บทที่ 116: การผ่าตัดครั้งนี้ยากมาก แต่... ผมจัดให้แล้ว

ชายที่กำลังจะกดชั้นก็เบิกตากว้างเช่นกัน “พ่อ?” ชายที่สวมแว่นตากรอบทองชะงักไป

ท่านผู้อำนวยการจางกอดอก สีหน้ากลับผ่อนคลายลงมาก กล่าวอย่างยินดีเล็กน้อย “แกไม่ได้บอกว่าที่โรงเรียนมีสอบ ไม่ว่างไม่ใช่เหรอ ก็ยังมาเยี่ยมย่าของแกได้นี่?” ชายที่สวมแว่นตากรอบทองยืนไปข้างหลัง พยักหน้าอย่างเงียบๆ “ครับ ผมก็มาเยี่ยมท่านเหมือนกัน” “แล้วแกมาอยู่ที่วอร์ดผู้ป่วยในของแผนกสูตินรีเวชได้ยังไง?” ท่านผู้อำนวยการจางมองดูคำแนะนำแต่ละชั้นที่ติดอยู่ในลิฟต์ เลิกคิ้วถาม

เขาหัวเราะแห้งๆ สองสามที แล้วเปลี่ยนเรื่องถาม “การผ่าตัดของคุณย่าเป็นอย่างไรบ้างครับ?” เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของท่านผู้อำนวยการจางก็เคร่งขรึมลงอีกครั้ง “ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ตอนนี้พวกเราต้องไปเชิญหมอคนอื่น” ลูกชายของท่านผู้อำนวยการจางพยักหน้า จ้องมองตัวเลขชั้นที่ลดลงอย่างประหม่า เงียบไม่พูดอะไร ข้างหลังของเขาเหงื่อออกเต็มไปหมด ม่านตาก็สั่นระริก...

พ่อเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร! เขาอยู่ที่แผนกสูตินรีเวชรอผลตรวจว่าใครจะยิงเข้าเป้า แต่อีกด้านหนึ่ง ย่ากลับกำลังเผชิญความเป็นความตายอยู่ในห้องผ่าตัด เรื่องนี้ถ้าหากถูกเปิดโปงออกไป เขาอย่างน้อยก็ต้องโดนถลกหนังสองชั้น!

...