บทที่ 288: เขตหวงห้ามไม่อาจล่วงล้ำได้งั้นรึ? ข้าก็จะขอลองบุกเข้าไปดูสักตั้ง!

ภายในห้องทำงาน หยางเฉินซีและสวี่ชิวนั่งอยู่ตรงข้ามกัน นอกจากนี้ยังมีเริ่นเชา, หัวหน้าหวง, หัวหน้าเหลย และผู้รับผิดชอบกลุ่มวิจัยอีกสี่คน ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟ บนโต๊ะทำงานกองซ้อนไปด้วยเอกสารเป็นตั้งๆ ทั้งหมดเป็นผลงานที่สถาบันวิจัยหลินไห่ทำขึ้นหลังจากที่สวี่ชิวเข้ามาเป็นผู้นำโครงการ และยังมีข้อมูลที่รวบรวมมาจากกลุ่มวิจัยต่างๆ

“นี่…เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” หยางเฉินซีพลิกดูสองสามฉบับอย่างลวกๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาแต่เดิมคิดว่าศักยภาพการวิจัยของทางหลินไห่นั้นอ่อนแอมาก การวิจัยเกี่ยวกับหลอดเลือดเทียมก็คงไม่ได้ลึกซึ้งอะไรนัก แต่เมื่อกวาดตาดูสองสามครั้ง เนื้อหาทางเทคนิคกลับได้มาตรฐานอย่างแน่นอน และเกือบทั้งหมดมุ่งเป้าไปที่การจำลองหลอดเลือดธรรมชาติให้สมบูรณ์แบบ ถึงขนาดที่ว่า ในนี้ยังได้เผื่อขั้นตอนการจัดการสำหรับเทคโนโลยีการพิมพ์ระดับจุลภาคและการปั่นเส้นใยด้วยไฟฟ้าสถิตไว้ด้วย

ยกตัวอย่างเช่น เยื่อบุชั้นในของหลอดเลือดเทียม ก็จำเป็นต้องใช้การปั่นเส้นใยด้วยไฟฟ้าสถิต เช่นนี้แล้วถึงจะสามารถทำความพรุนได้มากกว่าหกสิบห้าเปอร์เซ็นต์ เพื่อรองรับการยึดเกาะและการเจริญเติบโตของเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือด และเทคโนโลยีนี้ ไม่ว่าจะเป็นพารามิเตอร์ของกระบวนการ หรือระบบผสมต่างๆ ในการจัดการหลังการผลิต ล้วนต้องอาศัยอุปกรณ์ที่ทันสมัย ในด้านนี้ประเทศยังคงอ่อนแอมาก ประสิทธิภาพทางกลของเมทริกซ์เส้นใยที่ปั่นด้วยไฟฟ้ายังคงไม่ถึงระดับของต่างชาติเมื่อสิบปีก่อน ผู้ที่สามารถทำขั้นตอนนี้ให้สำเร็จได้ ในประเทศมีเพียงอุปกรณ์ชุดนั้นที่หยางเฉินซีกำลังเตรียมจะขนส่งมาเท่านั้น นั่นก็หมายความว่า… สถาบันวิจัยหลินไห่ ตั้งแต่ตอนที่ออกแบบ ก็ได้หมายตาอุปกรณ์ของโรงพยาบาลฟู่ไว่ไว้แล้วงั้นรึ? เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของหยางเฉินซีก็แปลกประหลาดอย่างยิ่ง ตอนนั้นการแข่งขันต้าเซี่ยไนฟ์มาสเตอร์น่าจะยังไม่เริ่มเลยด้วยซ้ำ… ตัวเองยังไม่ได้คิดจะดึงตัวสวี่ชิวเลย แต่ผลปรากฏว่าทางหลินไห่กลับคิดที่จะนำเข้าอุปกรณ์และเทคโนโลยีจากโรงพยาบาลฟู่ไว่แล้ว!

“พวกคุณวิจัยกันมากี่ปีแล้วล่ะ?” หยางเฉินซีถอนหายใจอย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยถาม ผลงานเหล่านี้ มีน้ำหนักอย่างยิ่งจริงๆ แม้ว่าจะอยู่ที่โรงพยาบาลฟู่ไว่ เกรงว่าก็คงต้องใช้เวลาหลายปีในการวิจัยเชิงลึก

เริ่นเชาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “ประมาณสองเดือนครับ”