บทที่ 111: เสมหะฟองสีชมพู หรือจะเป็นภาวะลิ่มเลือดอุดกั้นในปอดอีกครั้ง?

แพทย์เวรเช้ากล่าวต่อไปว่า: “คนไข้คนนี้หวังฝานเป็นคนรับไว้ ตอนแรกผมก็สงสัยเหมือนกัน เธอแค่กินถั่วแขกที่ไม่สุก ให้ยาแก้คลื่นไส้อาเจียนกับยาลดกรดก็น่าจะพอแล้ว ผลคือพอผมไปตรวจสอบเวชระเบียนก่อนหน้าของเธอ ก็พบว่าเรื่องราวมันไม่ธรรมดาเลย... เธอมาโรงพยาบาลทั้งหมดสี่ครั้ง ครั้งแรก ลูกสะใภ้ของเธอทำผักกาดดองเอง ผลคือคนไข้กินแล้วก็ทั้งอาเจียนทั้งท้องเสีย มาที่โรงพยาบาล หลังจากนั้น ลูกสะใภ้รู้สึกผิด ก็เลยแคะหูให้คนไข้ ผลคือสำลีหลุดเข้าไปในหู! ต่อมา ลูกสาวของคนไข้ไม่วางใจให้คนอื่นดูแลแม่ของเธอ ก็เลยตุ๋นซุปปลาให้คนไข้เอง แล้วคนไข้ก็โดนก้างปลาติดคอเข้าโรงพยาบาล! สุดท้ายก็คือครั้งนี้ ลูกชายของคนไข้รู้สึกว่าใครก็ดูแลไม่ดี ตัดสินใจจะลงมือเอง แล้วเขาก็ผัดถั่วแขกจานหนึ่ง ไม่สุก คนไข้ก็เลยเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง...”

แพทย์เวรเช้ากลั้นขำ กล่าวว่า “ตอนนี้เป็นสามีของเธอที่กำลังดูแลอยู่ ผมกังวลว่าคนไข้จะเกิดเรื่องอีก ก็เลยอยากให้ทุกคนช่วยกันจับตามองหน่อย อย่าให้ญาติทำอะไรมั่วซั่ว”

...

ในห้องประชุม หวังผิง เหอไห่ และหัวหน้าแผนกคนอื่นๆ ต่างก็เม้มปาก พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่หัวเราะออกมา แพทย์คนอื่นๆ ก็ก้มหน้าลง อดขำไม่ได้เช่นกัน ครอบครัวนี้... ช่างกตัญญูรู้คุณกันทั้งบ้านจริงๆ!

“แค่กๆ หวังฝาน นายไปคุยกับเตียง 66 หน่อย ให้พวกเขาพยายามสั่งอาหารที่โรงพยาบาล อย่าไปกินอะไรจนเกิดปัญหาอีก” หวังผิงกำชับ หลังจากนั้น เขาก็ได้หยิบยกคนไข้ต้นแบบและคนไข้วิกฤตขึ้นมาอีกสองสามราย แล้วก็เลิกประชุม