บทที่ 1222 มะเร็งบริเวณปากกระเพาะและตัวกระเพาะอาหาร

"ขอบคุณครับคุณอดัมส์!" หยุนเหิงขับรถไปพลาง ตอบกลับอย่างสุภาพไปพลาง ขณะที่อดัมส์กำลังพูด หยุนเหิงก็รู้สึกได้ว่าหน้าต่างระบบมีข้อความใหม่แจ้งเตือนขึ้นมา ตามนิสัยของระบบ น่าจะมีภารกิจใหม่มาอีกแล้ว และเป็นไปได้สูงมากว่าจะเกี่ยวข้องกับสิ่งที่อดัมส์เพิ่งพูดไป หยุนเหิงพูดคุยอย่างสุภาพกับอดัมส์ไปพลาง เรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาดูไปพลาง และก็เป็นไปตามคาด บนหน้าต่างระบบมีแจ้งเตือนภารกิจใหม่จริงๆ ภารกิจ: โรงพยาบาลที่แข็งแกร่งที่สุด ระยะที่หนึ่ง: โรงพยาบาลเป็นที่รู้จักในอย่างน้อยห้ามณฑล รางวัลเพิ่มเวลาใช้งาน +3000 ภารกิจสำเร็จแล้ว ระยะที่สอง: โรงพยาบาลเป็นที่รู้จักในอย่างน้อยสิบมณฑล รางวัลเพิ่มเวลาใช้งาน +3000 ภารกิจสำเร็จแล้ว ระยะที่สาม: โรงพยาบาลระดับนานาชาติ โรงพยาบาลเป็นที่รู้จักในต่างประเทศอย่างน้อยหนึ่งเมือง รางวัลเพิ่มเวลาใช้งาน +5000!

ภารกิจโรงพยาบาลที่แข็งแกร่งที่สุด ระยะที่หนึ่งสำเร็จไปตั้งแต่ตอนงานแสดงสินค้าตงเจียง ระยะที่สองสำเร็จหลังจากที่หยุนเหิงกลับมาจากประเทศอินทรี หลังจากงานประชุมสุดยอดผู้ประกอบการที่เมืองหลวงและเหตุการณ์ที่ประเทศอินทรี หยุนเหิงก็ติดคำค้นหายอดฮิตถึงสองครั้งซ้อน ภารกิจระยะที่สองจึงสำเร็จไปแล้ว ช่วงเวลาที่ผ่านมา ทักษะต่างๆ ของหยุนเหิงล้วนก้าวไปถึงระดับเก้า ขาดก็แต่เพียงการก้าวข้ามขีดจำกัด ดังนั้นช่วงนี้หยุนเหิงจึงไม่ค่อยได้สิ้นเปลืองเวลาใช้งานเท่าไหร่นัก ปัจจุบันยังมีเวลาใช้งานเหลืออยู่หกพันห้าร้อยชั่วโมง จากก่อนหน้านี้ที่มีแปดพันกว่าชั่วโมง ลดลงมาเหลือหกพันห้าร้อยชั่วโมง หลักๆ ก็หมดไปกับแผนกศัลยกรรม แผนกศัลยกรรมผลาญเวลามากกว่าแผนกอายุรกรรมจริงๆ นี่ขนาดว่าหยุนเหิงชอบทำคนไข้ตายในพื้นที่จำลองบ่อยๆ แล้วนะ อืม... นิสัยแบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย

"ไม่ทราบว่าความร่วมมือที่คุณอดัมส์พูดถึงคืออะไรครับ?" หยุนเหิงอ่านภารกิจในหน้าต่างระบบเสร็จ ก็เอ่ยถามอดัมส์ ความจริงก่อนหน้านี้หยุนเหิงไม่ค่อยรู้เรื่องตระกูลอดัมส์มากนัก เรียกได้ว่าก่อนจะรู้จักอดัมส์ เขาไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลนี้มาก่อนเลย กลุ่มทุนบอสตันอะไรนั่น หยุนเหิงก็ไม่ค่อยรู้จัก สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว กลุ่มทุนระดับท็อปในต่างประเทศอะไรพวกนั้น ไม่ค่อยมีใครมาสนใจหรอก จะมีก็แต่คนระดับหมี่เทียนหงเท่านั้นแหละถึงจะไปศึกษาทำความเข้าใจ เรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับตระกูลอดัมส์หลังจากนั้น หยุนเหิงก็ได้ยินมาจากหางอันเผิงกับเหอย่งเฟย ทั้งสองคนก็ไปหาข้อมูลมาจากอินเทอร์เน็ต ดูเหมือนว่ากลุ่มทุนบอสตันจะเข้ามามีบทบาทในวงการแพทย์ด้วย

"เรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบร้อนครับ" อดัมส์ยิ้มกล่าว "ตอนนี้รากฐานของโรงพยาบาลซีย่ายังถือว่าอ่อนแออยู่บ้าง การบริจาคของผมในครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นการลงทุนล่วงหน้า ถ้าใช้สำนวนหัวเซี่ยของพวกคุณก็คงเรียกว่า ส่งถ่านกลางหิมะ" อดัมส์ยิ้มออกมา จากการศึกษาข้อมูลตลอดสองวันนี้ บวกกับการที่หยุนเหิงรักษาอาการป่วยให้พ่อของเขา ทำให้อดัมส์เริ่มมีความคาดหวังบางอย่างต่อการแพทย์แผนจีน แต่ตอนนี้หมอระดับท็อปของโรงพยาบาลซีย่ายังมีน้อยเกินไป จากการทำความเข้าใจการแพทย์แผนจีนแบบคร่าวๆ ความคิดของอดัมส์ก็คล้ายๆ กับลอว์เรนซ์ก่อนหน้านี้ การจะปั้นคนขึ้นมาเองต้องใช้เวลา ดังนั้นทางที่ดีที่สุดคือการทำความร่วมมือกับโรงพยาบาลซีย่า แล้วนำไปทดลองใช้ในศูนย์การแพทย์ของพวกเขา ที่สำคัญที่สุดคือ ตระกูลอดัมส์กับลอว์เรนซ์มีจุดหนึ่งที่แตกต่างกัน ลอว์เรนซ์มักจะพิจารณาในมุมมองส่วนตัวมากกว่า ถ้าพูดถึงเรื่องอายุ ลอว์เรนซ์จะใส่ใจกับปัจจุบันมากกว่า อัลเลนส์เองก็เช่นกัน

แต่อดัมส์ไม่เหมือนกัน ตระกูลที่สืบทอดมายาวนานอย่างตระกูลอดัมส์ พวกเขาจะใส่ใจกับอนาคตระยะยาว มองการณ์ไกลกว่า ถึงขั้นยอมลงทุนปูทางสำหรับสิบปีหรือหลายสิบปีข้างหน้า ตระกูลใหญ่ให้ความสำคัญกับการสืบทอด ด้วยรากฐานของตระกูลอดัมส์ในปัจจุบัน พวกเขาไม่ได้เดือดร้อนกับผลกำไรเพียงเล็กน้อย ต่อให้วันนี้จะกำไรสักกี่ร้อยล้านหรือขาดทุนสักกี่ร้อยล้าน ก็ไม่มีความหมายอะไรกับตระกูลมากนัก สิ่งที่พวกเขาใส่ใจมากกว่าคือ กิจการที่มั่นคงยาวนาน เป็นประโยชน์ต่อตระกูลในระยะยาว และช่วยในการสืบทอดตระกูลต่อไป ตอนนี้อดัมส์มองเห็นแววของโรงพยาบาลซีย่า ประกอบกับหยุนเหิงกำลังรักษาอดัมส์ผู้เฒ่าอยู่ อดัมส์จึงยินดีบริจาคเงินห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อผูกมิตร ด้านหนึ่งก็เพื่อช่วยให้โรงพยาบาลซีย่าเติบโต อีกด้านหนึ่งก็เป็นผลดีต่อการร่วมมือกันในภายหลัง