บทที่ 234: ยาตัวนี้ อาจจะคร่าชีวิตคนนับไม่ถ้วน!

ในโรงพยาบาล บนโต๊ะทำงานของสวี่ชิวก็มักจะมีกองขนมตั้งเป็นเจดีย์อยู่เสมอ ยังมีอาหารเสริมมื้อพิเศษที่อุดมสมบูรณ์ต่างๆ นานา ตอนนี้พอมาอยู่ข้างนอก กินข้าวแป๊บเดียว ในชามก็กองขึ้นมาเป็นเจดีย์ลูกย่อมๆ แล้ว ไข่เจียว, น่องไก่, คุณแม่ๆ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความประหยัดเหล่านี้, ใช้น้ำใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด, แสดงออกถึงความขอบคุณและความห่วงใยที่มีต่อสวี่ชิว

ทันใดนั้นฉินฉีอินก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาบ้าง ถ้าหากจะถามเธอว่า อุดมการณ์ร่วมกันของหมอคืออะไร ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะตอบว่า สิ่งที่แพทย์ทุกคนใฝ่หา, ก็คงจะเป็นสวี่ชิวในตอนนี้แหละ ไม่มีอะไรที่จะทำให้สะเทือนใจได้มากกว่าการทุ่มเทสุดกำลังเพื่อช่วยชีวิตคนคนหนึ่งกลับมา, และญาติคนไข้ก็รู้ว่าคุณเหนื่อยมาก, และกำลังใช้วิธีการของพวกเขาตอบแทนน้ำใจ

...

ขนาดแม่ของเสิ่นก็ยังไม่คาดคิดว่า, อาหารมื้อนี้ที่เธอเปิดครัวเล็กๆ, จะกลายเป็นอาหารร้อยบ้านไปได้ ตอนที่กำลังกินข้าว, ทุกคนก็พูดคุยเรื่องสนุกๆ ในชีวิตประจำวันกันอย่างสบายๆ

สวี่ชิวพลันถามขึ้น “คุณก่อนหน้านี้เคยอยู่ในวงการยาเหรอครับ?” แม่ของเสิ่นยิ้มแล้วกล่าว “พูดให้ถูกก็คือ, ฉันกับสามีล้วนแต่เป็นผู้พัฒนายาตัวใหม่ค่ะ, เกือบจะได้ผลสำเร็จแล้ว, เพียงแต่ต่อมาเกิดเรื่องขึ้นบางอย่าง, พวกเราที่เป็นแกนหลักทางเทคนิคภายในก็เกิดความขัดแย้งกัน, ฉันกับสามีก็เลยกลับประเทศมา”