ไม่กี่คำ

"ฮ่าๆๆ ไอ้หนู ดูท่าตาแก่นี่จะมีความสำคัญกับแกไม่น้อยนะ เอาล่ะ ตอนนี้ข้าสั่งให้แกทิ้งมีด แล้วคุกเข่าลงซะ ไม่อย่างนั้นข้าจะเชือดตาแก่นี่ทิ้ง!"

หวังต้าขุยได้ยินหลิวอันผิงเรียกชายชราว่าปู่เป่า ก็รู้ทันทีว่าฟ้าเมตตาเขาแล้ว

เดิมทีคิดว่าจะต้องจบชีวิตด้วยน้ำมือหลิวอันผิงเสียแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าจะมีตาแก่โผล่เข้ามาเป็นตัวประกันชั้นดีในยามวิกาลแบบนี้

หวังต้าขุยคลายแรงที่บีบคอชายชราลงเล็กน้อย

ชายชราสูดหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตื่นตระหนก มองไปที่หลิวอันผิงด้วยสายตาหวาดกลัว "อันผิง นี่มันเรื่องอะไรกัน พวกเอ็ง..."

"ตาแก่หุบปากซะ พูดมากจริง!" หวังต้าขุยรำคาญ ออกแรงรัดคออีกครั้งจนชายชราพูดไม่ออก

หลิวอันผิงร้อนรน "หวังต้าขุย แกฉลาดหน่อยสิ ถ้าแกฆ่าปู่เป่า แกคิดว่าจะหนีรอดไปได้เหรอ! ฉันขอเตือนนะ แค่ฉันตะโกนเรียก ตำรวจพวกนั้นก็จะแห่กันมา ถึงตอนนั้นแกไม่รอดแน่!"

หวังต้าขุยหน้าตึงเครียด

จะให้ไอ้เด็กนี่เรียกตำรวจมาไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเขาคงหมดทางหนี

หวังต้าขุยรู้ดีว่าตำรวจพวกนั้นมีปืน

เขามีแค่กริชเล่มเดียว ไม่มีทางสู้ปืนได้

แต่พอก้มมองตัวประกัน หวังต้าขุยก็แสยะยิ้มเย็นชา ผลักร่างชายชราไปข้างหน้า

"ไอ้หนู อย่ามาขู่ข้า ต่อให้ตำรวจมา แกคิดว่าพวกมันกล้ายิงข้าเหรอ ตอนนี้ทิ้งมีดลงซะ แล้วคุกเข่าลง!"

หลิวอันผิงหน้าเครียด

มีดเชือดหมูทิ้งไม่ได้เด็ดขาด

เรื่องคุกเข่า ยิ่งเป็นไปไม่ได้

จะทำยังไงดี?

ถ้ามันฆ่าปู่เป่าจริงๆ ครอบครัวเขาคงอยู่ในหมู่บ้านลำบากแน่

แต่ถ้าเขาทิ้งมีด ความได้เปรียบก็จะหายไปทันที

หลิวอันผิงกำลังคำนวณผลได้ผลเสีย

เพียงชั่วครู่ หลิวอันผิงก็ตัดสินใจ "หวังต้าขุย งั้นเรามาแลกเปลี่ยนกันไหม"

"เหอะ แกไม่มีสิทธิ์มาต่อรอง ข้าต้องการแค่ให้แกตาย! ถ้าไม่ใช่เพราะแก ข้าคงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะแก ข้าคงไม่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนเหมือนหมาข้างถนน ข้อเสนอเดียวของข้า คือแกต้องตาย!"

หวังต้าขุยพูดดักคอ เหมือนรู้ทันว่าหลิวอันผิงจะพูดอะไร

หลิวอันผิงแค่นเสียง "หวังต้าขุย ที่แกมีจุดจบแบบนี้ไม่ใช่เพราะฉัน แต่เพราะเมื่อสามปีก่อนแกกล้าปล้นฆ่าคนต่างหาก แกควรรู้อยู่แล้วว่าสักวันต้องมีจุดจบแบบนี้"

"หุบปาก! รีบคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าตาแก่นี่ซะ!"

หวังต้าขุยเริ่มหมดความอดทน

หลิวอันผิงเองก็ร้อนใจ

เขากลัวหวังต้าขุยจะเผลอลงมือฆ่าปู่เป่าจริงๆ

เพราะแรงของหวังต้าขุยนั้นมหาศาล

เมื่อครู่ที่สู้กัน เขาโดนหมัดหวังต้าขุยไปหลายหมัด หน้าอกยังเจ็บแปลบๆ อยู่เลย

หลิวอันผิงกัดฟันแน่น ตะโกนเสียงเข้ม "หวังต้าขุย ถ้าแกปล่อยปู่เป่า ฉันจะยอมให้แกหนีไป แต่ถ้าแกเลือกที่จะตาย ฉันก็จะสนองให้!"

พูดจบ หลิวอันผิงก็กระชับมีดเชือดหมูในมือแน่น ยกขึ้นขวางหน้าอก

หวังต้าขุยเห็นว่าขนาดตัวเองมีตัวประกัน หลิวอันผิงยังกล้าท้าทาย ก็เริ่มลังเล

เขาคาดไม่ถึงว่าหลิวอันผิงจะไม่สนใจชีวิตชายชราในมือเขา

ไอ้เด็กนี่เมื่อกี้ยังเรียกตาแก่ว่าปู่เป่าอยู่เลย หรือมันไม่กลัวว่าเขาจะฆ่าตาแก่นี่จริงๆ!

หวังต้าขุยกลอกตาไปมา

เพียงแค่สิบวินาที

หวังต้าขุยก็ตัดสินใจ

"ไอ้หนู ชีวิตแกเป็นของข้า หวังต้าขุย สักวันข้าจะกลับมาเอาชีวิตแกด้วยมือข้าเอง!"

พูดจบ หวังต้าขุยก็ลากตัวชายชราถอยหลังไป พลางตะโกนใส่หลิวอันผิง "ถ้าแกกล้าตามมา ตาแก่นี่จะเป็นของขวัญชิ้นแรกที่ข้ามอบให้แก"

หลิวอันผิงไม่กล้าตามไปทันที

เขาไม่กล้าบุ่มบ่าม กลัวหวังต้าขุยจะฆ่าปู่เป่าทิ้ง

จึงได้แต่ยืนมองหวังต้าขุยลากตัวปู่เป่าไปตามคันนา มุ่งหน้าสู่ป่าทึบไกลออกไป

ทว่า...

เมื่อหวังต้าขุยถอยห่างออกไปได้สักห้าหกสิบเมตร จนเงาร่างเริ่มเลือนราง หลิวอันผิงก็เริ่มขยับ

เขารักษาระยะห่าง

เมื่อหวังต้าขุยลากตัวปู่เป่ามาถึงตีนเขา หลิวอันผิงก็ตามมาทัน "ปล่อยคนได้หรือยัง!"

"ไอ้หนู ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!"

หวังต้าขุยพูดจบ ก็ถีบปู่เป่าเต็มแรง

ร่างของปู่เป่ากระเด็นพุ่งเข้าหาหลิวอันผิงตามแรงถีบ

หลิวอันผิงรีบพุ่งเข้าไปรับร่างปู่เป่า แต่สายตายังจับจ้องไปที่หวังต้าขุยไม่วางตา

เขากลัวว่าหวังต้าขุยจะฉวยโอกาสตอนเขารับร่างปู่เป่าเข้ามาโจมตี

แต่โชคดีที่หวังต้าขุยรักตัวกลัวตาย หลังจากถีบปู่เป่าแล้ว มันก็รีบวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าทันที

ปู่เป่าที่โดนถีบ ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ยยย"

"ปู่เป่า เป็นอะไรไหมครับ!"

หลิวอันผิงรับตัวปู่เป่าไว้ได้ แล้วรีบถามอาการ พลางสำรวจร่างกายปู่เป่า

ผ่านไปครู่ใหญ่ ปู่เป่าถึงจะหายใจได้ทั่วท้อง

พอตั้งสติได้ แกก็ร้องไห้โฮออกมา พลางก่นด่าหวังต้าขุยไม่หยุดปาก

หลิวอันผิงเห็นว่าปู่เป่าปลอดภัยดี จึงวางใจ "ปู่เป่า รีบกลับบ้านนะครับ ผมต้องตามมันไป! จำไว้นะครับ พอกลับถึงหมู่บ้าน ถ้าเจอตำรวจพวกนั้น ให้รีบบอกพวกเขาว่าผมกำลังไล่ตามหวังต้าขุยไปทาง 'เหล่าอูหลิ่ง'"

พูดจบ

ไม่รอให้ปู่เป่าทักท้วง หลิวอันผิงก็ถือมีดเชือดหมูวิ่งหายเข้าไปในป่า ตามทิศทางที่หวังต้าขุยหนีไป

"อันผิง ระวังตัวด้วยนะ! ไอ้นั่นมันฆ่าคนไม่กระพริบตาเลยนะลูก"

ผ่านไปหนึ่งนาที ปู่เป่าถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ตะโกนไล่หลังเข้าไปในป่า

พอตะโกนเสร็จ ความกลัวก็แล่นเข้ามาจับขั้วหัวใจแกรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีกลับเข้าหมู่บ้าน

พอถึงหมู่บ้าน ปู่เป่าก็สวนกับพวกสวีเลี่ยงพอดี

ปู่เป่าจำพวกสวีเลี่ยงได้ แม้จะไม่รู้ว่ามาทำอะไร แต่รู้ว่าพักอยู่บ้านผู้ใหญ่บ้าน จึงรีบนึกถึงคำสั่งเสียของหลิวอันผิง

เมื่อได้ฟังเรื่องราวจากปากปู่เป่า ยังไม่ทันฟังจบดี พวกสวีเลี่ยงก็รีบวิ่งไล่ตามไปทางทิศที่ปู่เป่าชี้ทันที

...

ในขณะนั้น

หลิวอันผิงกำลังแกะรอยหวังต้าขุยอยู่ในป่า

แม้จะเป็นเวลาดึกสงัด

ในป่ามืดมิดจนมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง แยกทิศทางไม่ออก แต่สัญชาตญาณบอกหลิวอันผิงว่า หวังต้าขุยกำลังวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างหน้าห่างออกไปสองสามร้อยเมตร

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

ท้องฟ้าเริ่มทอแสงรำไร

หลิวอันผิงกุมหน้าอก นั่งพิงต้นสนใหญ่ พลางมองไปทางทิศที่เขาไล่ตามมา

หวังต้าขุยนี่มันบ้าดีเดือดจริงๆ มืดค่ำขนาดนี้ยังกล้าบุกเข้าไปในเหล่าอูหลิ่ง

ข้างหน้าคือ 'เหล่าอูหลิ่ง'

ที่นั่น ภูเขาสูง ป่าทึบ เต็มไปด้วยงูพิษและสัตว์ร้าย

แม้แต่พรานป่าชำนาญทาง ยังไม่กล้าเสี่ยงเข้าไปคนเดียว