บทที่ 302: ข้าแค่ต้องการจะพิสูจน์ตัวเอง!

การปีนป่ายสู่ยอดเขาสูงสุดของวงการศัลยกรรมทางมือ นี่เคยเป็นความฝันตลอดชีวิตของเขา แต่กลับถูกผู้ป่วยที่เขาเพิ่งจะรักษาหายดี ใช้มือข้างนั้นหยิบมีดทำครัวขึ้นมาฟันเส้นเอ็นและเส้นประสาทที่มือของหวังเฉิงเต๋อจนขาดสะบั้นในบ่ายวันหนึ่งเมื่อสิบกว่าปีก่อน แม้ว่าในภายหลังจะพยายามซ่อมแซมอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังคงทิ้งความบกพร่องทางการใช้งานอย่างถาวรและผลข้างเคียงไว้ ถึงขนาดที่ว่า ตลอดหลายปีมานี้ เขาทำได้เพียงทุ่มเทพลังงานไปกับการบริหารโรงพยาบาล พออยากจะทำขึ้นมาบ้างก็ไปสอนนักเรียน ทำวิจัยเชิงทฤษฎีเล็กๆ น้อยๆ ใครๆ ก็บอกว่าเขาคือยักษ์ใหญ่ในวงการทฤษฎีศัลยกรรมทางมือ แต่ใครจะรู้บ้างว่า หวังเฉิงเต๋อคิดว่ายักษ์ใหญ่เชิงทฤษฎีมันก็แค่เรื่องไร้สาระ เขาแค่อยากจะจับมีดผ่าตัด! ทว่า มือของเขาที่แม้แต่ถือปากกานานๆ ก็ยังสั่นอย่างบ้าคลั่ง ถูกกำหนดมาแล้วว่าเขาจะไม่มีวันได้กลับไปยืนในตำแหน่งศัลยแพทย์หลักได้อีก

อีกด้านหนึ่ง เขาเคยเป็นอัจฉริยะด้านศัลยกรรมทางมือที่เจิดจรัสที่สุด ทฤษฎีที่เขาเสนอก็มีความยากค่อนข้างสูง แพทย์ที่มีความสามารถพอที่จะนำไปปฏิบัติได้นั้นมีไม่มากนัก ไม่มีใครเต็มใจที่จะเสียพลังงานไปกับวิธีการผ่าตัดใหม่ๆ ที่ว่านี้ศัลยกรรมทางมือของต้าเซี่ยนั้นเป็นอันดับหนึ่งของโลกแล้ว เพียงแค่การวิจัยและเทคโนโลยีล้ำสมัยของศาสตราจารย์และปรมาจารย์ด้านศัลยกรรมทางมือหลายท่าน ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขายุ่งจนหัวหมุนแล้ว ใครจะไปสนใจหวังเฉิงเต๋อคนหนึ่ง?

หวังเฉิงเต๋อย่อมทราบจุดนี้ดี หลายปีมานี้ เขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้ตัวเองเลิกฝันเฟื่อง พอดีกับตอนที่เขากำลังจะลืมทฤษฎีเหล่านี้ไปโดยสิ้นเชิง สวี่ชิวก็ได้ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างโดดเด่น ราวกับถือกำเนิดขึ้นมาจากความว่างเปล่า ความสามารถสิบทิศของสวี่ชิวนั้น คือการที่เขาสามารถควบคุมการผ่าตัดที่ล้ำสมัยของทุกสาขาได้จริงๆ! โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นสวี่ชิวแสดงเทคนิคการเย็บสอดในเอ็นด้วยเข็มคู่ ฝีมือที่ชำนาญถึงขีดสุด เทคนิคที่ราบรื่นไร้ที่ติ… นี่จะทำให้หวังเฉิงเต๋อสงบนิ่งได้อย่างไร!

“สวี่ชิว ผลงานวิจัยเหล่านี้ ผมสามารถให้คุณได้ทั้งหมด”

“ผมแค่อยากจะเห็นว่า ทฤษฎีของผม มันเป็นแค่จินตนาการเพ้อฝัน หรือเป็นแนวคิดสร้างสรรค์ที่จะพลิกโฉมวงการของอัจฉริยะกันแน่!” น้ำเสียงของหวังเฉิงเต๋อสั่นเครือ เขาตื่นเต้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว