บทที่ 310: ผู้ป่วยไม่ใช่ก้อนเนื้อที่เย็นชืด แต่เป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจ!

“นี่นาย…เขียนอะไรของนายเนี่ย?” มุมปากของอวิ๋นเหมยกระตุก สวี่ชิวแต่เดิมไม่ได้สนใจเนื้อหา แต่เมื่อได้ยินอวิ๋นเหมยพูดเช่นนั้น ก็เหลือบมองไปแวบหนึ่ง หัวข้อคือ 《การเปลี่ยนแปลงของก๊าซที่ขับออกจากร่างกายในผู้ป่วยโรคระบบทางเดินอาหารเรื้อรัง》 พูดง่ายๆ ก็คือ การผายลม

“คนปกติมีปริมาณการขับก๊าซเฉลี่ยน้อยกว่าหนึ่งลิตร ส่วนใหญ่จะถูกขับออกมา 5-20 ครั้ง ในกรณีที่บริโภคอาหารที่มีเส้นใยสูงเพื่อช่วยในการขับถ่าย ปริมาณการขับถ่ายจะสูงถึงสองลิตร หรือมากกว่านั้น”

“จากการวิจัย ในทุกหนึ่งลิตรของก๊าซที่ขับออกมา โดยเฉลี่ยมีก๊าซไฮโดรเจน 0.21 ลิตร, ก๊าซมีเทน 0.09 ลิตร และก๊าซที่ติดไฟได้อย่างไฮโดรเจนซัลไฟด์น้อยกว่า 0.01 ลิตร ภายใต้ความดันบรรยากาศมาตรฐานหนึ่งครั้ง อัตราการขับก๊าซเฉลี่ยอยู่ที่สามเมตรต่อวินาที ส่วนประกอบของก๊าซที่ขับออกมาแตกต่างกัน ความเร็วก็จะแตกต่างกันเล็กน้อย”

“ส่วนปริมาณการขับถ่าย, กลิ่น, และความเร็วของผู้ป่วยโรคระบบทางเดินอาหารเรื้อรังนั้นมีการเปลี่ยนแปลงที่ค่อนข้างมาก…”

ค่อยๆ คนทั้งแผนกก็พากันมามุงดู เมื่อเห็นเนื้อหาวิทยานิพนธ์ของหวังฝาน พวกเขาก็งงเป็นไก่ตาแตก “นายวิจัยอะไร วิจัยเรื่องตดเหรอ!”