บทที่ 188: โรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่เป็นทีมแจกันดอกไม้เหรอ?

วันเวลาของการสอบเข้าปริญญาโทนั้นน่าเบื่อมาก วันแรกตอนเช้าคือวิชาทฤษฎีการเมืองและอุดมการณ์ ตอนบ่ายคือภาษาอังกฤษ

ด้านการเมือง สวี่ชิวจัดการได้อย่างอยู่หมัด ชาติก่อนเขาอยู่ในวงการระดับสูงมานาน แม้ว่าจะไม่ชอบสุงสิงกับคนในแวดวงข้าราชการ แต่ก็ทนไม่ได้ที่คนเก่งๆ ในแวดวงข้าราชการต่างก็มาเอาอกเอาใจเขา ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นสัญชาตญาณทางการเมือง หรือความตระหนักรู้ต่างๆ สวี่ชิวก็ถือได้ว่าเป็นจิ้งจอกเฒ่าแล้ว ทั้งลักษณะพิเศษ, แนวทาง, การใช้คำก็พิถีพิถันและเป็นมืออาชีพ บวกกับหลายเดือนที่ผ่านมาสวี่ชิวท่องจำอะไรมามากมาย ก็เขียนจนเสร็จได้อย่างคล่องแคล่ว

ภาษาอังกฤษตอนบ่ายยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ เขาอ่านวารสารต่างประเทศเป็นประจำ ตอนเขียนเปเปอร์ก็แทบจะไม่ต้องใช้พจนานุกรมเลย นอกจากคำศัพท์เฉพาะทางที่หาได้ยากบางคำ สวี่ชิวโดยพื้นฐานแล้วก็สามารถใช้งานได้อย่างสบายๆ หลังจากผ่านการขัดเกลาจากวารสารชั้นนำต่างประเทศและการประชุมสุดยอดนานาชาตินับไม่ถ้วนแล้ว การเขียนข้อสอบภาษาอังกฤษสำหรับนักศึกษาปริญญาโท ก็ไม่ได้มีความยากอะไร

...

หลังจากสอบภาษาอังกฤษเสร็จ สวี่ชิวเดินออกจากสนามสอบของมหาวิทยาลัยหลินไห่ ก็บังเอิญเจอกับเฉินเฉี่ยว “อาจารย์!!” เฉินเฉี่ยวเห็นสวี่ชิวอยู่ที่สนามสอบข้างๆ ก็ประหลาดใจและดีใจอย่างยิ่ง อาจารย์ของตัวเอง กับตัวเองสอบเข้าปริญญาโทปีเดียวกัน!