บทที่ 243: พาอาจารย์ที่ปรึกษาไปเป็นนักวิชาการฉางเจียง!

และพร้อมกับการที่ผลของยาเพิ่มสมาธิหมดลง กลับคืนสู่สภาวะเดิมแล้ว สวี่ชิวถึงได้สัมผัสได้อย่างลึกซึ้งถึงความโง่เขลาของตัวเอง หรือจะพูดว่า—ช่องว่างอันใหญ่หลวงระหว่างตัวเองกับสมองที่สมบูรณ์แบบ

เขาเงยหน้าขึ้นมา แววตากระจัดกระจาย นอกประตูกระจก คือผู้ช่วยของผู้อำนวยการหวง นักวิจัยระดับสูงคนหนึ่ง สีหน้าของเขาตื่นตระหนกอย่างยิ่ง ขอบตาดำคล้ำแทบจะห้อยลงมาถึงถุงใต้ตาแล้ว สีหน้าก็ซีดเผือดเป็นกระดาษ

เมื่อเห็นภาพนี้ สวี่ชิวถึงได้ค่อยๆ ฟื้นสติกลับมา ถอนหายใจเบาๆ ทุกคนต่างก็ลำบาก...

สวี่ชิวเหลือบมองกระดาษร่างบนโต๊ะ จากนั้นก็ดึงประตูกระจกเปิดออก แล้วกล่าว “มีเรื่องอะไรครับ?”

“ผู้อำนวยการสวี่ครับ ผู้อำนวยการของห้องปฏิบัติการหลายแห่งล้มลงแล้ว...” ล้มลง?