บทที่ 1125 ปณิธานของข้าพเจ้า ก็แค่หวังให้ความเจ็บปวดลดน้อยลงบ้างเท่านั้น

"สมาชิกสภาวิชาการสวี่ครับ ผมยังมีเรื่องที่ยังไม่ได้บอก..."

สิ้นเสียงของหลินเกินเซิง บรรยากาศภายในห้องประชุมก็เงียบกริบไปชั่วขณะ

ศาสตราจารย์จางถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

เดี๋ยวนะ...

นี่มันสัมภาษณ์งานไม่ใช่เหรอ ทำไมบรรยากาศมันถึงให้ความรู้สึกเหมือนกำลังสอบปากคำนักโทษ ให้สารภาพความผิดซะงั้น?