บทที่ 217: โรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่? ไม่ใช่ โรงพยาบาลสวี่ชิวต่างหาก!

เสิ่นหัวหรี่ตาลง “เธอนี่มันช่างรู้ความจริงๆ เด็กคนนั้นสวี่ชิว มีพรสวรรค์ด้านศัลยกรรมสมองมากนะ เป็นเพชรที่เจียระไนได้ เป็นเพชรที่เจียระไนได้จริงๆ!”

ถังอวิ๋นซูหัวเราะแล้วกล่าว “เมื่อหลายเดือนก่อนฉันก็เคยพูดถึงเขากับท่านแล้วนะคะ ตอนนั้นท่านยังกำลังโกรธเรื่องที่มาเอดะ โมริ จากไปอยู่เลย” ความสัมพันธ์ส่วนตัวของคนทั้งสองไม่ได้แย่ ถือเป็นเพื่อนต่างวัย

เสิ่นหัวไม่โกรธ หัวเราะเหอะๆ “วงการนี้มันกินวุฒิ กินประสบการณ์ ฉันจะไปคิดได้ยังไงว่า หมออายุยี่สิบสี่ปีคนหนึ่งจะมีฝีมือขนาดนี้จริงๆ...” ถังอวิ๋นซูถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “พูดตามตรงนะคะ ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะ”

หลังจากคุยเล่นกันอีกสองสามประโยค เสิ่นหัวก็พลันเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงมีความชื่นชมเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน กล่าวว่า “เธอลองว่ามาสิ ถ้าฉันรับสวี่ชิวเป็นลูกศิษย์สายตรง จะเป็นยังไง?” ถังอวิ๋นซูกำลังดื่มน้ำอยู่พอดี ถูกคำพูดนี้ทำให้สำลัก ไออยู่ครึ่งค่อนวันถึงจะสงบลง

เสิ่นหัวเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “อวิ๋นซู นี่มันท่าทีอะไรของเธอ” ถังอวิ๋นซูเช็ดคราบน้ำให้สะอาด ไอแห้งๆ แล้วกล่าว “ท่านประธานคะ ท่านไม่ได้ไม่รับนักเรียนมาสิบกว่าปีแล้วไม่ใช่เหรอคะ ตอนนี้ทำไมถึงกลับมาลงสนามอีกครั้ง แถมยังรับเป็นลูกศิษย์สายตรงอีก?”