บทที่ 252: หมอคนนี้ เก่งจนทำให้คนสิ้นหวัง!

สีหน้าของหลินเสียเหมือนกับกินแมลงวันเข้าไป ที่แท้ฉันก็เป็นแค่ของเล่นแก้เครียดของพวกแกสองคนสินะ...

“ช่างมันเถอะ ช่างมันเถอะ” หลินเสียโบกมือ ขยับไปข้างๆ สองก้าว

ก่อนจะมา เดิมทีเขาคิดจะมาคุยกับสวี่ชิวเรื่องปัญหาบางอย่างเกี่ยวกับการออกแบบกระดูกเทียม เปเปอร์ที่สวี่ชิวเขียนก่อนหน้านี้ 《การประเมินผลการรักษาหลังการผ่าตัดฟื้นฟูด้วยกระดูกเทียมไทเทเนียมอัลลอยด์ที่พิมพ์สามมิติหลังการตัดเนื้องอกส่วนปลายของกระดูกหน้าแข้ง》 เคยกล่าวถึงรายละเอียดการออกแบบของกระดูกเทียมไทเทเนียมอัลลอยด์ ในนั้นมีบางส่วนที่มีคุณค่าในการขุดคุ้ยอย่างลึกซึ้ง ถ้าหากสำเร็จ ก็น่าจะทำให้เทคโนโลยีการพิมพ์กระดูกเทียมที่พัฒนาแล้วนั้นสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นไปอีก ประมาณการอย่างอนุรักษ์นิยมก็คงไม่ใช่ธุรกิจแค่เพียงหลายสิบล้าน แต่ถึงขั้นหลายร้อยล้าน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่สำคัญ

แต่ตอนนี้ เมื่อได้ฟังสวี่ชิวกับท่านนักวิชาการเฉินคุยกันเรื่องกานอันหนิงกับหลอดเลือดเทียม ที่เกี่ยวพันกับตลาดมูลค่าแสนล้าน แถมหน่วยยังเป็นดอลลาร์สหรัฐ เขาก็ถึงกับใบ้กินไปเลย ที่แท้แล้วก็ยังเป็นเพราะตัวเองพึงพอใจง่ายเกินไป...

หลินเสียมองสวี่ชิวอย่างลึกซึ้ง ครั้งแรกที่ได้เจออัจฉริยะหนุ่มคนนี้ เขายังเป็นเพียงหมอหนุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมห้อง ตอนเสนอความคิดเห็นก็ยังถูกผู้อำนวยการโรงพยาบาลตำหนิ แต่ไม่นานมานี้เอง เขากลับได้กลายเป็นป้ายโฆษณาของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่ไปแล้ว ที่สำคัญยังสามารถพูดคุยกับบุคคลระดับนักวิชาการเฉินได้อย่างคล่องแคล่ว และยังได้แบกรับความคาดหวังที่คนธรรมดาไม่มีทางสัมผัส หรือแม้แต่จินตนาการถึงได้