บทที่ 318: สวี่ชิว ศัลยแพทย์ผู้สมบูรณ์แบบคนหนึ่ง

โจเซฟรู้สึกว่ามันน่าเหลือเชื่อ พรสวรรค์ด้านศัลยกรรมหัวใจของหยางอวี้เอินนั้นดีอย่างน่าประหลาด การศึกษาเฉพาะทางเพียงสามปี ก็สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเองแล้ว ถึงขนาดที่สามารถชี้ข้อผิดพลาดของหัวหน้าทีมแพทย์ที่ตนเองสังกัดอยู่ และทำการผ่าตัดที่มีความยากค่อนข้างสูงได้ ทางฝั่งประเทศเหมย ระบบการแพทย์มีความแตกต่างกับต้าเซี่ยอย่างมาก ที่นี่ไม่มีการแบ่งตำแหน่งเป็นแพทย์ประจำบ้าน, แพทย์เฉพาะทาง, หรือหัวหน้าแผนก ขอเพียงแค่ได้รับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ และได้เข้าทำงานในโรงพยาบาล ก็ไม่มีการแบ่งแยกอาวุโสหรือยศศักดิ์อีกต่อไป น้องใหม่ที่เพิ่งเข้าวงการและรุ่นเก๋าที่มีประสบการณ์ยี่สิบปี ล้วนมีความสัมพันธ์เป็นเพื่อนร่วมงานที่เท่าเทียมกัน คนหลังก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปแทรกแซงแผนการวินิจฉัยและรักษาของแพทย์ใหม่ แน่นอนว่าเพื่อการบริหารจัดการ ก็ยังคงมีตำแหน่งทางการบริหารอย่าง “หัวหน้าแผนก” หรือ “ผู้อำนวยการ” อยู่ ระบบนี้ก็เป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้หยางอวี้เอินโดดเด่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอเข้าร่วมโรงพยาบาลได้ไม่กี่วัน ก็เกิดความขัดแย้งกับหัวหน้าทีมเพราะผู้ป่วยที่ยากรายหนึ่ง ทะเลาะกันจนถึงขนาดที่หัวหน้าแผนกอย่างโจเซฟต้องเข้ามาดู และสุดท้ายก็ยืนยันว่าการวินิจฉัยของหยางอวี้เอินนั้นคือคำตอบที่ถูกต้อง หลังจากสร้างชื่อเสียงได้ในคราวเดียว เธอก็ได้แสดงพรสวรรค์ด้านการผ่าตัดที่ยอดเยี่ยมออกมาอีก ตอนนี้ก็สามารถนำทีมของตนเองได้แล้ว ถือว่าได้หยั่งรากลงในศูนย์การแพทย์ลีฟแลนด์อย่างมั่นคง

อีกสองสามสัปดาห์ ก็จะถึงเวลาสิ้นสุดการฝึกอบรมเฉพาะทางแล้ว โจเซฟได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า จะจ้างหยางอวี้เอินด้วยเงินหกแสนสามหมื่นดอลลาร์สหรัฐ นอกจากนี้ โดยให้ศูนย์การแพทย์ลีฟแลนด์เป็นผู้ประสานงานยื่นขอและออกกรีนการ์ดให้โดยตรง รางวัลเป็นบ้านเดี่ยวหนึ่งหลังที่อยู่ห่างจากโรงพยาบาลโดยใช้เวลาเดินทางหนึ่งชั่วโมง และเงินอุดหนุนค่าเดินทาง— รถยนต์สำหรับเดินทางหนึ่งคันราคาห้าหมื่นดอลลาร์สหรัฐ!

แต่เดิมแล้ว การประชุมในครั้งนี้คือการมาหารือเรื่องการอยู่หรือไปของนักศึกษาแลกเปลี่ยนจากทั่วโลกหลายคน ตอนนี้กลับเกิดเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน และยังเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับวัสดุที่จะพลิกโฉมประวัติศาสตร์ในสาขาเฉพาะทางของศูนย์การแพทย์ลีฟแลนด์อีกด้วย นี่ทำให้โจเซฟหงุดหงิดอย่างยิ่ง รู้สึกเหมือนถูกรองเท้าบู๊ตเตะก้นอย่างแรง

“ต้าเซี่ยทุ่มสุดตัวจริงๆ นะ แพทย์หัวกะทิมากมายขนาดนี้ ดึงคนมาจากเสียเหอเหรอ?” โจเซฟเอ่ยถาม หยางอวี้เอินอึ้งไปเล็กน้อย “ทุ่มสุดตัว? ดึงคนจากเสียเหอ? นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” โจเซฟ: “ก็พวกหมอผ่าตัดนั่นไง! สถานที่เล็กๆ แห่งหนึ่ง จะมีแพทย์ที่ยอดเยี่ยมโผล่ออกมามากมายขนาดนี้ได้อย่างไร”

ที่แท้ก็เข้าใจผิดนี่เอง… หยางอวี้เอินมีสีหน้าแปลกๆ “ผู้อำนวยการคะ เมืองหลินไห่ไม่สามารถผลิตแพทย์ที่ยอดเยี่ยมออกมาเป็นจำนวนมากได้จริงๆ ค่ะ…”