บทที่ 145 หลี่หรงหรงผู้น่าหลงใหล

เมื่อทั้งสองผละออกจากจูบอันดื่มด่ำและได้สติกลับคืนมา ก็พบว่าทางเดินโรงพยาบาลเต็มไปด้วยสายตาของหมอ พยาบาล คนไข้ และญาติคนไข้ ที่กำลังจ้องมองพวกเขาด้วยความอิจฉาปนยิ้มกรุ้มกริ่ม

หลี่หรงหรง หน้าบางอยู่แล้ว อายจนแทบจะมุดดินหนี

ส่วน เลี่ยวเทียนติง แม้จะหน้าหนาพอตัว แต่เจอสายตารุมจ้องขนาดนี้ก็อดหน้าแดงไม่ได้ เขาจึงแกล้งทำเสียงดังกลบเกลื่อน

"มองอะไรกันครับ? ผมจูบแฟนตัวเอง ไม่ผิดกฎหมายสักหน่อย!" เลี่ยวเทียนติงยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

"ยังดูไม่จุใจเลย! เอาอีกรอบสิ!" ไทยมุงคนหนึ่งตะโกนแซว