บทที่ 220: ด้วยพลังของตนเอง พลิกสถานการณ์ความล้าหลังของต้าเซี่ย!

หวังฝานชะโงกศีรษะมองเข้าไปข้างใน รองผู้อำนวยการจินอวี้เฉิงถึงกับกุมขมับ ล้วนมาจากแผนกฉุกเฉินเหมือนกัน ดูสวี่ชิวสิ สงบนิ่งดุจเมฆาลอยลม แล้วดูแกสิ ลับๆ ล่อๆ!

หวังฝานยิ้มอย่างซื่อๆ ถือโอกาสที่การประชุมวิชาการเข้าสู่ช่วงผ่อนคลาย แบกกระเป๋าใบใหญ่เข้ามา เขาเหลือบมองแวบหนึ่ง เวทีบรรยายน่าจะไม่ได้ แถวแรกล้วนเป็นตัวแทนของโรงพยาบาลอื่น หวังเฉิงเต๋อก็เป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาล ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็วางกระเป๋าใบใหญ่ลงบนโต๊ะตรงหน้าจินอวี้เฉิง

หวังเฉิงเต๋อเกือบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ จะว่าอัจฉริยะด้านการขายคนนี้ไม่มีสายตาก็ไม่ใช่ เขารู้ว่าไม่ควรทำให้แขกเสียหน้า และก็ไม่ควรไปยั่วยุผู้อำนวยการโรงพยาบาล แต่... แกวางบนพื้นไม่ได้รึไง? จินอวี้เฉิงหน้าดำคล้ำ ก็ไม่คิดจะถือสากับเจ้าเด็กโง่คนนี้แล้ว

หวังฝานได้รับการอนุญาตแล้ว เขาหยิบวารสารพิเศษที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ทางการแพทย์ทำงานล่วงเวลาเร่งทำออกมาจากกระเป๋า วารสารฉบับนี้แตกต่างออกไปเล็กน้อย หลุดออกจากแผนกฉุกเฉิน จัดทำร่วมกันโดยฝ่ายประชาสัมพันธ์ทางการแพทย์, ฝ่ายการแพทย์ และสำนักงานผู้อำนวยการโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ และอื่นๆ เนื้อหายังคงเป็นสวี่ชิว แต่ประเด็นที่เน้นกลับแตกต่างออกไป โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นการเขียนบทความเกี่ยวกับการผ่าตัดที่สวี่ชิวทำในแผนกศัลยกรรมสมอง ยังได้เน้นย้ำถึงการพัฒนาของแผนกศัลยกรรมสมองโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่เป็นพิเศษ

แน่นอนว่า ทางฝั่งนี้จริงๆ แล้วไม่ได้มีรากฐานอะไรมากนัก ภาคใต้เดิมทีก็ไม่ใช่ดินแดนที่อุดมไปด้วยบุคลากรด้านศัลยกรรมสมอง ตลอดมา สาขาที่ล้ำสมัยอย่างระบบประสาท, สมอง ล้วนกระจุกตัวอยู่รอบๆ สองมหานครใหญ่อย่างเทียนตู, ม๋อตู โดยมีโรงพยาบาลเทียนถานเป็นแกนกลาง แผ่ขยายไปยังพื้นที่โดยรอบ ดังนั้น สิ่งที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่พอจะเอามาอวดได้ จริงๆ แล้วก็มีแค่สวี่ชิวคนเดียว แต่กลับกลายเป็นว่าความสามารถของสวี่ชิวแข็งแกร่งเกินไป อาศัยแค่ชื่อของเขาคนเดียว ก็แบกรับขีดจำกัดสูงสุดของทั้งโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ไว้ได้ ขนาดตัวแทนของโรงพยาบาลเทียนถานเห็นวารสารพิเศษฉบับนี้ ก็ยังไม่กล้าพูดอะไรมาก