ตอนที่ 1117
บทที่ 1116 เกินเซิง ลูกแม่... แม่คิดถึงลูก!
minibunny · 5,540 ตัวอักษร
ศาสตราจารย์หลินกลั้นอารมณ์ที่ใกล้จะพังทลาย เดินกลับไปที่บ้านเก่า
เมื่อปิดประตูลง เขาถึงได้ปล่อยโฮออกมา
บทกวีที่เคยถูกบังคับให้ท่องจำในวัยเด็ก บัดนี้กลับย้อนมาทิ่มแทงหัวใจตนเองอย่างรุนแรง...
ที่แท้ เมื่อเห้อจือจางลาออกจากราชการกลับบ้านเกิด ด้วยสำเนียงท้องถิ่นที่ไม่เคยเปลี่ยนและผมเผ้าที่บางตา กลับมายังหมู่บ้านเก่า ความรู้สึกคงเป็นเช่นนี้เอง
"พ่อ... แม่..."
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น