บทที่ 235 ทำอะไรหัดเกรงใจกันบ้าง วันหน้าจะได้มองหน้ากันติด

"นั่นไม่ใช่ เลี่ยวหม่านชาง หรอกเหรอ? แล้วคนข้างๆ นั่นก็น่าจะเป็น เลี่ยวซิงบัง ลูกชายคนรองของบ้านนั้นใช่ไหม เห็นว่าเป็นข้าราชการระดับสูงในอำเภอเชียวนะ จำได้ว่าหายหน้าหายตาไปหลายปี ไม่ยักษ์กะหลับมาหมู่บ้านเราเลย"

"ใช่จริงๆ ด้วย นั่นแหละเลี่ยวซิงบังลูกชายคนรองของเลี่ยวหม่านชาง แปลกแฮะ สองพ่อลูกมาขยับยืนทำอะไรที่หน้าบ้านของ เลี่ยวต้าไห่ กันล่ะนั่น?"

"พวกคุณยังไม่รู้ล่ะสิ เมื่อกี้ฉันได้ยิน จิ่วเหมิงจื่อ เล่าว่า เลี่ยวซิงข่าย โดนหลอกจนหมดตัว ไปกว้านซื้อปลาดาบมาตั้งสี่สิบตัน ตอนนี้ปลากองพะเนินเทินทึกขายไม่ออกจนจะเน่าคาเรืออยู่แล้ว"

"เลี่ยวหม่านชางกับเลี่ยวซิงบังสองพ่อลูกนี่ ก็เลยมารอพบ เลี่ยวเทียนติง หวังจะให้เขาช่วยระบายปลาให้น่ะสิ นี่เห็นว่ามายืนดักรอได้สองชั่วโมงกว่าแล้วนะ"

"ช่างเป็นเรื่องสัจธรรมจริงๆ สิบปีน้ำนอง สิบปีน้ำแห้งจริงๆ เมื่อก่อนครอบครัวเลี่ยวหม่านชางนี่อวดเบ่งคับหมู่บ้านแค่ไหน ใครจะไปคิดว่าพอผ่านมาแค่เดือนเดียว ครอบครัวที่เคยกร่างจะถึงขั้นต้องมาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากครอบครัวเลี่ยวต้าไห่แบบนี้ เป็นเมื่อก่อนต่อให้ฝันพวกเขาก็คงคิดไม่ถึงหรอก"