บทที่ 153: แผนกฉุกเฉินยามดึก พยาบาลน้อยตกตะลึง

บาดทะยัก เมื่อหลายสิบปีก่อนเป็นโรคที่พบได้บ่อยในโรงพยาบาลตำบล มักจะเป็นชาวนา คนทำงานในป่า หรือคนงานก่อสร้าง

แต่ปัจจุบัน ด้วยการพัฒนาของเทคโนโลยีทางการแพทย์ คนส่วนใหญ่ที่มีความเสี่ยงในการทำงาน หน่วยงานก็จะจัดให้ฉีดท็อกซอยด์ป้องกันบาดทะยักรวมกัน ซึ่งสามารถป้องกันได้ประมาณสิบปี ดังนั้น บาดทะยักในปัจจุบันจึงพบได้น้อยมาก โรงพยาบาลรัฐบาลชั้นนำหลายแห่ง หนึ่งปีอาจจะยังไม่เจอผู้ป่วยบาดทะยักเลยสักราย

แต่ หลิวซู่ซู่ไต่เต้ามาจากโรงพยาบาลตำบล เธอเคยตามแพทย์ในตอนนั้นดูแลผู้ป่วยบาดทะยักมาแล้วหลายราย ในนั้นมีสองประเด็นที่สำคัญที่สุดคือ—

1. ผู้ป่วยต้องอยู่ห้องเดี่ยว ปิดหน้าต่าง เพราะปัจจัยใดๆ ก็ตาม เช่น เสียง แสง น้ำ ความร้อน อาจกระตุ้นให้เกิดอาการกล้ามเนื้อกระตุกเกร็งได้ ถึงขนาดที่แพทย์ยังต้องพยายามลดการตรวจวอร์ดให้น้อยลง ตอนตรวจวอร์ดก็ทำได้เพียงเปิดไฟดวงเล็กๆ เข้าไปในความมืด เพื่อหลีกเลี่ยงการกระตุ้น

2. ต้องมีญาติอย่างน้อยสองคนสลับกันเฝ้าไข้! สำหรับผู้ป่วยรายอื่น ต่อให้ญาติไม่อยู่ ผู้ป่วยเองก็สามารถกดกริ่งเรียกพยาบาลเพื่อขอความช่วยเหลือได้ แต่คนที่บาดทะยักมีอาการกระตุกเกร็ง กล้ามเนื้อทั่วร่างกายจะตึงแข็ง เป็นไปไม่ได้เลยที่จะกดกริ่งขอความช่วยเหลือเองได้ เมื่อก่อนผู้ป่วยบาดทะยักจำนวนมาก ก็เพราะไม่ได้รับการดูแลอย่างทันท่วงที สุดท้ายก็เสียชีวิตจากการหายใจล้มเหลวเนื่องจากกล้ามเนื้อหายใจกระตุกเกร็งอย่างโดดเดี่ยว กว่าแพทย์พยาบาลจะมาพบ ศพก็เย็นชืดไปแล้ว ตั้งแต่นั้นมา ผู้ป่วยบาดทะยักทุกคน จะต้องมีญาติสลับกันเฝ้าไข้ ไม่สามารถละสายตาได้แม้แต่วินาทีเดียว

หลังจากฟังคำอธิบายของหลิวซู่ซู่แล้ว ใบหน้าของคนไข้ก็ซีดเผือด ตกใจจนตัวสั่น แล้วกล่าว “ได้ครับ ผม ผมจะรีบโทรศัพท์เรียกภรรยามาเดี๋ยวนี้เลย!”