บทที่ 1217 จะจากไปแบบนี้ได้ยังไง?

ซางเถียนเหรินครั้งนี้ถือว่าเสียหน้าจนป่นปี้ เขามองหยุนเหิง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เขาตื่นกลัวจริงๆ

คำโบราณว่าไว้ มีครั้งที่หนึ่งครั้งที่สอง ย่อมไม่มีครั้งที่สามครั้งที่สี่

แต่นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่ซางเถียนเหรินตกอยู่ในเงื้อมมือของหยุนเหิง

ทุกครั้งเขาคิดว่าตัวเองมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่ทุกครั้งก็จบลงอย่างอนาถ

แม้ว่าครั้งนี้จนถึงตอนนี้จะไม่ได้ทนทุกข์ทรมานเหมือนตอนถูกจับขังในครั้งที่สอง แต่การถูกอดัมส์ตบหน้า ความหวาดกลัวในใจของซางเถียนเหรินนั้นลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง