บทที่ 183: เมฆหมอกจางหายเห็นตะวัน! ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

เมื่อสวี่ชิวมาถึง ห้องผู้ป่วยก็วุ่นวายเหมือนจับปูใส่กระด้งแล้ว โจวหัว, เหอไห่ และคนอื่นๆ กำลังทำการใส่ท่อช่วยหายใจ พยาบาลคนอื่นๆ ก็กำลังทำความสะอาดลิ่มเลือดที่เต็มพื้น ขณะเดียวกันเครื่องมือต่างๆ ข้างเตียงก็ส่งเสียงดังติ๊ดๆ บ่งบอกว่าสถานการณ์ของคนไข้วิกฤตเพียงใด

“หมอสวี่!”

“ในที่สุดก็มาแล้ว!”

“เร็วเข้า หลีกทางเร็ว!”

ในห้องผู้ป่วย พร้อมกับการเข้ามาของสวี่ชิว บรรยากาศที่ตึงเครียดแต่เดิมก็พลันผ่อนคลายลงชั่วขณะ ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่มีเหตุผล—ราวกับว่าขอแค่สวี่ชิวอยู่ที่นี่ ชีวิตของคนไข้ก็จะปลอดภัย