บทที่ 1233 ไยต้องถอนรากถอนโคน

"ผู้อำนวยการโค่ว!"

หยุนเหิงเดินยิ้มเข้ามาทักทายอย่างอารมณ์ดี

โค่วเจิ้งฝานหัวเราะร่า หันไปพูดกับเจียงหย่วนเป่ยและฉีหยาผิง "เรียนรู้ไว้ซะ เจ้าเด็กนี่หัวไวจะตาย ฉันล่ะชอบจริงๆ เวลาคนเรียกฉันว่าผู้อำนวยการเนี่ย"

ฉีหยาผิงและเจียงหย่วนเป่ยต่างก็หัวเราะตาม

คำเรียกเดียวกัน ก็ต้องดูด้วยว่าใครเป็นคนเรียก หยุนเหิงแค่ล้อเล่นนิดหน่อย ผู้อาวุโสโค่วก็รู้สึกดีใจแล้ว แต่ถ้าเป็นพวกเขามันไม่เหมือนกัน เรียกผู้อาวุโสโค่วอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวน่ะดีแล้ว คำเรียกอย่างผู้อำนวยการโค่วนั้นพวกเขาไม่กล้าหรอก