บทที่ 255: การอวดฝีมืออันงดงาม รางวัลสำหรับปรมาจารย์ทางการแพทย์!

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กดเบ้าตาลงบนเลนส์ตาของกล้องจุลทรรศน์ จากนั้น ม่านตาของหลิ่วซื่อก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว ขนาดการหายใจก็ยังเร่งขึ้นหลายส่วน

ใต้เลนส์ หางเส้นนั้นที่ควรจะถูกสับเป็นเนื้อบดห้าสิบท่อน ในตอนนี้กลับฟื้นคืนสภาพเดิม หากไม่ใช่เพราะรอยเย็บที่ปรากฏขึ้นทุกๆ 3.5 มิลลิเมตร เขาถึงกับจะสงสัยว่าสวี่ชิวเปลี่ยนหางเส้นใหม่! “ทำได้อย่างไร!”

เขาขยับกล้องจุลทรรศน์ อยากจะหาร่องรอยบางอย่างผ่านรอยเย็บที่เรียบร้อย ไม่นาน สีหน้าของเขาก็ยิ่งตกตะลึงมากขึ้น ท่อนนี้ คือการเย็บต่อเนื่องแบบล็อคขอบแนวตั้งแบบฝัง ท่อนถัดไปก็ใช้การเย็บใต้ผิวหนัง ที่ทำให้ตกตะลึงที่สุดคือการเย็บต่อเนื่องแบบธรรมดาของสวี่ชิว เขาใช้ไหมเส้นเดียวร้อยลงมา “ติด” หางสิบท่อนเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ แม้จะอยู่ใต้กล้องจุลทรรศน์ ก็มองไม่เห็นแรงตึงระหว่างผิวหนังของหางเลย ยิ่งไม่มีการทิ้งช่องว่างใดๆ ไว้!

“เดี๋ยวนะ นี่มัน... การเย็บแบบตัว U?” หลิ่วซื่อกลั้นหายใจ ค่อยๆ ขยับเลนส์ ในขอบเขตการมองเห็น ส่วนต้นของหลอดเลือดแดงหางหนูสอดเข้าไปในส่วนปลาย ไหมเย็บเข้าจากแกนยาวของหลอดเลือดส่วนปลาย ระยะห่างจากขอบคือศูนย์จุดสี่มิลลิเมตร จากนั้นก็ร้อยทะลุจากนอกเข้าในทั้งชั้น ต่อมาก็ออกมาจากส่วนต้น กลับมายังตำแหน่งที่ห่างจากจุดเข้าเข็มศูนย์จุดสองมิลลิเมตร ประกอบกันเป็นการเย็บรูปตัว “U” ที่สมบูรณ์แบบ และนี่ ก็คือหนึ่งในวิธีการผ่าตัดเย็บหลอดเลือดขนาดเล็กที่คลาสสิกที่สุด

หลอดเลือดแดงของหางหนู บริเวณที่เล็กที่สุดมีเพียง 0.2 มิลลิเมตรเท่านั้น จะว่ายากก็ไม่ยาก ไหมเย็บก็แค่มีความหนาหนึ่งในสิบของเส้นผมเท่านั้นเอง สำหรับหมอที่ทำการผ่าตัดต่ออวัยวะที่ขาดแล้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนถือเป็นพื้นฐาน ในแวดวงการต่ออวัยวะที่ขาด มีคำกล่าวว่า “อยากจะเข้าวงการ ต้องเย็บหางหนูให้ได้ร้อยเส้นก่อน อัตราการไหลเวียนของเลือดต้องสูงถึง 99% ขึ้นไป”