บทที่ 105: เด็กหญิงวัยแปดขวบ ระเบิดเวลาเดินได้

ใบหน้าของสามีจางหมองลง “ก่อนจะหมดสติ ภรรยาของผมบอกว่าอย่าให้เขามา เขาใกล้จะได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ปีนี้เป็นช่วงประเมินผล ถ้าลาพัก โควตาเดียวที่มีอยู่ก็...”

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของสามีจางก็ดังขึ้น เขาเห็นชื่อผู้โทรเข้า ก็ชะงักไปเล็กน้อย

“ฮัลโหล—”

“พ่อครับ ผมใกล้จะถึงหลินไห่แล้ว โรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ใช่ไหมครับ? ผมกำลังจะลงรถแล้ว!” ในม่านตาของสามีจางฉายแววยินดีขึ้นมาเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงทำหน้าขรึมด่าว่า “แกจะกลับมาทำไม แม่ของแกมีพ่อดูแลอยู่!”

“ผมเป็นลูกนะ มาดูแม่หน่อยจะเป็นอะไรไป?”