บทที่ 229: วันนั้นคงจะไม่ไกลเกินไป

เขารู้จักนิสัยของอาจารย์ตัวเองดีเกินไปแล้ว ตาเฒ่าคนนี้ไม่เคยปฏิบัติต่อนักเรียนเหมือนนักเรียนเลย เขากับศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก วันไหนไม่โดนด่า ในฝันก็ยังยิ้มได้ ปีนั้นยังเคยถูกหลอกบอกว่า “มีพยาบาลน้อยเยอะเป็นพิเศษ” ผลคือพาพวกเขาไปยังชายแดน เป็น “แพทย์ทหาร” ฟรีๆ ให้กับทหารที่มือแข็งเพราะความหนาวในหิมะตกหนักอยู่หนึ่งปี

“เดี๋ยวก่อน” ในตอนนี้ เมื่อเห็นไต้เจี้ยนเย่ล้วงกระเป๋ากางเกง แววตาของเขาก็พลันลังเลขึ้นมาทันที รีบกล่าว “ท่านจะให้ของบ้าอะไรผมอีก?”

เมื่อไต้เจี้ยนเย่ถูกจับได้ ก็หัวเราะเหอะๆ สองที มือดึงออกจากกระเป๋า จากนั้นก็พลันดึงผมบนหัวตัวเองทีหนึ่ง ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วโป้งมีผมขาวอยู่สองสามเส้น “นี่ ให้แก” ยัดผมใส่ให้หวังเฉิงเต๋ออย่างรังเกียจ พอหันไปมองสวี่ชิว บนใบหน้าก็กลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง มีความรู้สึกเหมือนรักหลานข้ามรุ่นอยู่บ้าง

“ที่สภาวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีนนี่ ก็เป็นสถานศักดิ์สิทธิ์ของการวิจัยและวิชาการจริงๆ... ครั้งหน้าถ้าเธอมาอีก ฉันจะช่วยทำบัตรผ่านเข้าออกให้ พาเธอเดินชมรอบๆ” ไต้เจี้ยนเย่กล่าวพลางเอามือไพล่หลัง หวังเฉิงเต๋อมองดูไต้เจี้ยนเย่ แล้วก็มองดูสวี่ชิว ไม่รู้ว่าทำไม เขากลับรู้สึกว่า ครั้งหน้าที่สวี่ชิวมา อาจจะไม่ได้มาในฐานะนักท่องเที่ยวแล้ว บางที อาจจะเป็นศาสตราจารย์, เป็นนักวิชาการสภาฯ, ถูกผู้อำนวยการสภาวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีนเชิญเข้ามาอย่างนอบน้อม... และวันนั้น คงจะไม่ไกลเกินไป

...