บทที่ 281: ในวินาทีนี้ ข้ายินดีลุยน้ำลุยไฟเพื่อสวี่ชิว!

ใครจะไปคาดคิดได้ว่า เมื่อสี่ชั่วโมงก่อน เขายังคงกลุ้มใจกับความยากลำบากในการดำเนินงานของสถาบันวิจัยหลินไห่อยู่เลย?

เจ็ดสิบล้าน ถ้าใช้อย่างประหยัด เดือนละสิบล้าน ก็ยังพอใช้ได้ครึ่งปี สามารถประคองไปจนถึงวันที่เงินอุดหนุนจากมณฑลไป๋อวิ๋นลงมาได้อย่างแน่นอน เช่นนี้แล้ว การวิจัยและพัฒนาของสวี่ชิวในขั้นต่อไป ก็จะสามารถลงมือทำได้อย่างเต็มที่แล้ว

“เผาเงินจริงๆ” สวี่ชิวพึมพำกับตัวเอง การจะให้หลอดเลือดเทียมเกิดผลสำเร็จ คาดว่าจะต้องใช้เงินหลายร้อยล้าน หรืออาจจะมากกว่านั้น ดูเหมือนจะน่ากลัว แต่เมื่อเทียบกับโครงการที่น่ากลัวจริงๆ แล้ว ก็เป็นเพียงขนหน้าแข้งไม่ร่วง เช่น เครื่องปฏิกรณ์ทดลองนิวเคลียร์ความร้อนระหว่างประเทศในสาขาฟิสิกส์ โครงการคาดว่าจะใช้เงินหนึ่งแสนล้าน และมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะไม่เกิดผลสำเร็จ เป็นเพียงการก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวเล็กๆ สู่เป้าหมายสุดท้ายคือนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้เท่านั้น เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สวี่ชิวก็พลันเงียบไปครู่หนึ่ง

เขาโทรหาเริ่นเชา ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยหลินไห่คนปัจจุบัน หลังจากทักทายกันครู่หนึ่งก็เอ่ยถาม “ตอนนี้นักวิจัยพวกนี้ เงินเดือนเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณเท่าไหร่ครับ?” เริ่นเชาประหลาดใจเล็กน้อย เขานึกว่าสวี่ชิวจะถามถึงความคืบหน้าของการวิจัย หรือว่าช่วงสองสามสัปดาห์นี้มีการค้นพบอะไรใหม่ๆ บ้าง ส่วนเรื่องเงินเดือน เขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจจริงๆ

เริ่นเชาสอบถามคนจากฝ่ายการเงินแล้ว ถึงได้ให้คำตอบ “ปัจจุบัน ผมรับเป็นเงินเดือนรายปี ประมาณเจ็ดแสนครับ”