บทที่ 1047 เพื่อนของฉันอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมใบนี้หมดเลย

เมื่อได้ยินคำขอนี้ ปฏิกิริยาแรกของหญิงวัยกลางคนคือความโกรธ

แม่ทำถึงขนาดนี้แล้ว แกยังจะห่วงมือถืออยู่อีกเหรอ แบบนี้จะเลิกได้จริงๆ เหรอ?

แต่เมื่อมองเห็นสีหน้าของลูกสาว ในใจเธอก็เกิดความรู้สึกสะเทือนใจบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก หลังจากชะงักไปครู่หนึ่ง เธอก็พยักหน้า "ไปเถอะ สิบ... อย่าให้นานนักนะ"

ตามนิสัยปกติ เธอคงกำหนดเส้นตายให้ลูกสาวไปแล้ว เช่น "สิบนาที"

แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้พูดออกมา