บทที่ 136: แผนการรักษาของสวี่ชิว และความสามารถในการตัดสินใจทางคลินิกอันน่าทึ่ง

นี่ถือเป็นเรื่องปกติของการประชุมปรึกษาหารือทั้งโรงพยาบาล การกู้ชีพผู้ป่วยอาการวิกฤต โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นกระบวนการเช่นนี้ ในช่วงเริ่มต้น แนวทางการรักษามีเขียนไว้อย่างชัดเจน มีวิธีการรักษาให้เลือกใช้มากมาย แพทย์จากแต่ละแผนกต่างก็โต้เถียงกันอย่างเผ็ดร้อน เพื่อตัดสินใจว่าจะจัดการกับอาการใดก่อน แต่ ยิ่งรักษาไปถึงช่วงท้าย ก็ยิ่งรู้สึกหมดหนทาง วิธีการรักษาที่เลือกได้ก็น้อยลงเรื่อยๆ สิ่งที่แพทย์สามารถทำได้ก็น้อยลงทุกที ทำได้เพียงเลือกที่จะเงียบ แผนการรักษา มักจะเป็นการประนีประนอมอย่างต่อเนื่อง อันนี้ความเสี่ยงสูง แต่ถ้าไม่แก้ไขก็จะตาย—ก็ต้องทำ! มาตรการนั้นจะทำให้ผลการรักษาแย่มาก แต่ถ้าไม่จัดการคนไข้ก็จะเกิดภาวะพิษเหตุติดเชื้อ—ก็ต้องทำ! จนถึงที่สุด ถึงขนาดอาจจะเกิดวิธีการรักษาที่ขัดแย้งกันเองขึ้นมา แต่ความขัดแย้ง อย่างน้อยก็ยังหมายความว่าพอมีทางรอด รอจนถึงตอนที่หมดหนทางเยียวยาจริงๆ อาจจะไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว

“แสดงความเห็นกันหน่อยสิ จะปล่อยให้เขาแช่อยู่ในอุจจาระแบบนี้ต่อไปไม่ได้หรอกนะ ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดภาวะพิษเหตุติดเชื้อแน่ ถึงตอนนั้นเข้าไอซียูก็ไม่มีประโยชน์แล้ว” ผู้อำนวยการแผนกศัลยกรรมแผลไหม้กล่าวเสียงเข้ม

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ผู้อำนวยการอวี๋กล่าว “หรือว่าจะปล่อยไปเลยดีไหม ในอุจจาระมีแบคทีเรียเยอะมากจริงๆ แต่ ยังไงนี่ก็เป็นแบคทีเรียของตัวคนไข้เอง ระบบภูมิคุ้มกันของเขาก็ต่อสู้กับแบคทีเรียของตัวเองมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว ยังไงก็ดีกว่าการนำศัตรูที่ไม่คุ้นเคยเข้ามาเพิ่ม! พวกเราลองรักษาระบบภูมิคุ้มกันของเขาไว้ก่อน ขอแค่รักษาการทำงานของระบบภูมิคุ้มกันไว้ได้ แบคทีเรียพวกนี้น่าจะไม่สามารถสร้างปัญหาใหญ่อะไรได้!”

ผู้อำนวยการจางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าว “วิธีนี้ดูน่าเชื่อถือกว่าการใส่ท่อสวนทวารหนักแล้วเปลี่ยนยาบ่อยๆ ครับ” การใช้ยามากเกินไป จะทำลายกลุ่มจุลินทรีย์ดั้งเดิมในลำไส้ เมื่อใดที่จุลินทรีย์เสียสมดุล แบคทีเรียก่อโรคตามโอกาสอย่างเชื้ออีโคไล และกลุ่มแบคทีเรียร้ายอย่างเอนเทอโรคอคคัสในอุจจาระ ก็อาจจะขึ้นมามีอำนาจ ก่อให้เกิดการติดเชื้อครั้งใหญ่ทั่วร่างกายได้

แต่ตอนนั้นเอง สวี่ชิวที่เงียบมาตลอดกลับสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่าง “ถ้าปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม คาดว่าคนไข้คงอยู่ได้อีกไม่กี่วัน...” ทันทีที่สิ้นเสียงของสวี่ชิว สายตาที่ร้อนแรงของทุกคนก็จับจ้องมาที่เขาทันที แม้แต่ผู้อำนวยการอวี๋เองก็ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง กล่าวว่า “บอกการวินิจฉัยของเธอมาสิ!”